O.V. Wright - The Bottom Line (1978)

Eens te meer blijkt de Willie Mitchell mix te werken voor Overton Vertis. Het materiaal is wellicht ietsje ''meer van hetzelfde'' maar als dat zelfde tracks als Let's straighten it out en I don't know why zijn dan heb ik daar vrede mee. Sterker nog, dat zijn 2 van zijn beste nummers. Diep, swingend, tja... kippenvel.

Kippenvel inderdaad! OV Wright is souler dan soul, gevoeliger dan gevoeliger en fantastischer als fantastisch. Al is dit album inderdaad wat van hetzelfde, evengoed heerlijk.

Heel mooi album van O.V. Wright, maar zingt hij raar? Het klinkt net alsof hij zonder een kunstgebit in z'n mond zingt ofzo? Ik weet niet eens of hij die heeft gehad, maar een andere verwoording of vergelijking kon ik er niet voor geven. In ieder geval is zijn articulatie anders dan anders, bij andere albums die ik van hem ken is dit niet het geval (of het moet gewoon aan me voorbij zijn gegaan). Maarrrrrrr, zoals ik al zei een mooi album, stuk voor stuk mooie nummers al heeft hij kwalitatief betere en mooiere nummers naar mijn idee gemaakt. Toch veel lof dat hij in 1978 nog een degelijk soulalbum heeft weten uit te brengen in een tijd waarin dat genre dik werd overschaduwd door discomuziek. In het algeheel prima zang en instrumentatie, dus een ruime voldoende voor één van m'n favoriete soulzangers. 'No easy way to say goodbye' is overigens echt een juweeltje!

Wat Reijersen al schreef: Deze man is SOULER dan SOUL. In 1 woord: fantastisch.
Dit is nou mijn smaak qua soul. Wat Angelo heeft gehoord heb ik ook gehoord: deze man zingt een beetje "raar", maar dat vind ik nou juist de kracht van dit album. Dat maakt het boeiender/interessanter/unieker. Een diepe buiging voor deze man

Dit komt uit zijn tenen en komt echt binnen. Als je daarin slaagt ben je inderdaad souler dan soul. I Don't Know Why is de parel.

Prachtig album!

Ja, zeer mooi album!