John Mayall & The Bluesbreakers - As It All Began (1998)

Uitstekende verzamelaar als je met Mayall bekend wilt geraken. Natuurlijk kun je altijd discussiëren dat er een paar nummers niet op staan die er wel op hadden moeten staan, maar deze verzamelaar zet zeker aan om je verder in JM te diepen en dan kom je die nummers vanzelf tegen.

Deze compilatie is op zijn tijd heel aardig om te beluisteren, want al is het dan geen échte blues, maar een blanke variant, de songs op dit album - al vanaf het prille begin (1964) - worden met veel geestdrift en grote muzikaliteit neergezet. Niet alleen is Mayall een goede pianist/organist, zijn spel op de
mondharmonica mag er ook zijn. Bovendien vind ik zijn stem niet onprettig. En verder heeft Mayall altijd goede musici om zich heen verzameld, zeker in de jaren zestig toen Clapton, Peter Green en Mick Taylor bij hem furore maakten. Deze cd bestrijkt de periode t/m 1969 en bevat dus voornamelijk "echte" Britse blues, al geeft het laatste, live opgenomen stuk al een inkijkje in de richting die de muziek van Mayall zou opgaan, namelijk met meer jazzachtige elementen.

Nu ik bezig ben om alle cd’s en lp’s weer eens af te spelen kom ik ook deze compilatie tegen. Eerder luisterde ik een paar maal naar de cd om deze daarna op te bergen in een kast en er niet meer naar om te kijken. Nu ik met de muziekmarathon bezig ben, komt ook deze weer tevoorschijn. Ook lees ik nu de linernotes en dat is interessant. John Mayall licht toe over hoe en waarom hij er toe kwam deze tracks op te nemen. Een liveoptreden als slot, maar dat had hij weg kunnen weglaten, want het geluid is matig.