Nanci Griffith - Once in a Very Blue Moon (1984)

Het stemgemiddelde hier (3.25) geeft een totaal verkeerd beeld van de kwaliteit van dit plaatje. De Nanci Griffith -als je haar zo ziet lijkt het een mager seutje- die we hier te horen krijgen is een grote dame die zowel in de teksten als de manier waarop ze die zingt pittig uit de hoek kan komen. Op het eerste gehoor misschien alleen maar zoetgevooisde country, maar daarachter schuilt diepte en dus ook wat duisternis. Bijna elke song vertelt een bijzonder verhaal. De nummers zijn afwisselend ingetogen en opzwepend. Mijn favoriete album van Nanci.

Ben ik het totaal mee eens, ik zal daarom het gemiddelde iets omhoog schoppen.

Lekker gedreven sprankelcountry met een randje. Haar Philo-albums, zoals deze, vind frisser dan haar later MCA-werk. Dat is gepolijster.

heerlijk, gevarieerd album van wijlen Nanci Griffith. haar 3e album op het Philo label werd een klassieker. een fijne mix van ballads en up-tempo nummers. 1) Ghost in the Music is een ballad co-written met Eric Taylor, 3) Roseville Fair een heerlijk bluegrass nummer van Bill Staines, Ballad of Robin Winter-Smith geschreven door Richard Dobson, een up-tempo nummer met fijn elektrisch gitaarspel van Phillip Donnelly, die eveneens met geweldig solospel excelleert op het rockende 6) I'm Not Drivin" These Wheels. 10) de op piano klanken gedragen ballad Once in a Blue Moon van Patrick Alger/Eugene Levine, dat uitgroeide tot een live favoriet en gecoverd werd door Dolly Parton en 11) de ballad If I Were the Woman You Wanted geschreven door Lyle Lovett. de overige nummers zijn prima, eigen composities van Nanci Griffith. 1 van de hoogtepunten hiervan is 4) Mary & Omie, eveneens een up-tempo nummer met "honky tonk" invloeden. de blue grass invloeden zijn duidelijk hoorbaar op tracks 3, 9 en 13, zoals de country door het steel en dobro spel van Lloyd Green overheerst op de tracks "Love is a Hard Waltz" en "If I Were the Woman You Wanted". 7) Time Alone is een intieme, akoestische ballad gezongen met de van haar bekende, sprankelende stem.
samen met de opvolger "Last of the True Believers" (1986) is dit album een hoogtepunt uit haar oeuvre.

album werd geproduceerd door Jim Rooney en Nanci Griffith, opgenomen "at Jack Clement's Cowboy Arms Hotel and Recording Spa, Nashville, Tennessee, June 26th-July 2nd, 1984

de muzikanten op dit album:
Nanci Griffith: acoustic guitar, lead & harmony vocals
Mark Howard: acoustic guitar, rhythm guitar
Roy Huskey Jr.: acoustic up-right bass, bass
Kenny Malone: drums, percussion, bongos, congas
Terry McMillan: harmonica
John Catchings: cello
Mark O'Connor: mandolin, mandola, violin & piccolo mandolin, fiddle
Stephen Doster: acoustic lead guitar, electric lead guitar
Lloyd Green: pedal steel, dobro
Denice Franke: harmony vocal (tracks 1,2,5,9,10 & 12)
Lyle Lovett: harmony vocal (tracks 2,6,10)
Phillip Donnelly: electric guitar, electric lead guitar
Bela Fleck: banjo
Pat Alger: high-string guitar, acoustic lead guitar
Ralph Vitello: piano, synthesizer

citaat uit de liner notes van Jim Rooney (bij de box-set Working in Corners, 2023)
"Once in a Very Blue Moon saw Nanci developing even further as an artist. She took full advantage of the large and varied group of musicians that Jim Rooney had assembled. Her passion and conviction carried the musicians along with her. Nanci's writing and singing, playing and choice of material by other songwriters all came together to create an exceptional expression of her creativity at this point in her life"