St. Thomas - I'm Coming Home (2002)

Ontzettend mooi album. Nu hij eergister is overleden en ik dit album nog eens draai is het misschien nog wel mooier en indrukwekkender dan daarvoor. 31 jaar nog maar

Ik lees nu net het vreselijk droevige nieuws.....
Wat erg. Hij maakte zulke mooie muziek. Nooit meer

Ik zat te luisteren naar de nieuwe single van The Oh Hellos, 'Boreas'. Door de stijl van de achtergrondzang moest ik meteen aan dit album denken. Maar hoe heet dat ene nummer ook al weer? Inmiddels zit ik voor het eerst sinds enige jaren te luisteren naar de melancholieke stem van Thomas Hansen en word weer geraakt door hem, net als in het begin van deze eeuw. Zo breekbaar, zo ongewoon en ongetwijfeld bijna vergeten 13 jaar na zijn, zeer voortijdige dood in 2007. Vrijwel ieder nummer weet me te raken. Altijd langzaam of mid-tempo, soms meer een bandgeluid, dan weer een stem en gitaar. En regelmatig die typische koortjes, waardoor ik werd getriggerd.

Ik heb nog een album in de kast staan, kwam ik achter, maar hier heb ik geen enkele herinnering aan. I'm Coming Home zal wel voor altijd mijn St. Thomas album blijven.

Folk, singer-songwriter muziek, uiterst melancholiek, uit Noorwegen met een zeer typische stem, schrijf ik er even bij, mocht iemand toevallig tegen deze plaat aanlopen. Wil je een vergelijking? Bonnie 'Prince' Billy, dat is de beste om mee te starten.

Ik heb mij voorgenomen bij al mijn top 10 albums maar eens een stukje te schrijven. Vandaag nr 9.

St. Thomas, oftewel Thomas Hansen, artiest singer songwriter uit Noorwegen. Ik ontdekte zijn muziek in 2007 via het album There’s Only One of Me. Ik was direct enthousiast over deze artiest. Een bijzonder geluid. Thomas was geïnspireerd door de americana en als een soort Noorse cowboy gaf hij hier zijn eigen unieke draai aan. Steekhoudend vergelijkingsmateriaal kan ik dan ook niet aandragen. Zijn songs afwisselend rudimentair of meer aangekleed, melancholisch en breekbaar enerzijds, anderzijds vrolijk met uiterst pakkende melodieën en refreintjes, (en soms unieke lai la la of oi lo la die doi refreintjes). Alles gezongen met een typisch hoog stemgeluid dat je niet bij deze man zou verwachten. Bijzondere teksten ook: vaak wat simplistisch tot soms bijna tenenkrommend maar ook oprecht, pijnlijk open en eerlijk. Desalniettemin vaak doorspekt met de nodige humor.

Thomas worstelde zijn hele leven met psychische problemen en onzekerheden. Ook daar was hij open over in zijn teksten. Luister bijvoorbeeld naar My Morning afkomstig van There’s Only One of Me

I have spent some time in a mental institution, but it didn’t work for me, so it’s better to be free.

Terwijl ik mij nog aan het verdiepen was in zijn oeuvre stuitte ik op op het trieste nieuws dat Thomas Hansen kort daarvoor op tragische wijze was overleden door een verkeerde combinatie van medicijnen. Slechts 31 jaar.

Is St. Thomas beluisteren dan zware kost? Nee zeker niet. Ik luister St. Thomas nog altijd zeer regelmatig en echt voor m’n plezier. Het is heerlijk toegankelijke muziek met unieke songs met vaak vrolijke opwekkende melodieën en refreinen. Ook op het podium was Thomas een aimabele entertainer die behoorlijk grappig kon zijn, maar luister er doorheen en onder de oppervlakte proef je de gevoeligheid en onzekerheden in de teksten en in de stem van Thomas Hansen.

Uiteindelijk is I’m Coming Home mijn favoriete St. Thomas album geworden. Deze bevat een groot aantal van mijn meest favoriete St Thomas songs. Eerlijkheid gebied te zeggen dat niet het hele album even sterk is. Het tweede deel zakt aardig in qua niveau. Een euvel dat opgaat voor eigenlijk alle St Thomas albums. Allemaal voorzien van meerdere geniale liedjes die ik nooit had willen missen, maar afgewisseld met (iets) minder pakkend materiaal.

Ondanks het ontbreken van een perfect album hoort St Thomas zeker in mijn top 10 thuis. Zie de notering voor I’m Coming Home dan ook als een eerbetoon voor zijn volledige oeuvre.

St. Thomas een unieke artiest. 14 jaren zijn inmiddels verstreken dat hij niet meer onder ons is. Zijn muziek blijf ik luisteren. Ik zal hem zeker niet vergeten..

Een album dat ik in geen jaren nog heb gedraaid, maar nu toch weer met genoegen van de vergetelheid heb gered. Een paar uitschieters (1, 5 en 12) en geen echte missers. De man is inderdaad sterk door Americana beïnvloed en de verwantschap met Timesbold, een band die in hetzelfde jaar debuteerde, valt me meer dan eens op. Zijn hoge stem doet dan weer denken aan die van Neil Young.