Inspectah Deck - Uncontrolled Substance (1999)

Deck was altijd m'n favoriete Wu-member, maar dit album viel helaas wat tegen. Vooral de tracks die hij zelf produceerde zijn niet zo fantastisch.

deck is echt niet goed solo, wat een enorme k u t plaat is dit. miskoop van de wu, samen met la the darkman en wu syndicate

Precies

Niemand flowt als de Rebel INS. Zijn techniek maakt hem tot één van de beste rappers die er zijn imo. (hoewel ik hem er af en toe van verdenk expres moeilijke woorden te gebruiken )

Ik hoorde al dat dit album matig was, erg jammer, hij verdient beter.

matig is nog zacht uitgedrukt...

Guillotine [swordz]
Poisonous paragraphs, smash ya phonograph
in half, it be the Inspectah Deck on the warpath
First class leavin mics with a cast
Causin ruckus like the aftermath when guns blast
(al die a-klanken precies afgestemd op de maat)

Triumph:

I bomb atomically, Socrates' philosophies
and hypothesis can't define how I be droppin these
mockeries, lyrically perform armed robbery
Flee with the lottery, possibly they spotted me
Battle-scarred shogun, explosion when my pen hits
tremendous, ultra-violet shine blind forensics

Deck is verantwoordelijk voor een paar van m'n favoriete verses ooit... jammer dat hij de verwachtingen hier niet waarmaakte.

I smoke on the mic like smokin Joe Frazier
The hell raiser, raisin hell with the flavor
Terrorize the jam like troops in Pakistan
Swingin through your town like your neighborhood Spiderman
So uhh, tic toc and keep tickin
While I get ya flippin off the shit I'm kickin
The Lone Ranger, code red, danger!
Deep in the dark with the art to rip charts apart
The vandal, too hot to handle
Ya battle, you're sayin Goodbye like Tevin Campbell
Roughneck, Inspector Deck's on the set
The rebel, I make more noise than heavy metal

Protect your Neck.

En natuurlijk

Well I'm a sire, I set the microphone on fire
Rap styles vary, and carry like Mariah

Mwoah deze gaat nog wel, niet superslecht maar had denk ik iets meer verwacht.
"Movas And Shakers" vind ik nog één van de leukste tracks

Het probleem van dit album is dat er te weinig RZA beats op staan en dat het album 3 jaar te laat is uitgebracht. Tot 1997 was alles wat de Wu uitbracht goud waard. RZA beats waren op in die periode gewoon ongeëvenaard. Als zelfs U-God een album in die periode had uitgebracht met RZA beats dan was het ook een klassieker geweest. Helaas voor Deck bracht hij zijn album pas in Oktober 1999 uit. Ik weet nog hoe teleurgesteld is was toen ik dit album voor het eerst opzette, want ik was ervan overtuigd dat het weer een Wu-klassieker was. Maar helaas.

2,5 ster

Zijn raps zijn er duidelijk wel, je moet gewoon over dat RnB en commercie luisteren en dan geraak je er wel, die 2 zaken irriteren echt wel, passen gewoon niet echt bij hem. word miss nog net 3* maar dat miss zelf niet. Een paar tracks zijn ongelooflijk vet, paar zijn bagger. Hij steelt meestal de show op tracks, hier paar keer .

Nog net 3* voor paar uitschieters, en voor me favo Wu-Lid, ofja een van mijn favo's. Rebel brengt wel uiterst vette raps. Beats mogen er soms wel best zijn en 3* geef ik altijd voor goed album.

Ik weet nog niet waar dit heen gaat. Af en toe komt de échte Inspectah Deck weer langs, maar vaak genoeg stelt het teleur. De beats zijn grotendeels zwak, maar voor de momenten dat de Rebel weer een vette verse dropt, en voor de spaarzame goede beats een 3*

Eigenlijk vind ik dit geowon een lekker album. Inspectah Deck heeft toch wel iets indrukwekkends.

Ik heb dit album ooit eens op bol.com gekocht voor 8 euro ofzo, sindsdien ligt het in mijn kast en heb het nooit met een vinger aangeraakt, laat staan geluisterd..

Op de een of andere manier nodigt dit me totaal niet uit om te checken, terwijl ik het bestelde toendertijd omdat ik een harde plaat verwachtte..

Zal binnenkort mezelf eens aanzetten tot een luisterbeurtje.

het is inderdaad geen pareltje maar er staan toch een paar goeie tracks op zoals word on the street flowed the deck er weer stevig op los net zoals longevity met een super gast optreden van u god en persoonlijk vind ik lovin u the mooiste track op deze cd snap zelf ook niet waarom ben helemaal niet zo van de RnB gedoe

Vond dit toch wel een aardig album...
De beats zijn niet overal bijzonder maar the rebel ins komt wel hard.

Opmerkelijk. Inspectah Deck, mijn favoriete Wu-Tang lid, levert met zijn debuut-album een album af dat ik "slechts" met 3.5* kan belonen. De reden hiervoor zijn de beats, die het bij lange na niet reden bij pakweg het debuutalbum van Raekwon. Alleen Movas & Shakers doet me denken aan een RZA in topvorm, wat meteen ook een van de sterkere tracks van het album is. De andere beats missen of de "Wu-feel", of zijn simpelweg niet goed genoeg.

Verder waren er op de eerste vloedgolf Wu albums de featurings vrijwel allemaal van de clan zelf, Inspectah Deck moet het doen met U-God en Masta Killa, die het op zich aardig doen, maar enkele featurings van Meth, GZA of Rae had het album toch naar boven kunnen tillen. Hierdoor komt ook misschien wel de zwakte van INS naar boven: Zonder (Wu) groepsverband is hij gewoon minder boeiend.

Waar de beats en de featurings het dus niet voor Deck zullen gaan doen, moet het uit hem zelf komen. En waar hij op eerdere Wu werk en gast optredens zich kon onderscheiden met een aggressieve rapstijl en geniaal bedachte rijms, klinkt hij op zijn eigen album toch een stuk minder hongerig. Als je bijvoorbeeld een solo track uit 1995 Lemme At Em (sowieso zijn sterkste solo track) vergelijkt met de delivery op dit album vergelijkt, wordt het pijnlijk duidelijk dat hij veel meer kan.

Toch is het album niet een en al drama. Zo is dus de eerder genoemde Movas & Shakers van het niveau wat je wel verwacht van Deck, en ook zijn tracks als R.E.C. Room, Longevity en 9th Chamber erg goed te doen. Uiteindelijk is het werk toch erg degelijk, maar gewoon teleurstellend aangezien er veel meer in had gezeten.

Blijf t zonde vinden. Als Inspectah Deck 1 verse op een Wu-Tang song dropt is t me favoriete en verbaast ie me weer maar helaas zijn de solo albums gewoon niet goed, zonde!

Ik moet je helaas gelijk geven, Jar0on. Inspectah Deck solo wordt naar mijn mening wel wat onderschat, maar het haalt nergens het niveau dat hij had op alle Wu-Tang-gerelateerde albums.

"All original beats for this album were destroyed by a flood in RZA's basement in '95".
Wat als deze toch in 1995 was gedropt... straight classic, weet het zeker.
Zelfs als U-God en Masta Killa in '95 een album in de schappen hadden gelegd zouden het klassiekers zijn geweest; RZA beats en vele featurings van de Wu-members...

Dit zojuist voor het eerst gehoord, en velen malen beter dan z'n Manifesto uit 2010 gelukkig.

Ik geef hier een 2,5 voor en dat vind ik jammer. Inspectah Deck is (zoals velen het met mij eens zullen zijn) mijn favoriete wu lid, maar het wordt op dit album toch wel duidelijk dat hij het beste fungeert in nummers waarin hij het niet alleen hoeft te dragen. Het is dan ook niet geheel ontoevallig dat mijns inziens de beste nummers degene zijn waarop een gastartiest aanwezig is. Het is natuurlijk doodzonde dat die overstroming in RZA's kelder er is geweest, want ik weet zeker dat deze plaat veel beter was geweest in eenzelfde soort opzet als bijvoorbeeld een Liquid Swords van GZA.

Jammer maar helaas, mijn favoriete Deck verses zullen hier niet op te vinden zijn.

9th Chamber ?

9th Chamber is inderdaad fantastisch. Beretta 9 en Killa Sin vreten de track op. Maar wat eerder al aangestipt is, is het gebrek aan Wu A-team MC’s zoals Meth, Rae of GZA. Dat had echt nog wel een verschil kunnen maken.

Verder heeft dit album net als I Am van Nas en Murda Muzik van Mobb Deep te lijden gehad van bootlegging en label troubles. Dit album wel in mindere mate. Ik had de bootleg, ongeveer een half jaar voordat het album uitkwam, en die verschilde niet heel drastisch van het eindproduct: er stonden twee tracks op die uiteindelijk sneuvelden (The Settlement en Nightshift) en aantal later toegevoegde tracks ontbraken. De sequencing verschilde ook niet enorm, het was een cd met 13 tracks en geen intro’s of skits.
Ik weet nog dat de track Longevity halverwege de verse van U-God plotseling stopte, en de fraaie breakdown van Femme Fatale zat er niet in.
Hij was ongeveer zo
1 Movas & Shakers
2 9th Chamber
3 Femme Fatale
4 The Grand Prix
5 The Settlement
6 Nightshift
7 Lovin’ you
8 Longevity
9 Word On The Street
10 Elevation
11 R.E.C. Room
12 Friction
13 Show N Prove

Wel een iets beter album dan de uiteindelijke versie maar lang niet wat iedereen ervan hoopte en verwachtte.

Als je terug gaat naar 1998 dan was de anticipation echt sky high, gedurende dat jaar ging die echt door het dak, bij mij in ieder geval wel. Check de aanloop:
1995/1996 Deck dropt dope guest verses op de solo’s van Rae, GZA en Ghost. En niet dope in de zin van “verdienstelijk” maar zeg maar kneiterdope.
1997 Deck dropt die atoombom op Triumph, een kandidaat voor beste verse in de geschiedenis van het genre. De underground heads kenden de verse misschien al van de eerste “50 MC’s” Tony Touch mixtape
1998 -Deck komt weer met een kandidaat voor verse van het jaar op Gang Starr’s Above The Clouds
-andere, eveneens geweldige, high profile guest verses volgen op albums van Big Pun en Pete Rock
-ook zijn verses op Wu albums als Heavy Mental, The Swarm en Tical 2000 zijn geweldig.
-zijn beats beginnen nu ook highlights op zich te worden: Spazzola en Kiss Of A Black Widow behoren tot de betere beats op de albums van RZA en Method Man

Dit alles bij elkaar opgeteld maakten de verwachtingen onrealistisch hoog. Het was niet voor niets dat Deck niet vooraan in de rij stond bij de eerste lichting van Wu solos; hij was een uitstekende MC in groepsverband en als gast, maar had niet direct het in het oog springende charisma dat Meth, ODB, Rae, Ghost, RZA en GZA wel hadden. Hij was toch vooral die dude “that’ll sit back and watch you, and know you’re playin’ yourself and all that right?”

Ik zag dat ik een 2,5 had staan voor dit album. De uiteindelijke versie van 17 tracks vind ik zwakker door de toegevoegde tracks, maar de “half short and twice strong” bootleg was eigenlijk best een prima plaat, als ik erop terugkijk zonder alle verwachtingen.

Heb je het over deze?

Tony Touch - #50 - Power Cypha (Featuring 50 MCs) (Cassette, US, 1996) | Discogs

Dan is mijn interesse wel weer gewekt.

Inspectah Deck is zo'n geniale mc, maar heeft veel van die adoratie kapotgemaakt door min of meer al zijn solowerk.

Klopt die is het. Killa Sin en Inspectah Deck rappen daar om en om. Eerst over de beat van Mobb Deep's Still Shining, daarna die Triumph verse over de Shadowboxing beat van Liquid Swords.
Deck rapt daarvoor ook veel lines die later zijn verse op Cross My Heart van Killah Priest zouden worden.

GZA deed het andersom: zijn verse van Cross My Heart deed hij een paar maaden later nog een keer op Put Your Hammer Down van Mixtape vol. 3 van Funkmaster Flex.

Omdat ik rekening had gehouden met een wat matige plaat - Deck was een van de laatste kandidaten, de originele beats gingen ten onder in een overstroming van RZA's studio en de algemene Wu-kwaliteit ging rond deze periode gestaag omlaag - valt deze plaat me best mee. Het is duidelijk geen klassieker, maar de meeste beats zijn in orde en Deck rapt eigenlijk altijd op hoog niveau.

Grootste achilleshiel van de plaat is de middelmatigheid, het gebrek aan een echt meeslepend concept en de lengte. De beste nummers staan aan het begin en het midden van de plaat maar na negen nummers worden de goede songs steeds schaarser. Voor de hooks en producties wordt er veel geleend van disco, funk en een latin/soul-tintje, waardoor de plaat grotendeels laidback blijft.

Wel opvallend: er staan twee songs op met samples die op Ghostface-platen zijn gebruikt: A Change Is Gonna Come op de titelplaat voor Fish, en Elevations sample van David Axelrod - Terri's Tune, die op Ghosts Stay True terugkeerde.

Terug grijpende naar dit soort albums denk ik.. Dit word niet meer gemaakt.. Gewoon mad dope