Wes Montgomery - California Dreaming (1966)

Aangezien niemand een bericht schrijft bij de platen van deze jazzlegende zal ik het maar doen.

Het is namelijk bijzonder goede muziek, een schitterend gitarist. De gitaarsolos geven aan zijn jazz een meerwaarde. Iets dat ik niet terugvind bij andere legenden zoals Miles Davis of John Coltrane.

Dat zijn echter ook toppers hoor geen paniek


Voor andere jazzgitaristen zie Django Reinhardt.

Hey ik dacht net hetzelfde, en had bij Full House een comentaar geschreven.

Wes was een geweldig gitarist.

Wes kwam het best tot zijn recht met een piano contrabas en drum. Die hele orkestratie van Verve vind ik een te dikke saus waar virtuositeit van Wes zijn gitaarspel in verzuipt.
Toch is ook hier zijn gitaarspel weer geniaal en lesmateriaal voor menig Jazz gitarist

Dat waren dan ook geen gitaristen.


Django in meervoud? En er zijn wel meer jazzgitaristEN die de moeite waard zijn. Bijvoorbeeld: Charlie Christian, Tiny Grimes, Grant Green, Kenny Burrell, Barney Kessel, Sonny Sharrock, Joe Pass.

En moderner werk: John Abercrombie, John McLaughlin, Derek Bailey, Bill Frisell afijn de lijsten zijn eindeloos.

Ik ben het zeker eens met judgepaddy. Zijn kwartetten en trio's en dan met name die met Tommy Flanagan en Wynton Kelly zijn veel meer de moeite waard. Verve had wel vaker de neiging orkesten en strijkers toe te voegen als een artiest commercieel niet meer voldoende opleverde.

Daar ben ik het gewoon niet mee eens; op deze Wes Montgomery - Impressions - the Verve Jazz Sides (1995) staan flink wat boeiende tracks die met name voor de oudere jazz-liefhebber een feest der herkenning (kunnen) zijn, omdat ze werden gebruikt bijv als herkenningstune in een tv-programma (sport, kwis etc).

Vind het een vrij fundamentalistische benadering. Zo spreek je toch ook niet over de Davis/Evans box (met o.a. Quiet Nights en Sketches of Spain)? Vreemd - gitaar kan een solo instrument zijn in/voor een orkest. Bovendien ontbreekt in dat lijstje van goede gitaristen een aantal essentiële zoals Mark Whitfield, John Scofield en vooral Pat Metheny, Terje Rypdal en Eivind Aarset m.n. de laatste twee zijn grensverleggend. En dan nog noem je niet eens vooraanstraande NL gitaristen als Jesse van Ruller, Anton Goudsmit of Martijn van Itterson.

Vandaar dat ik zei eindeloos ik kan er nog 50 noemen als je wilt? Ik noemde er slechts een aantal.

En nee dat geldt natuurlijk niet voor elke orkestbegeleiding. Ook dat zei ik niet. Bij Miles en Evans pakte dat heel goed uit en tilde het de muziek juist op en voegde het artistiek echt wat toe. Bij Wes vind ik dat niet het geval. Net zoals bij Clifford Brown en bij Bird is het meer commerciële saus dan artistieke of creative saus. En of het als tune werd gebruikt voegt voor mij niet veel toe.

Zonder de Rough Guide to Jazz erbij te pakken - ofwel How to bluff your way in jazz, Tollie?



Tja, juist die box van Miles Davi/Gil Evans - imo écht niet een hoogtepunt in het oeuvre van Miles - bevat een aantal albums/stukken waarop de typering kitsch redelijk van toepassing is en Miles uiterst schmierend aan het toeteren, bijv sommige stukken op Sketches. En dat is dan niet commercieel - come on, pulling my leg, are you! Ik heb het wel eens horen typeren als salonjazz voor Avenue-lezers. Maar goed over smaak valt niet te twisten en daarom vind ik het zo merkwaardig dat je aanhaakt bij de mening van een ander.

Wat (gitaar/ECM)tips:
Terje Rypdal - If Mountains Could Sing (1995)
Terje Rypdal - Odyssey (1975)
Nils Petter Molvær - Solid Ether (2000)
Zijn gitarist solo:
Eivind Aarset - Light Extracts (2001)

O ja, for the record - So Much Guitar wordt hier het meeste gedraaid

Name dropping ga ik niet aan meedoen. De Jazz gitaristen die ik zo uit mijn bolle hoofd kan opnoemen zijn maar op een paar handen te tellen.
Ook of iets commercieel of niet is zal me eigenlijk een biet wezen. Wel gaat het verhaal dat Verve orkesten en strijkers toevoegden om hun platen aan een groter aantal mensen te kunnen slijten zoals Soledad als schreef, maar dat hoeft natuurlijk niet altijd verkeerd uit te pakken.
Het brengt wel het gevaar met zich mee dat het allemaal wat te clean klinkt en op het eerste gehoor als elevator music aanhoort. Luister je wat verder dan is het eigenlijk allemaal best wel relaxed en ultra cool, en natuurlijk zijn de akkoorden schema's en zijn befaamde solo's met o.a. zijn welbekende octaaf techniek gegoten in verschillende schema's en arpeggio's fenomenaal.
Dat Wes zijn gitaarspel met een goede Jazz Combo zonder orkestratie beter naar voren ben ik het met Soledad eens

Dus, als ik dan toch in de lift sta; Tien keer liever Wes dan George Benson

Mjuman bedankt voor de tips!
Hier nog een Jazz gitaar tip van mij: Ben Monder - Hydra (2013)
Bij de berichten heb ik een stream geplaatst.

Rypdal is al > 35 jaar een fave van me. Uitermate vaardig met een gitaar, gaat moeiteloos over meerdere stijlen heen; dit is een aardige intro:
http://www.progarchives.com/progressive_rock_discography_covers/3363/cover_21291415102010.jpg

Staat nu bij mij op Spotify met - om on topic te blijven - Wes Klinkt goed!

Ondanks dat het aspiraties heeft naar easy listening, toch nog ok. Go West!