Tja, in m'n top 10 & nix geschreven dat kan natuurlijk niet... Daarom deze recensie maar eens. Stormy Six zal bij het grote prog-publiek misschien niet zo bekend, maar het is toch 1 van de bands die van grote invloed was. Zij zijn namelijk 1 van de 8 bands die het RIO-charter ondertekenden (verder hadden we Henry Cow, Univers Zero, Samla Mammas Manna, Etron Fou Leloublan, Aksak Maboul, Art Zoyd & Art Bears). Een charter waarin onder andere stond dat de bands onder elkaar probeerden concerten te regelen (zo regelde Stormy Six een 4 dagen-durend concert voor de 7 (Henry Cow bestond niet meer) bands.
Nu is Stormy Six niet gestart als RIO-band (in tegenstelling tot de anderen (m.u.v. Henry Cow die als canterbury-band startten)). In hun begin speelden ze een soort folk-achtige muziek. Maar later vanaf 1975 met Un Biglietto del Tram begon ze iets meer te experimenteren met hun muziek. Dat leidde dan in 1977 tot deze L'Apprendista, een volledig RIO-album (samen met Macchina Maccheronica overigens bands enige).
De muziek is hier uiterst complex maar toch niet te moeilijk. Want moeilijk is iets waar veel bands uit dit genre wel van beschuldigd worden. Maar met L'Apprendista valt dit eigenlijk erg goed mee. Zo wordt bijvoorbeeld het titelnummer in het begin gedragen door een erg fijn melodietje. Vergis je nu niet, ondaks wat ik hierboven heb geschreven is dit geen eenvoudige progplaat. Complexe ritmes komen genoeg voor... L'Orchestra Dei Fischietti is eigenlijk de moeilijkste track van dit album, je kan er zoveel genres in terughoren, het is zo complex, maar toch zo mooi. Wat dit album ook leuk maakt is het feit dat het tegelijk complex & niet complex is. Ik weet het, dat klonk even moeilijk, maar daar wil ik mee zeggen dat dit voor de gemiddelde mainstream progger nog vrij toegankelijk is, terwijl het voor de RIO-liefhebber ontoegankelijk genoeg is.
Er rest me overigens nog wat te vertellen over Stormy Six, de bandleden waren nogal linkse rakkers. Ze hadden zich aangesloten bij een communistisch verbond in Italië. En die politieke mening was iets dat zij mee in het RIO-charter brachten. Overigens ook een reden dat RIO zo snel stopte met bestaan... Stormy Six beschuldigde Univers Zero ervan teveel met de vorm (de muziek dus) bezig te zijn & te weinig met politiek, Univers Zero dan beschuldige Stormy Six van te weinig met kunst (de muziek) bezig te zijn & te veel met politiek. Stormy Six beschuldigde dan weer Samla Mammas Manna ervan 'a-politiek' te zijn, & op hun beurt beschuldigde Samla Mammas Manna Stormy Six ervan teveel met politiek bezig te zijn... Dus een robbertje ruziën dat leidde tot het einde van RIO.
Nu is dat politieke idealisme dus zeer belangrijk voor Stormy Six. Hun eerste pop/rock/folk albums stonden dan ook vol met protestsongs. Gezien dit politieke idealisme een thema is bij Stormy Six komt dit hier ook voor. Jammergenoeg is, ondanks dat ik Italiaans zo'n mooie taal vind, m'n kennis van het Italiaans zwaar ondermaats. Dus kan ik over de teksten weinig nuttigs vertellen... Maar laat geweten zijn dat deze linkse rakkers geen gelegenheid onbetogen zouden laten om hun mening te laten weten.
Samengevat is dit een erg mooi album, van een historisch erg belangrijke band. Maar ook van een erg moeilijke band. Een aanrader voor de avontuurlijk ingestelde progliefhebber, maar ook de mainstream progliefhebber zou dit moeten proberen. Zou een introductie tot dit wondermooie genre (RIO/Avant-Prog) kunnen zijn. Erg mooi dit!