Raison d'Être - In Sadness, Silence and Solitude (1998)

Ook dit album van het Zweedse éénmansproject Raison d'Etre is wederom weer zeer de moeite waard.
Dit keer worden de rommelende, knisperende en knetterende geluiden die zo'n beetje het handelsmerk zijn van Raison d'Etre, voorzien van een aantal passages die zelfs mooi genoemd kunnen worden. Luister maar eens naar In Absence of Light of bepaalde passages in Passing Inner Shield. Vooral in dat laatste nummer en Falling Twilight kun je hoorbaar wel merken dat Peter Andersson in z'n vrije tijd ook wel eens naar Vangelis en Dead can Dance luistert.
Althans, dat zijn wazige invloeden die ik er in terug hoor.
Echter, het is nog altijd dark ambient van de bovenste plank, waarvan Reflecting in Shadows een uitstekend voorbeeld is. Let vooral eens op het gezang wat in één keer vanuit het niets opduikt, wat een onaards gevoel bij je oproept, alsof het er aan de ene kant totaal niet bijpast, en ondanks dat toch bijzonder klinkt.
Het engelachtige gezang wat in zo'n beetje elk nummer sporadisch opduikt, zorgt voor relatief iets meer toegankelijkheid en warmte dan wat ik tot nu toe gewend ben bij Raison d'Etre, maar het zorgt in ieder geval weer voor een zeer interessante luister-ervaring.
Want ondanks dat elk album van Raison d'Etre z'n herkenbare overeenkomsten heeft, zijn het die hele kleine verschillen die er voor zorgen dat elk album z'n eigen gezicht heeft.
En dat is knap in een genre zoals dark ambient, maar Peter Andersson krijgt het voor elkaar.
Wederom weer een klasse-album: een 4.

Heb mijn stem verhoogd naar een 4,5. Nog net niet het volle pond, maar na herbeluistering de afgelopen week, toch weer zeer onder de indruk geraakt. Vandaar de halve ster erbij.

Fantastisch album, het kostte me een paar luisterbeurten voor de plaat me echt vatten kon maar het resultaat is gelukkig daar. Voor mij betekend het een fijne trip erbij, plaat op, volume hoog en zoef.. up you go.

Vroege Raison d'Etre, maar wel een sterke. Desolate, uitgesponnen klanken. Uitgestrekte, lege muzikale landschappen. Immens triest, bij momenten, maar wel onmiddellijk voor herhaling vatbaar.

Mensen die van de wat meer 'esoterische' kant van Raison d'Etre houden, zouden Peter Anderssons zijproject Necrophorus een kans moeten geven, en dan eigenlijk met name het album DRIFTING IN MOTION - sublieme plaat, kil, desolaat, bij vlagen sijpelend, en toch warm op een vreemde, benevelende manier.