menu

The Tragically Hip - World Container (2006)

mijn stem
3,79 (43)
43 stemmen

Canada
Rock
Label: Universal

  1. Yer Not the Ocean (3:37)
  2. The Lonely End of the Rink (3:52)
  3. In View (4:00)
  4. Fly (3:44)
  5. Luv (Sic) (3:44)
  6. The Kids Don't Get It (4:37)
  7. Pretend (3:49)
  8. Last Night I Dreamed You Didn't Love Me (4:23)
  9. The Drop Off (3:41)
  10. Family Band (3:42)
  11. World Container (3:36)
totale tijdsduur: 42:45
zoeken in:
avatar van thebestfreaks
4,0
Niets wereldschokkend, maar precies wat we van The Hip mochten verwachten. Downie zingt met overgave en de energie blijft vastgehouden tot het laatste nummer, 'World Container'. Ik heb geen minder nummer mogen ontdekken
Heerlijk !

4*

avatar van Erwin.c
het vreemde is dat je deze band eigenlijk zonder te luisteren op z'n minst 4 sterren kunt geven.
Ik was er even uit met deze band maar het klinkt nu weer lekker!

avatar van c-moon
4,5
Ah!!! Eindelijk een nieuwe Hip-plaat!

Hoop wel dat hij beter is dan zijn voorganger, want ja, The Hip stellen zelden teleur, behalve dan de vorige keer... met "In Between Evolution"... die plaat vond ik zo geweldig niet...

5,0
Pim
Gewoon weer erg goed, beter dan de vorige.

avatar van Koerok
3,5
Varrassend leuke nieuwe plaat. Mooie anthem-achtige afsluiter.

avatar van floris013
4,5
altijd weer fijn om te luisteren... en klinkt nog modern ook!

avatar van c-moon
4,5
Wat een geruststelling!
The Hip is terug. En hoe! Na het nogal teleurstellende "In Between Evolution" - teleurstellend in de zin van 'niet slecht, best wel goed, maar de heren kunnen zoveel beter' - horen we hier een weerom frisse Hip aan het werk....

Gordon Downie in topform.... het swingt en rockt aan alle kanten, de gitaren klinken weer erg lekker....

Ze kunnen het dus nog steeds: pakkende popsongs, stevig rocken, 42:45 lang blijven boeien .... World Container is een topplaat van The Hip... En nog meer goed nieuws: in september komen ze naar de AB in Brussel. (Can't wait!!! Want... de ultieme Hp-ervaring is toch wel "LIVE" (neem er gerust de live CD "Live Between Us" bij ten bewijze

Deze overtreft "Trouble at the Henhouse" of "Phantom Power" geenszins, ook "Day For Night" niet (mijn favorieten), maar ze is minstens zo goed als "In Violet Light"...

beaster1256
eindelijk weer een meesterwerk van de oercanadezen , één van de beste groepen van de laatste 20 jaar en zeer onderschat , mensen geef ze een kans , prachtige rock met een ziel

beaster1256
en pretend is de hemel op aarde

avatar van grovonion
c-moon schreef:
Deze overtreft "Trouble at the Henhouse" of "Phantom Power" geenszins, ook "Day For Night" niet (mijn favorieten), maar ze is minstens zo goed als "In Violet Light"...
Maar klinkt wel in de trant van deze genoemde albums? Ik bedoel 't is niet The Hip als bv. op Road Apples of zo van die eerdere bucht?

avatar van Zachary Glass
3,0
Luister ik naar er een Airbus A 380 die door het luchtruim klieft of betreft het wel degelijk The Tragically Hip ?, dacht ik toen de tonen van "The Lonely End of The Rink" me tegemoet snelden.

Een uiterst efficiënte popplaat, wat meteen een spijtige zaak is. Het vroegere zompige geluid (denk aan "Fully Completely") lijkt nergens te bespeuren, nu hoor ik popnummers die kamerbreed geproduced werden door Bob Rock.

Een vergelijking met "Rock & Roll" van Ryan Adams dringt zich op. Beide langspelers werden volgestouwd met adrenalinepopnummers, die de actieradius bezitten van een hamster met marathonambities. Aanvankelijk spettert het weergaloos, daarna treedt vliegensvlug ademmoeheid op.

Let wel: het geluid van The Tragically Hip was nooit dynamischer. Maar die muzikale dynamiek verhindert net dat de spanning in de vocalen van Downie miniem blijft. Zo worden raadselachtige korte abstracties zoals: "Treading the boards, screaming out MacBeth/Just to see how alive you really are." (uit "Cordelia", terug te vinden op Road Apples) ingeruild voor instant-formulezinnen zoals "I love you/You know I do/Yea, It's perfect" ("In View").

Mocht ik een SWOT-analyse uit het klavier dienen te hameren, zou mijn bevinding klinken: "Uitstekende popmuziek waarmee hordes Studio Brussel-luisteraars te plezieren vallen." De minder resultaatgerichte ervaring luidt: "Leuk om toevallig te horen tijdens een lange autorit. Thuis luister ik echter liever nog 'ns naar "Fully Completely" of "Road Apples" "

avatar van timhardt
3,0
Degelijk, maar zoals vroeger wordt het nooit meer, al kan dat ook aan mij liggen

beaster1256
ja, tim 't ligt aan jou

dit is weer een plaat als een drilboor , oerkracht en vooral de ballad ' pretend ' ligt me nauw aan het hart , verder zijn alle nummers zeer goed en sluiten ze prachtig af met de titeltrack

nog eens opleggen misschien

avatar van Twinpeaks
5,0
Heerlijke plaat van de mannen.De productie is prima en de songs zijn meer dan dat .The Lonely End of the Rink is zelfs magistraal te noemen.Tuurlijk is het niet vernieuwend allemaal en is het allemaal al eens en beter gedaan,maar toch blijf ik een zwak voor deze mannen houden.

Zachary Glass schreef:
Luister ik naar er een Airbus A 380 die door het luchtruim klieft of betreft het wel degelijk The Tragically Hip ?, dacht ik toen de tonen van "The Lonely End of The Rink" me tegemoet snelden.

Een uiterst efficiënte popplaat, wat meteen een spijtige zaak is. Het vroegere zompige geluid (denk aan "Fully Completely") lijkt nergens te bespeuren, nu hoor ik popnummers die kamerbreed geproduced werden door Bob Rock.

Een vergelijking met "Rock & Roll" van Ryan Adams dringt zich op. Beide langspelers werden volgestouwd met adrenalinepopnummers, die de actieradius bezitten van een hamster met marathonambities. Aanvankelijk spettert het weergaloos, daarna treedt vliegensvlug ademmoeheid op.

Let wel: het geluid van The Tragically Hip was nooit dynamischer. Maar die muzikale dynamiek verhindert net dat de spanning in de vocalen van Downie miniem blijft. Zo worden raadselachtige korte abstracties zoals: "Treading the boards, screaming out MacBeth/Just to see how alive you really are." (uit "Cordelia", terug te vinden op Road Apples) ingeruild voor instant-formulezinnen zoals "I love you/You know I do/Yea, It's perfect" ("In View").

Mocht ik een SWOT-analyse uit het klavier dienen te hameren, zou mijn bevinding klinken: "Uitstekende popmuziek waarmee hordes Studio Brussel-luisteraars te plezieren vallen." De minder resultaatgerichte ervaring luidt: "Leuk om toevallig te horen tijdens een lange autorit. Thuis luister ik echter liever nog 'ns naar "Fully Completely" of "Road Apples" "


Als je dan toch een recensie vol met dure woorden schrijft, zorg dan tenminste dat je citaten kloppen!

avatar van herman
Of je schrijft zelfs eens een stukje in plaats van anderen de les te komen lezen...

edit: bericht verwijderd.

inzekerezin
Eén van de beste Hip-platen. De stem van Downie klinkt verrassend sterk, de songs zijn harder en inderdaad wat anders geproduceerd, maar niet minder sterk dan 'vroeger'.

'Yer Not The Ocean' is een meer dan degelijke opener, een echt Hip-nummer. Ik vind 'The Lonely End' een stuk minder, maar het is nog altijd beter dan de meeste muziek die in omloop is. 'In View' bevat niet de meest gecompliceerde tekst, maar dat is voor mij het enige minpunt. Ik vind het nummer sterk en beschouw het als een hoogtepunt.

'Fly' en 'Luv(sic)' houden de draad van het album vast, maar zijn voor mij geen echte uitschieters. Vanaf 'The Kids Don't Get It' (en vooral 'Pretend') gaat het niveau opnieuw omhoog. 'Family Band' vond ik live een zeer aanstekelijk nummer, waarna ik het ook op het album op waarde ben gaan schatten. De afsluiter is eveneens geweldig. De titeltrack is stevig en spannend gedurende de gehele song.

avatar van popstranger
4,0
Een zoveelste goede plaat van The Hip. Gordon Downie gaf als zanger alles tijdens optredens en ook op plaat lijkt hij vaak zijn demonen te lijf te gaan. De man is in 2017 overleden aan de smerige ziekte K. Moest er iemand tot op het bot ontroerd willen worden door rechttoe rechtaan rock gebracht met de moed der wanhoop check dan zeker de Netflix documentaire Long Time Running met kippenvel verwekkende live fragmenten opgenomen toen de man al terminaal was. Het waren de afscheidsconcerten in Canada (van waar de band komt en waar ze veel fans hadden waaronder zelfs de premier Justin Trudeau) en waarbij je nog eens zag en hoorde dat Downie alles gaf tijdens optredens en hiermee waardig afscheid heeft genomen.
Terug naar deze plaat kan ik zeggen dat opener Yer Not The Ocean al direct erin beukt. De zanger lijkt te schreeuwen op het strand tegen de beukende oceaan maar net als de meeste andere songs schrijft Downie teksten barstensvol metaforen.
Luv(sic) knalt er ook meteen in. Last Night I Dreamed You Didn’t Love Me is weer zo’n wanhoopsschreeuw verpakt in een song en baadt nog in het angstzweet na een onrustige nacht. The Lonely End Of The Rink is Tragically Hip by Numbers maar des te meer effectief om de plaat definitie open te breken.
Alleen In View lijkt teveel op een afleggertje van Bruce Springsteen, de muziek past minder op deze plaat dan de rest maar eerder op een b-sides van The Boss.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:42 uur

geplaatst: vandaag om 17:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.