Greg Haines - Slumber Tides (2006)

ik wil hier niet veel meer over zeggen dan dat iedereen die helemaal weg is van muziek zoals Deaf Center, Ryan Teague, Max Richter en andere electronica met klassiek mengsel hier zeker naar moet luisteren.

Wat een mega debut voor iemand van 18 jaar oud (tevens met medewerking van Erik Skodvin van Deaf Center/Svarte Greiner en Kristin Evensen Giaver (oa. ook zangeres bij Svarte Greiner))

Toen ik dit hoorde, wist ik meteen: dit album is bijzonder, die jongen moet ik in de gaten houden. Veel andere moderne ambient-achtige klassieke muziek vind ik te saai, te gewoontjes. De subtiele elektronische invloeden van Greg Haines geven de nummers echter iets fris en vooruitstrevends, terwijl de smaakvolle klassieke elementen behouden blijven.

Slumber Tides is plechtig en melancholisch, maar zuinig met emotie en melodie. Haines weet zich wat dat betreft gelukkig in te houden. En wat ook heel belangrijk is: het album verveelt absoluut niet!

Vooral Submergence vind ik met de subtiele chaos op het eind fenomenaal.

Greg Haines maakt trouwens ook muziek onder een andere naam: Statskcartsa. Een stukje electronischer dan dit.

Overigens vind ik een aantal andere releases in de moderne ambient-achtige klassieke (of andersom klassiek-achtige ambient) muziek zelf wel erg interessant (encre, ryan teague). Dus ik vraag me af wat jij dan zo saai vindt, wellicht zijn het mooie tips voor mij

Goed dat ik 'm hier weer even tegenkom. Deze moet ik nog even kopen. Net als die van Svarte Greiner en Ryan Teague overigens.... (shit ik loop achter wat Type gerelateerde dingen betreft! ). Maar laat ik alvast zeggen dat wat ik tot nu toe gehoord heb erg mooi klinkt en dat ik het album alleen al zou willen kopen vanwege de hoes.

En ik ben blij dat er al 7 stemmen zijn voor dit album, dit gaat de goede kant op!

Hm, ik sprak denk ik te snel, want ik heb nog veel te ontdekken op het gebied van 'post-classical ambient' (term kwam ik laatst tegen, vond hem wel fijn). Die artiesten die Jazper noemde, heb ik bijvoorbeeld nog niet geprobeerd. Ik hoop en verwacht dat ik nog veel meer niet-saais zal vinden!

bubba, get busy

Hoi Harmen, zie ik je meteen hier posten...

Er is nog veel leuks te ontdekken in dit "wereldje". Miasmah en Type zijn erg goed bezig met deze dingen.

De quotering voor deze cd is wel erg hoog. Heb hem reeds 3 keer gehoord, en vandaag zat hij tussen Ryan Teague en Frost in. Voor mij een goede referentie. Ik heb momenteel toch een sterker gevoel bij die 2 laatste dan bij deze Haines. De cd van Haines wordt wel beter naar het einde toe. De eerste 2 nummers vind ik een beetje stroef klinken, maar vanaf track 3 zit alles goed. Als ik nu al zou moeten stemmen, dan wordt het maar een 3,5. Maar ik luister nog rustig wat verder.

ondertussen al hoger gegaan in sterretjes. het is weer zo'n cd die echt beter en beter wordt met elke luisterbeurt (ik heb hem nu al een keer of 5 opgehad, denk ik)

Muziek om je bij op te hangen.

De muziek wil erg mooi zijn, maar voor mijn gevoel mist het nog een beetje emotionele diepgang (een kwaaltje dat vaker voorkomt binnen dit genre). Nou was haines hier nog een broekie als ik sietse mag geloven, dus we zullen het gemis maar met de mantel der liefde bedekken. Maar er staat ons nog heel wat moois te wachten als deze jongen emotioneel wat rijper wordt dunkt me. Voorlopig schuif ik het schijfje nog maar eens de cd-lade in.

@sluiswachter.

Probeer eens Encre-Plexus II van hetzelfde label. Hele mooie plaat, waar je wel die emotionele diepgang kunt vinden.

Ik begrijp niet waar iedereen nou zo idolaat van is, dit is toch echt niet te vergelijken met een Deaf Center. Niet zo zeer de muziek zelf maar de manier waarop het gebracht wordt (het muzikaal niveau?). Ik stoor me hier gewoon af en toe aan noten die maar neergekwakt lijken te worden. Voornamelijk in track 4 erger ik me eraan. Ik mis emotie zoals sluiswachter al aangeeft en ik mis subtiliteit. Je kunt misschien inderdaad stellen dat dit met de jonge leeftijd te maken heeft.

Desalniettemin is het natuurlijk nog steeds een alleraardigst plaatje en allesbehalve slecht.

zeer zeker een hele mooie plaat, maar hoe deze nou weer op 1 komt te staan in de electronic ranglijst aller tijden, dat is me nog niet helemaal duidelijk.

weinig stemmen, hoge scores, hoog gemiddelde - zo klaar als een klontje

blijft een heel mooi album

Voor de liefhebbers van greg haines is zijn verzameld werk eindelijk verkrijgbaar op vinyl.

Het gaat hier wel om een 5LP box (wooden box, gold vinyl) op 200 exemplaren uitgegeven door het duitse denovali records, met daarin slumber tides, until the point of hushed support en digressions. Kwaliteit van het vinyl zal wel onvolprezen zijn; daar staat denovali immers om bekend. En ook de verpakking zal meer dan ok zijn.

Meer info: Greg Haines Wooden Box

Deze plaat kwam vandaag goed binnen toen ik het tijdens het lezen beluisterde. Haines weet overtuigend een tragische sfeer neer te zetten die steeds dreigender en naargeestiger van toon wordt. Alsof een briesje aanzwelt tot een gure herfstwind. Snijdende kou: het piept, het kraakt en het raast onverbiddelijk door. Je zou er haast door omvergeblazen worden. Wellicht krijgt dit album nog eens de volle vijf sterren van mij, maar dat het een indrukwekkende ervaring is, staat voor mij buiten kijf.

Ik was redelijk ongevoelig gemaakt door 8-jarige kindjes die gitaarsolo's van Dream Theater van begin tot eind naspeelden op Youtube, maar een fucking 18-jarige jongen die zo'n indringend ambientalbum maakt heeft wel een nieuwe existentiële crisis in mijn 23-jarige zelf geplaatst. Slumber Tides getuigt van een stemmigheid en compleetheid die bij veel componisten van drie keer zo oud niet tegenkom. Het album is een mix zoals je wel vaker tegenkomt, namelijk elektronische drones en klassieke instrumenten, waarin de balans meestal naar het laatste schiet. Zoals wel vaker in het genre kan dit soms nét wat rijmen met kitsch (ik mag Submergence dan wel aangevinkt hebben als favoriet, in een slechte bui doet de sopraan die de ruggengraat van het nummer vormt me soms toch aan dat woord denken), maar het toffe is dat Haines eigenlijk nog verrassend vaak buiten de lijntjes kleurt. Zo weet Snow Airport behendig de aandacht vast te houden door te werken met tientallen vioolmelodietjes die nét te vroeg aflopen, wat op de één of andere manier ongelooflijk bevredigend werkt. Arups Gate, aan de andere kant, krijgt zijn status van topper van de plaat voor mij door zijn hemelse begin, dat bijna onmerkbaar overgaat in de krijsende, dissonante sirenes in zijn climax.

Waarom geen 5 sterren dan? Ik merk toch dat het opzetten van Slumber Tides soms nog een beetje als een taakje voelt. Ik kan niet precies uitleggen waarom, want ik geniet er dus wel degelijk erg van. Misschien is het het gebrek aan een passende melodie, wat ook binnen ambient (misschien zelfs juist binnen ambient) wel iets is wat ik zoek. Misschien is het maar goed ook, want het feit dat ik dit niet al te vaak op zal zetten in de toekomst betekent wel dat ik des te meer verrast zal worden door de ideeën op deze plaat.