John Martyn - The Tumbler (1968)

Dankzij een kenner als beaster1256 heb ik deze, in het begin van dit jaar reeds overleden "eigenwijze" singer-songwriter leren kennen.

Dus minstens een 30-tal jaar te laat, want eerlijk.... ik had voor dit jaar nog nooit of nooit van deze prachtartiest gehoord, shame on me, dàt is duidelijk!

Voor mij DE ontdekking van dit jaar, al is dit dus oude muziek.

Dit album nam ik onlangs ook maar mee, ik wil namelijk echt alles van Martyn, omdat ik deze artiest zo bijzonder waardeer.

Hier krijg je een echt sober album, het is behalve acoustische gitaar niet veel anders qua begeleiding, maar het siert de sobere songs van deze plaat.

Echt mooi, al kwamen de echte meesterwerken toch iets later.

Qua begeleiding wellicht wat sober qua muzikaliteit zeker niet. Het is een behoorlijk vrolijk folk-achtig album geworden. Veel albums van Martyn zijn al redelijk puur maar zo eerlijk als deze is er toch geen een. Volgens mij is er gewoon helemaal geen productie en is dit album gewoon in de achtertuin van Martyn opgenomen. Klopt niet natuurlijk want de producer van dienst is Al Stewart! Als producer geen echte grote naam maar als muzikant natuurlijk wel.

Naast het fraaie getokkel van Martyn zelf valt ook het fraaie fluitspel van Harold McNair in (vooral) de eerste nummers op.

Verveeld toch wat snel. Sommige nummers vind ik ronduit vervelend. Deze man heeft mooiere muziek gemaakt.

Ik weet echt niet meer precies wanneer John Martyn op mijn pad kwam. Ik vermoed halverwege jaren 80, helemaal zeker weet ik het niet meer. Ik denk na een zeer intensieve new wave periode ik weer wat terug op zoek ging naar folkartiesten zoals Bruce Cockburn, Paul Brady, Nick Drake en ook John Martyn. Veel vinylplaten toen gekocht , aangezien die voor een habbekrats weg gingen door de cd introductie.
Van John Martyn heb ik een 5 tal platen en ook wat cd's. Het moeilijke bij John Martyn is dat hij zo divers is met zijn uitgaven, van folk, naar soul/funk/jazz/rock en alles wat je je maar voor kunt stellen. De ene plaat kan totaal anders zijn dan de volgende. Een ander nadeel is dat John Martyn een bepaalde periode bij wat obscure labels heeft gezeten, die soms van alles en nog wat uitbrengen. Vaak zonder enig idee, ook daar heb ik enkele cd-s van, die zeer wisselend van kwaliteit zijn.
Gisteren was ik in Oss bij het optreden van The John Martyn project, een zestal jonge muzikanten die ooit voor een tribute festival muziek van John Martyn speelden. Zeker in Engeland, waar John Martyn nog een muzikale grootheid is , ook na zoveel jaar na zijn overlijden, was er veel vraag naar dit zestal om het niet bij dat ene optreden te laten. En daar hebben ze naar geluisterd. Ze hebben getourd in Engeland (uitverkochte zalen) en zijn nu op tournee in Nederland. Dat zal wel schrikken zijn, want in Oss waren niet meer dan zo'n 20 mensen afgekomen op het optreden. In Oss waren ze met vijven, dus één lid was er niet of heeft misschien de groep al verlaten. The John Martyn bestaat uit twee zanger/gitaristen, een zangeres, een bassist en percussionist en ze spelen songs van John Martyn uit zijn gehele carriere, maar vooral wel de bekende nummers. Dit doen ze op een zeer verfijnde manier, veelal akoestisch en de drie zangstemmen zorgen voor variatie. Aangezien de zangstijl van John Martyn ook nogal veranderde zorgen ze dat voor iedere song een passende stem (men) gekozen wordt. Ik was diep onder de indruk van het niveau en hoe ze er voor zorgden dat de songs van John Martyn anno nu klonken. Met zo veel respect en muzikaliteit , een waar eerbetoon aan de grootmeester himself.

Hoewel het optreden van The John Martyn Project zeer akoestisch was, zaten er zo op het eerste gehoor geen nummers van dit album erbij. Dit tweede album van John is nog een echt jaren 60 folkalbum. John Martyn, op dat moment goed bevriend met Nick Drake, zit ook echt in deze hoek. Het album is al wel wat minder traditioneel folkachtig als het eerste van John Martyn, het gitaarspel is soms complex. John Martyn was erg beïnvloed door Davy Graham en kwam in contact met Bert Jansch en Paul Simon. Dit album laat al een beetje horen welke richting John Martyn in zou gaan, wel vanuit folkwortels opererend, maar dit combineren met zoveel stijlen dat het unieke muziek zou zijn.
The Tumbler is dus een mooi album met de voorganger om het begin van de muzikale reis van John Martyn te ontdekken. Deze platen werden uitgegeven op het nog kleine Island label, dat verder enkel nog wat reggae had. Ik vind Tumbler een prachtig tijdsdocument, zeker ook de muzikale omlijsting, summier (minder orkestraal dan bij Nick Drake). Het fluitspel van Harold Mc Nair is erg mooi en past geheel in deze jaren 60 tijd, waar natuurlijk heel wat folkartiesten actief waren, die ook allemaal zouden experimenteren met andere stijlen (Bob Dylan, Paul Simon, Melanie, Donovan, Al Stewart) De laatste, Al Stewart is trouwens de producer van dit album, hij zorgt voor een kale, intieme productie.
Voordat zaterdag The John Martyn Project begon werd er muziek gedraaid van allerlei artiesten die wel enige connectie had met John Martyn of zijn stijl. Ineens was door Nick Drake met Pink Moon. Dan besef je inderdaad weer wat voor uniek talent dat was. Misschien wel de beste folkartiest uit die periode, John Martyn is misschien wel de uniekste.

Ik heb ook genoten van het John Martyn project maar dan in Utrecht (50 man). Gelijk de eerste 3 albums besteld want ik had alleen de “grote” albums.

Dit tweede album vind ik een duidelijke verbetering ten opzichte van zijn debuut, waarop John Martyn geheel akoestisch te horen was, en dat klonk een beetje kaal. Hier is het instrumentarium verruimd, met een tweede gitaar, basgitaar en het oorstrelende spel van Harold McNair op dwarsfluit. Een hele verbetering, en dat komt ook door de zang van Martyn die getuigt van iets meer zelfverzekerdheid. Bovendien is Martyn een fijne gitarist, en is zijn spel mooi helder opgenomen.
Helaas zijn sommige songs (in mijn oren) toch een beetje kneuterig van aard, en dat doet enige afbreuk.

Engels folk icoon John Martyn, die slechts 60 jaar oud mocht worden, was pas 20 jaar tijdens de opname van dit tweede album. zijn carrière nam een vlucht toen hij werd uitgenodigd voor een optreden in de BBC radio show "John Peel's Night Ride". de vermaarde deejay John Peel was een groot fan van zijn muziek.

dit album heeft een wat uitgebreidere instrumentatie dan zijn debuut. gitarist Paul Wheeler ontmoette hij tijdens een optreden van The Incredible String Band in club Cousins in Londen. de stad waar hij naartoe verhuisde, toen hij een groeiende reputatie had opgebouwd in het club circuit.

8 eigen nummers plus 4) "The Gardeners" (Bill Lyons), 6) "Fishin' Blues" van de Amerikaanse country blues zanger Henry Thomas, ook bekend in de versie van Taj Mahal, 9) "Winding Boy" van de ragtime grootheid Jelly Roll Morton en 10) "Fly on Home" co-written Paul Wheeler.

John Martyn excelleert o.a. met zijn "fingerpicking" gitaarspel in het instrumentale "A Day at the Sea" en de afsluiter "Seven Black Roses", 1 van de hoogtepunten op dit album, naast de traditioneel folky liedjes "Sing a Song of Summer" en "River", de folkblues van "Goin' Down to Memphis" en het vrolijke, meerstemmige "Knuckledy Crunch", een nummer over zijn jeugdjaren en de zomervakanties die hij doorbracht met zijn (gescheiden) moeder.

zoals hierboven al aangegeven door andere users, zou de eigenzinnige John Martyn zijn muziek blijven ontwikkelen en zijn meesterwerken o.a. "Bless the Weather", "Solid Air" en "One World" zouden nog volgen.

John Martyn: vocals, guitar, harmonica, keyboards
Harold McNair: flute (tracks 2,4,7 & 10)
Dave Moses: double bass
Paul Wheeler: second guitar

vanwege de connectie met Al Stewart hierbij een deelcitaat uit de liner notes (John Hillarby, 2005)

"John met Al Stewart (Year of the Cat) on the London folk club circuit. Stewart was already well known, being contracted to CBS Records and having released a single "The Elf". In June 1968 he took to the stage to introduce John at Les Cousins and subsequently produced "The Tumbler", which was recorded at Regent Sound, Denmark Street in London's Soho, on 11th July 1968 and released in December the same year.
John's previous album "London Conversation", had been well received, however "The Tumbler" documents an early step forward in his musical progression"