Roy Montgomery - R M H Q: Headquarters (2016)

Roy Montgomery is weer terug hoor, wat een muzikant. Oké, hij is de afgelopen veertien jaar niet helemaal weggeweest van de muziekwereld. Toch was het wachten op een soloplaat lang en dan krijg je er gewoon vier-in-één. Bijzonder knap om drie uur lang constant een hoog niveau te bereiken. Daarnaast is het voor zijn doen een afwisselende plaat geworden. Tuurlijk, het is nog steeds een psychedelische brij vol feedback en distortion, maar een stuk toegankelijker met zang (not bad), zo nu en dan liedvormen en wat rappere drumritmes.

De hoogtepunten blijven echter de lang uitgesponnen nummers; traag en meditatief, contemplatief en peinzende collages. De algemene impressie is er een die je bij elke plaat van Roy Montgomery kan plaatsen. Dromerig, melancholisch en soms een beetje droefenis (geen verrassing gezien de afgelopen jaren van Montgomery).

Kanshebber voor plaat van het jaar voor moi. Die ene andere kanshebber komt ook uit Nieuw-Zeeland, uit het zelfde sociaal milieu, heeft een zelfde muzikale achtergrond en heeft ook al deze jaargang een epische psychedelische gitaarplaat uitgebracht: The Dead C. 2016 is een goed jaar voor die oude geitenbreiers met hun kiwi's.

Ik ben een tijdje zoet geweest met deze 4 albums maar het was me de trip wel waard. De eerste plaat is nog met zang maar nrs 2,3 en 4 zijn gewoon bezwerende psychedelische gitaarplaten.