Have Heart - The Things We Carry (2006)

Hardcore met hoofdletter H

Zo'n vette productie, zo hardcore...checken fellas!

ik werd weinig enthousiast van de hc releases vanaf gelopen jaar ( op the first step en rise and fall na)

maar deze plaat is een knaller in zijn genre

ik ben fan

Erg strakke cd. Doet me zo nu en dan aan de oprechtheid en gejaagdheid van Refused denken. 4*

the unbreakable

Inderdaad een dijk van een nummer. Helaas ligt dit soort hardcore mij niet zo, te melodieus en de zanger irriteert na een aantal nummers. En daar kunnen overgeniale teksten weinig aan doen

haha goedzo mads!

Supergoed hardcore album met unbreakable melodiën en vette vocals. Productie is geweldig en dit album is nog altijd even sterk als 4 jaar terug.
Have Heart, ik mis jullie.

Je luisterde op je 8e al naar hardcore? Respect.

Een aardig album, strak gespeeld, met sterke melodieën en riffs, evenals strak drumwerk, bovendien sterk geproduceerd. De zanger heeft een manier van 'schreeuwen' die goed verstaanbaar is en zowaar menselijk klinkt (iets dat ik me bij sommige zangers soms afvraag ). Helaas zorgt onder andere de zanger ervoor dat ik er onderhuids een klein beetje het gevoel van krijg dat dit typisch zo'n 'ik ben boos' album is. Het heeft iets puberaals, als je begrijpt wat ik bedoel. Dit wordt ook bewerkstelligt door de 'samenzang', het samen roepen van bepaalde zinnen, iets waar ik in dit geval niet zo'n fan van ben. Ook het herhaaldelijk gebruiken van het woord 'fuck' en 'motherfucker' storen mij een klein beetje, hoewel ik er normaal gesproken totaal geen problemen mee heb. Daarnaast heb ik ook een beetje het gevoel dat dit - en dit kan een beetje vreemd klinken - een beetje een 'soft' album in zijn genre is en een beetje te gelikt. Dit, en dat ik dit album verder niet zo onderscheidend vind, zorgen ervoor dat dit album geen hoger cijfer krijgt. Ik luister dit echter zeker met plezier, het is verder een goed album, dus bedankt voor de tip Bennerd

Wat een heerlijke hardcoreplaat is dit! Zoals Sammy al zegt doet dit aan Refused denken ten tijde van Songs to Fan the Flames of Discontent. Dit betekent hele energieke en snelle muziek waar is nagedacht over de nummers, alles zit heel goed in elkaar. Vooral Old Man II (Last Words & Lessons Learned) onderscheidt zich van genregenoten. De zanger schreeuwt heerlijk en heeft geweldige teksten. Deze ga ik zeker vaker beluisteren.

Song to scream at the sun, Don! Songs to scream at the sun!

Die heb ik inmiddels ook al op de computer staan. Deze ga ik zeker aanschaffen.

Ik moet niet zo huilen. Wat ben ik toch ook een emohoofd, soms.

Lekkere hardcoreplaat.