Massacre - Killing Time (1981)

Nostalgie nostalgie ennoggis nostalgie. 'Muziek' om je vingers bij af te likken. Heb de muziek nooit echt kunnen plaatsen. Soms klinkt het buitenaards, soms macaber, soms hard, soms psychedelisch, experimenteel en ga maar door. Kan zeker kwijt dat dit schommelt ergens tussen experimentele jazz, punk, psyche en ja........uh gewoon vreemd. Heb deze helemaal grijs gedraaid. In het begin klinkt het alsof je met een stel neuroten te maken hebt. Maarrr......het bezit de potentie om eraan te wennen, en eenmaal over het kritische punt wordt zelfs errug strak. Echt bizarre muziek. 3,5 *

.......na wat googlen en u-tuben kwam ik meer te weten over Fred Frith, de gitarist. Schijnt nogal een genie te wezen in de jazzscene en heeft al aardig wat gecomponeerd. Bovendien heb ik sinds mijn tienerjaren altijd gedacht dat dit een éénmalig experiment was of zo. Kom ik erachter dat onder de naam Massacre nog veel uitgebreidener albums zijn gemaakt (met composities van achttien minuten bijvoorbeeld). Heb dus aardig wat schade in te halen.

|Heb weer wat achterhaald over de gek / het genie Fred Frith. Niet echt ontopic maar veel drukker dan dit zal ik het niet hoeven te verwachten hier....ruimte zat.
Ik geloof dat ik met deze, Killing Time, de beste van Fredje in huis heb. Dit album getuigt van een flink staaltje experiment waar nog duidelijk een lijn in te volgen is. Het resulteert in beetje psychedelisch getinte alternatief-geëxperimenteerde fusion/jazz.
De moeite waard dus.
Maar Fred heeft (als Massacre) ook meer werken neergezet waarvan ik nu heb mogen achterhalen dat die wat tegenvallen.....voor mij dan. Waar hier duidelijk nog structuur in te vinden is, die ontbreekt geheel op de andere werken. De uitschieters zijn dan wel weer gelijk erg goed dankzij de psychedelische geladenheid van het experiment. Maar het gros vind ik een beetje over the top: teveel gefiep, gepiep, gejank, en geboiiing(!) nwaar ik eerlijk gezegd geheel de essentie met een vergrootglas moet gaan zoeken.
Het schijnt een zeer expressionistische vorm van kunst te zijn......het zal wel. Als het werkelijk zo is, dan is Fredje mischien wel een genie. Maar ik heb zo mijn eigen mening hierover.
Maar dan soms.......heel erg soms komt er iets echt moois uit zijn brein, en uiteraard in meest pure originaliteit. En dan blijkt dat hij met een viool overweg kan en dat hij ook echte muziek heeft gemaakt conform traditionele vormen. Het lijkt er dus een beetje op te duiden dat hij zich vooral verdiept in de essentie van geluid......hm......
Hoe dan ook: deze, Killing Time, hierin is het evenwicht naar mijn beleving geheel intact. De her en der explosieve abstracte expressievormen via het pure scheppen van geluid op basis van emotie wordt goed ondersteund door een flink staaltje underground. Voor mijn gevoel maakt dit dan ook een underground die zijn genre eer aandoet. Zijn latere werken zijn extreem alternatief..........niet hard maar........of het nog met muziek te maken heeft?........tsja, soms wel.
Ruimte zat dus......ff leuk doen. De favoriet van mij op deze cd:
http://www.youtube.com/watc...

Ik zal even jouw 'eigen' thread hier komen verstoren/vergezellen*, want dit album stond wel in 'Mijn Updates'. Ik weet niet hoeveel je van 'Fredje' kent, maar deze vind ik zelf naast dit album van Massacre zeer de moeite waard (en daar voel ík me nogal eenzaam met die ene stem).

Jarenlang heb ik alleen deze gekend van hem, en deze vond en vind ik subliem. Twee jaar geleden werd ik voor het eerst echt pas nieuwsgierig (omdat ik waarlijk dacht dat dit een eenmalig project was) toen ik eens ging tuben. Toen kwam ik erachter dat hij al die jaren geheel niet heeft stilgezeten. Sterker, ik heb de indruk dat hij voor de (muziekkunst-)kenners een gerespecteerd musicus is. Heb intussen hele vreemde dingen van hem gehoord, stukken die ik wel gaaf vind maar zelf niet snel zal opzetten thuis. En mijn benadering 'gek of genie' laat zich vinden in de bevinding dat hij ook hele fraaie en waanzinnig originele stukken op zijn naam heeft staan.
Heb intussen getubed op 'The Technology of Tears', en ik moet zeggen dat ik het kan waarderen. Ik durf het nog niet te plaatsen onder de 'schoonere ensembles', maar zeker interessant. Maar wat me ook verbaast is dat ik van Fred echt bijzonder mooie stukken heb weten te vinden. En dan bedoel ik ook inténs mooi.
Wel leuk trouwens. Ik heb Massacre leren kennen toen ik een jaar of veertien/vijftien was. En in die afgelopen vijfentwintig jaar ben jij de eerste die ik ken die bekend is met Fred Frith. Dat alleen al vind ik wel leuk.
Ik word overigens alsmaar nieuwsgieriger naar deze man. Want heb ook intussen wat jazzstukken van hem gehoord (lijken me vooral Latin-georiënteerd) en die vind ik echt wel goed!
Misschien tot ziens bij 'The Technology of Tears' !

Saldek, we zijn nu weer vele jaren verder en ik hoop dat je nog veel Frith hebt mogen ontdekken want de man is keigoed.
nog enkelle tips indien je ze nog niet zelf ontdekt hebt: Death Ambient, Art Bears

Maar mij gaat het hier vooral om Bill Laswell, die gast is een genie!
En dan hebben we nog drummer Charles Hayward, ooit nog in Gong en This Heat meegespeelt.

3 heren die al een lange muzikaale weg hebben afgelegt en ook hier weer vettig vuurwerk tevoorschijn toveren.