Eliza Gilkyson - Paradise Hotel (2005)

Het is voor mij een raadsel dat er op MuMe nog niemand aandacht heeft besteed aan deze fijne dame. Als je houdt van Mary Gauthier, Lucinda Williams en andere meer rijpere dames, dan ben je ook bij miss Gilkyson aan het goede adres. Dit is een sinfer/songwriter die goed om haar heen kijkt. Niet naar binnen gericht. Doorleefd maar nergens larmoyant en met een beetje gruis in haar stem geeft ze haar overpeinzingen en belevenissen prijs. Subtiel. Luister maar eens naar de song Paradise Hotel...hoe ze daarin even zacht neuriënd teruggrijpt naar notabene Whiter Shade Of Pale. Soms ook ruiger met gitaar (haar zoon/broer?) en orgel. Dit is hele fijne damesamericana. Verslavend na een paar luisterbeurten. Topbegeleiders. Geef het een kans!

Dat deze dame nagenoeg onbekend is op dit forum is niet terecht inderdaad. Ik ken dit album van haar en ook Hard times in Babylon uit 2000 en Lost & Found uit 2002. Ik vond die albums wat meer karakter hebben dan dit album. Ze gaat me hier iets te veel op de fluistertoer en het wordt iets te mainstream. Een nummer als Angel & Deliah mis ik hier gewoon.

Op zich is het niet verwonderlijk dat zij niet zo bekend is, want er komen tegenwoordig meer roots platen uit dan dat er kinderen geboren worden. De Amerikanen weten stuk voor stuk bijna wel een acceptabel niveau te halen, het valt echter niet mee om alles bij te houden. Helemaal als je dag voor een groot deel in beslag wordt genomen door werk en opvoeding. Maar Gilkyzon verdient het zeker beluisterd te worden.

Je hebt gelijk: de door jou genoemde albums hebben meer 'bite'. Mijjn opmerkingen hier bij Paradise Hotel, schreef ik toen ik dit album beluisterde en me er over verbaasde dat op MuMe niemand aandacht aan haar had besteed. Dat is nu een beetje rechtgezet.