Vangelis O. Papathanassiou - Earth (1973)

Dit is meer dan verrassend album. Het is de brug tussen Aphrodite's Child 666 album en Heaven & Hell. Het is dan ook geen elektronische muziek maar een dromerig soort etno / psychedelica / prog (afgezien van de recht-toe-recht-aan rocker die het album opent).

Met Eli Robert Fitoussi, oftewel F.R. "Words" David als zanger!

kijk dat zijn nog eens weetjes

Hier is idd duidelijk te horen dat de man nog met 1 been in aphrodites child staat en de andere in zijn solo cariere.
De remmen gaan pas bij heaven and hell echt los.

Dat Vangelis bij dit album nog niet geheel zijn eigen geluid heeft ontwikkeld maar er midden in zit, dat moge duidelijk zijn. Wat mij betreft levert het nog steeds wel mooie muziek op. Wie het laatste album van Woven Hand kent, van de voormalige zanger van Sixteen Horsepower zal in He-o wel een soortgelijk geluid in herkennen die prima zou passen op het album uit 2010 van Woven Hand. De griekse volksmuziek zit dan ook door dit Earth verweven. Een album waaruit de potentie van deze papathanassiou al zou blijken....al lijkt hij hier ook wel een beetje op Bud Spencer.

Dit is een vreemd album voor Vangelis. Het begint met een stevige rocksong, maar is voor de rest een typische combinatie tussen prog/symfo en Vangelis latere rustige stijl. Het is daarmee echt een overgangsalbum van Aphrodite's Child naar zijn eigen stijl. Het is daardoor vlees noch vis, maar bevat gelukkig wel een aantal mooie momentjes waarin de kern van wat zijn latere geniale werk zal kenmerken.

Met wie hij ook het prachtige "Who" opnam, onder de naam Odyssey.
Alleen ooit op 7" uitgebracht.

Leuk album van vangelis. qua stijl ligt het ergens tussen zijn latere synthgeorienteerde werk en de ethno-symfo van Aphrodite's Child. Niet zo gaaf als 666 en niet zo meeslepend als heaven & hell of spiral. Prima beluisterbaar, maar voor de rest slechts aardig. We Were All Uprooted is met grote afstand het beste nummer van dit album. Grappig ook dat de eerste akkoorden van heaven en hell komen van het nummer sunny earth van dit album.

Uniek, bijzonder Vangelis-album die ik al weer wat jaartjes geleden op CD wist te bemachtigen en er toen nog aardig wat voor betaald had, gezien deze toentertijd niet zo gemakkelijk te krijgen was.

Earth laat overduidelijk de overgang horen van het meer rock-georiënteerde geluid van Aphrodite's Child naar het meer sfeervolle geluid van Vangelis' latere solo-albums. Dit zorgt voor een bij vlagen wat onsamenhangend album, maar het moet gezegd dat de spontaniteit wel van het album spat.
Dit is ook eigenlijk het enige album van Vangelis waarin oprecht Griekse invloeden in te horen vallen (de latere samenwerkingen met Irene Papas even niet meegerekend). Op latere albums is dat bij vlagen ook wel zo, maar nooit meer zo nadrukkelijk als op dit album.
Ondanks het dus wat onsamenhangende karakter van de plaat, geeft dat het tegelijkertijd ook de nodige afwisseling mee. Zo knalt "Come On" er nog behoorlijk in, maar is opvolger "We Were All Uprooted" alweer een stuk rustiger van aard. Die laatste is ook meteen het beste nummer van het album.
"Sunny Earth" is ook best dynamisch te noemen. Er gebeurd werkelijk van alles in! De akoestische gitaarlijnen klinken lekker opgefokt en wild en lopen op een gegeven moment op een gave manier over in het levendige "He-o" wat een mooie combinatie laat horen van aanstekelijke zanglijnen, gitaar- en opvallende piano/keyboard-partijen. Alleen jammer dat het nummer vrij snel wordt afgekapt.
"Ritual" doet in het begin vanwege het ietwat jengelende gezang en hypnotiserende karakter zijn naam eer aan. Maar als geheel vind ik het nummer wat geforceerd en zeurderig klinken.
"Let It Happen" is daaropvolgend wel weer een goede song. En wat een geweldige keyboard-partijen hier! De Fender Rhodes-piano in combinatie met de warme synth-akkoorden klinken hier, zeker voor z'n tijd, fris en inspirerend. Na "We Were All Uprooted" m.i. de beste song hier.
"The City" dient als overgang naar het mooie "My Face in the Rain", wat eigenlijk zo een Jon & Vangelis-nummer had kunnen zijn, ware het niet dat deze gezongen wordt door Robert Fitoussi die later bekend zou worden als F. R. David met zijn werelhit "Words". Overigens doet hij ook mee op de overige gezongen tracks van dit album. Echter is het mooiste van dit nummer nog de prachtige keyboard-partijen van Vangelis. Qua geluid doen de keyboards me hier ook het meest denken aan die Vangelis gebruikt heeft op Vangelis - L'Apocalypse des Animaux (1973). Wat vrij logisch is, gezien beide albums uit dezelfde periode komen...
"Watch Out" laat weer wat smaakvolle Griekse invloeden horen en geeft automatisch het nummer een authentiek karakter met zich mee.
"A Song" sluit dit album op een rustige, warme wijze af en laat prachtig keyboard-werk horen.

Earth is voor Vangelis-fans, ondanks dat hij zich op latere albums écht zou bewijzen, toch een must. Op de één of andere manier vind ik het album erg spontaan en tegelijkertijd ook wel charmant klinken, wat mede te danken valt aan het mooie keyboard-werk die toch een groot deel van het album domineert. Dus ondanks dat niet iedere Vangelis-liefhebber dit album zal kunnen waarderen en misschien zelfs een beetje afgeschrikt zal worden door de rockende album-opener, is dit er toch eentje die zeker een kans verdient.
Waarom toch dan maar een 3,5? Omdat ik het meer epische, bombastische en electronische Vangelis-geluid prefereer boven het bij vlagen toch ook wel broeierige en gitaar-georiënteerde geluid van het meer etnisch klinkende Earth.
Maar al bij al is dit dus zeker niet slecht en dus daarom toch een score die ruim boven het gemiddelde uitkomt.

Inderdaad op zich een mooi album. 'Let it happen' is veruit het beste nummer, één van de mooiste new-age nummers die ik ooit gehoord heb. Ook het intro 'Come on en het lange 'Sunny earth' zijn erg mooi, maar wel jammer dat 'We were all uprooted' wat langdradig klinkt.

'My face in the rain' mag er wat mij betreft ook zijn, mooi nummer.

Opvallende starttrack van dit album. Come On doet totaal niet vermoeden dat je te maken hebt met Vangelis. Leuke kennismaking met het beginwerk van Vangelis. Ook maar eens zijn debut proberen.

Stem verhoogd van 3,5 naar 4,0*. Ik vind dit album zo mooi, dat ik het draaien (op youtube) ervan herhaal. Momenteel heb ik nu de prachtige klassieker 'Let it happen' (weer) opstaan.