Deze plaat krijgt de eer om voor mij één van de allermooiste platen ooit te zijn.
Gooi Mike Oldfield, Camel, Jukka Tolonen en Pekka Pohjola in de mix en overgiet het met een Zweeds folksausje en garneer het met wat sprinkeltjes spiritual jazz en dat gepaard gaande met een open productie met een warme eindmix en je hebt een plaat die met gemak een plaat als Tubular Bells omver blaast.
Ik zal niet rusten tot iedereen deze plaat kent.
