The Tragically Hip - World Container (2006)
mijn stem
45 stemmen
Canada
Rock
Label: Universal
-
Yer Not the Ocean (3:37)
-
The Lonely End of the Rink (3:52)
-
In View (4:00)
-
Fly (3:44)
-
Luv (Sic) (3:44)
-
The Kids Don't Get It (4:37)
-
Pretend (3:49)
-
Last Night I Dreamed You Didn't Love Me (4:23)
-
The Drop Off (3:41)
-
Family Band (3:42)
-
World Container (3:36)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 29 november 2006, 21:54 uur
Niets wereldschokkend, maar precies wat we van The Hip mochten verwachten. Downie zingt met overgave en de energie blijft vastgehouden tot het laatste nummer, 'World Container'. Ik heb geen minder nummer mogen ontdekken
Heerlijk !
4*
Heerlijk !
4*
0
geplaatst: 9 januari 2007, 21:26 uur
het vreemde is dat je deze band eigenlijk zonder te luisteren op z'n minst 4 sterren kunt geven.
Ik was er even uit met deze band maar het klinkt nu weer lekker!
Ik was er even uit met deze band maar het klinkt nu weer lekker!
0
geplaatst: 1 februari 2007, 18:54 uur
Ah!!! Eindelijk een nieuwe Hip-plaat!
Hoop wel dat hij beter is dan zijn voorganger, want ja, The Hip stellen zelden teleur, behalve dan de vorige keer... met "In Between Evolution"... die plaat vond ik zo geweldig niet...
Hoop wel dat hij beter is dan zijn voorganger, want ja, The Hip stellen zelden teleur, behalve dan de vorige keer... met "In Between Evolution"... die plaat vond ik zo geweldig niet...
0
geplaatst: 26 februari 2007, 11:01 uur
Varrassend leuke nieuwe plaat. Mooie anthem-achtige afsluiter.
0
geplaatst: 10 juli 2007, 12:11 uur
Wat een geruststelling!
The Hip is terug. En hoe! Na het nogal teleurstellende "In Between Evolution" - teleurstellend in de zin van 'niet slecht, best wel goed, maar de heren kunnen zoveel beter' - horen we hier een weerom frisse Hip aan het werk....
Gordon Downie in topform.... het swingt en rockt aan alle kanten, de gitaren klinken weer erg lekker....
Ze kunnen het dus nog steeds: pakkende popsongs, stevig rocken, 42:45 lang blijven boeien .... World Container is een topplaat van The Hip... En nog meer goed nieuws: in september komen ze naar de AB in Brussel. (Can't wait!!! Want... de ultieme Hp-ervaring is toch wel "LIVE" (neem er gerust de live CD "Live Between Us" bij ten bewijze
Deze overtreft "Trouble at the Henhouse" of "Phantom Power" geenszins, ook "Day For Night" niet (mijn favorieten), maar ze is minstens zo goed als "In Violet Light"...
The Hip is terug. En hoe! Na het nogal teleurstellende "In Between Evolution" - teleurstellend in de zin van 'niet slecht, best wel goed, maar de heren kunnen zoveel beter' - horen we hier een weerom frisse Hip aan het werk....
Gordon Downie in topform.... het swingt en rockt aan alle kanten, de gitaren klinken weer erg lekker....
Ze kunnen het dus nog steeds: pakkende popsongs, stevig rocken, 42:45 lang blijven boeien .... World Container is een topplaat van The Hip... En nog meer goed nieuws: in september komen ze naar de AB in Brussel. (Can't wait!!! Want... de ultieme Hp-ervaring is toch wel "LIVE" (neem er gerust de live CD "Live Between Us" bij ten bewijze
Deze overtreft "Trouble at the Henhouse" of "Phantom Power" geenszins, ook "Day For Night" niet (mijn favorieten), maar ze is minstens zo goed als "In Violet Light"...
0
beaster1256
geplaatst: 31 oktober 2007, 04:42 uur
eindelijk weer een meesterwerk van de oercanadezen , één van de beste groepen van de laatste 20 jaar en zeer onderschat , mensen geef ze een kans , prachtige rock met een ziel
0
geplaatst: 31 oktober 2007, 06:14 uur
c-moon schreef:
Deze overtreft "Trouble at the Henhouse" of "Phantom Power" geenszins, ook "Day For Night" niet (mijn favorieten), maar ze is minstens zo goed als "In Violet Light"...
Maar klinkt wel in de trant van deze genoemde albums? Ik bedoel 't is niet The Hip als bv. op Road Apples of zo van die eerdere bucht?Deze overtreft "Trouble at the Henhouse" of "Phantom Power" geenszins, ook "Day For Night" niet (mijn favorieten), maar ze is minstens zo goed als "In Violet Light"...
0
geplaatst: 18 november 2007, 10:38 uur
Luister ik naar er een Airbus A 380 die door het luchtruim klieft of betreft het wel degelijk The Tragically Hip ?, dacht ik toen de tonen van "The Lonely End of The Rink" me tegemoet snelden.
Een uiterst efficiënte popplaat, wat meteen een spijtige zaak is. Het vroegere zompige geluid (denk aan "Fully Completely") lijkt nergens te bespeuren, nu hoor ik popnummers die kamerbreed geproduced werden door Bob Rock.
Een vergelijking met "Rock & Roll" van Ryan Adams dringt zich op. Beide langspelers werden volgestouwd met adrenalinepopnummers, die de actieradius bezitten van een hamster met marathonambities. Aanvankelijk spettert het weergaloos, daarna treedt vliegensvlug ademmoeheid op.
Let wel: het geluid van The Tragically Hip was nooit dynamischer. Maar die muzikale dynamiek verhindert net dat de spanning in de vocalen van Downie miniem blijft. Zo worden raadselachtige korte abstracties zoals: "Treading the boards, screaming out MacBeth/Just to see how alive you really are." (uit "Cordelia", terug te vinden op Road Apples) ingeruild voor instant-formulezinnen zoals "I love you/You know I do/Yea, It's perfect" ("In View").
Mocht ik een SWOT-analyse uit het klavier dienen te hameren, zou mijn bevinding klinken: "Uitstekende popmuziek waarmee hordes Studio Brussel-luisteraars te plezieren vallen." De minder resultaatgerichte ervaring luidt: "Leuk om toevallig te horen tijdens een lange autorit. Thuis luister ik echter liever nog 'ns naar "Fully Completely" of "Road Apples" "
Een uiterst efficiënte popplaat, wat meteen een spijtige zaak is. Het vroegere zompige geluid (denk aan "Fully Completely") lijkt nergens te bespeuren, nu hoor ik popnummers die kamerbreed geproduced werden door Bob Rock.
Een vergelijking met "Rock & Roll" van Ryan Adams dringt zich op. Beide langspelers werden volgestouwd met adrenalinepopnummers, die de actieradius bezitten van een hamster met marathonambities. Aanvankelijk spettert het weergaloos, daarna treedt vliegensvlug ademmoeheid op.
Let wel: het geluid van The Tragically Hip was nooit dynamischer. Maar die muzikale dynamiek verhindert net dat de spanning in de vocalen van Downie miniem blijft. Zo worden raadselachtige korte abstracties zoals: "Treading the boards, screaming out MacBeth/Just to see how alive you really are." (uit "Cordelia", terug te vinden op Road Apples) ingeruild voor instant-formulezinnen zoals "I love you/You know I do/Yea, It's perfect" ("In View").
Mocht ik een SWOT-analyse uit het klavier dienen te hameren, zou mijn bevinding klinken: "Uitstekende popmuziek waarmee hordes Studio Brussel-luisteraars te plezieren vallen." De minder resultaatgerichte ervaring luidt: "Leuk om toevallig te horen tijdens een lange autorit. Thuis luister ik echter liever nog 'ns naar "Fully Completely" of "Road Apples" "
0
geplaatst: 7 december 2007, 23:48 uur
Degelijk, maar zoals vroeger wordt het nooit meer, al kan dat ook aan mij liggen
0
beaster1256
geplaatst: 3 augustus 2008, 22:16 uur
ja, tim 't ligt aan jou
dit is weer een plaat als een drilboor , oerkracht en vooral de ballad ' pretend ' ligt me nauw aan het hart , verder zijn alle nummers zeer goed en sluiten ze prachtig af met de titeltrack
nog eens opleggen misschien
dit is weer een plaat als een drilboor , oerkracht en vooral de ballad ' pretend ' ligt me nauw aan het hart , verder zijn alle nummers zeer goed en sluiten ze prachtig af met de titeltrack
nog eens opleggen misschien
0
geplaatst: 13 oktober 2008, 14:06 uur
Heerlijke plaat van de mannen.De productie is prima en de songs zijn meer dan dat .The Lonely End of the Rink is zelfs magistraal te noemen.Tuurlijk is het niet vernieuwend allemaal en is het allemaal al eens en beter gedaan,maar toch blijf ik een zwak voor deze mannen houden.
0
geplaatst: 13 januari 2009, 14:42 uur
Zachary Glass schreef:
Luister ik naar er een Airbus A 380 die door het luchtruim klieft of betreft het wel degelijk The Tragically Hip ?, dacht ik toen de tonen van "The Lonely End of The Rink" me tegemoet snelden.
Een uiterst efficiënte popplaat, wat meteen een spijtige zaak is. Het vroegere zompige geluid (denk aan "Fully Completely") lijkt nergens te bespeuren, nu hoor ik popnummers die kamerbreed geproduced werden door Bob Rock.
Een vergelijking met "Rock & Roll" van Ryan Adams dringt zich op. Beide langspelers werden volgestouwd met adrenalinepopnummers, die de actieradius bezitten van een hamster met marathonambities. Aanvankelijk spettert het weergaloos, daarna treedt vliegensvlug ademmoeheid op.
Let wel: het geluid van The Tragically Hip was nooit dynamischer. Maar die muzikale dynamiek verhindert net dat de spanning in de vocalen van Downie miniem blijft. Zo worden raadselachtige korte abstracties zoals: "Treading the boards, screaming out MacBeth/Just to see how alive you really are." (uit "Cordelia", terug te vinden op Road Apples) ingeruild voor instant-formulezinnen zoals "I love you/You know I do/Yea, It's perfect" ("In View").
Mocht ik een SWOT-analyse uit het klavier dienen te hameren, zou mijn bevinding klinken: "Uitstekende popmuziek waarmee hordes Studio Brussel-luisteraars te plezieren vallen." De minder resultaatgerichte ervaring luidt: "Leuk om toevallig te horen tijdens een lange autorit. Thuis luister ik echter liever nog 'ns naar "Fully Completely" of "Road Apples" "
Luister ik naar er een Airbus A 380 die door het luchtruim klieft of betreft het wel degelijk The Tragically Hip ?, dacht ik toen de tonen van "The Lonely End of The Rink" me tegemoet snelden.
Een uiterst efficiënte popplaat, wat meteen een spijtige zaak is. Het vroegere zompige geluid (denk aan "Fully Completely") lijkt nergens te bespeuren, nu hoor ik popnummers die kamerbreed geproduced werden door Bob Rock.
Een vergelijking met "Rock & Roll" van Ryan Adams dringt zich op. Beide langspelers werden volgestouwd met adrenalinepopnummers, die de actieradius bezitten van een hamster met marathonambities. Aanvankelijk spettert het weergaloos, daarna treedt vliegensvlug ademmoeheid op.
Let wel: het geluid van The Tragically Hip was nooit dynamischer. Maar die muzikale dynamiek verhindert net dat de spanning in de vocalen van Downie miniem blijft. Zo worden raadselachtige korte abstracties zoals: "Treading the boards, screaming out MacBeth/Just to see how alive you really are." (uit "Cordelia", terug te vinden op Road Apples) ingeruild voor instant-formulezinnen zoals "I love you/You know I do/Yea, It's perfect" ("In View").
Mocht ik een SWOT-analyse uit het klavier dienen te hameren, zou mijn bevinding klinken: "Uitstekende popmuziek waarmee hordes Studio Brussel-luisteraars te plezieren vallen." De minder resultaatgerichte ervaring luidt: "Leuk om toevallig te horen tijdens een lange autorit. Thuis luister ik echter liever nog 'ns naar "Fully Completely" of "Road Apples" "
Als je dan toch een recensie vol met dure woorden schrijft, zorg dan tenminste dat je citaten kloppen!
0
geplaatst: 14 januari 2009, 00:35 uur
Of je schrijft zelfs eens een stukje in plaats van anderen de les te komen lezen...
edit: bericht verwijderd.
edit: bericht verwijderd.
0
inzekerezin
geplaatst: 7 juni 2011, 14:05 uur
Eén van de beste Hip-platen. De stem van Downie klinkt verrassend sterk, de songs zijn harder en inderdaad wat anders geproduceerd, maar niet minder sterk dan 'vroeger'.
'Yer Not The Ocean' is een meer dan degelijke opener, een echt Hip-nummer. Ik vind 'The Lonely End' een stuk minder, maar het is nog altijd beter dan de meeste muziek die in omloop is. 'In View' bevat niet de meest gecompliceerde tekst, maar dat is voor mij het enige minpunt. Ik vind het nummer sterk en beschouw het als een hoogtepunt.
'Fly' en 'Luv(sic)' houden de draad van het album vast, maar zijn voor mij geen echte uitschieters. Vanaf 'The Kids Don't Get It' (en vooral 'Pretend') gaat het niveau opnieuw omhoog. 'Family Band' vond ik live een zeer aanstekelijk nummer, waarna ik het ook op het album op waarde ben gaan schatten. De afsluiter is eveneens geweldig. De titeltrack is stevig en spannend gedurende de gehele song.
'Yer Not The Ocean' is een meer dan degelijke opener, een echt Hip-nummer. Ik vind 'The Lonely End' een stuk minder, maar het is nog altijd beter dan de meeste muziek die in omloop is. 'In View' bevat niet de meest gecompliceerde tekst, maar dat is voor mij het enige minpunt. Ik vind het nummer sterk en beschouw het als een hoogtepunt.
'Fly' en 'Luv(sic)' houden de draad van het album vast, maar zijn voor mij geen echte uitschieters. Vanaf 'The Kids Don't Get It' (en vooral 'Pretend') gaat het niveau opnieuw omhoog. 'Family Band' vond ik live een zeer aanstekelijk nummer, waarna ik het ook op het album op waarde ben gaan schatten. De afsluiter is eveneens geweldig. De titeltrack is stevig en spannend gedurende de gehele song.
0
geplaatst: 4 januari 2020, 12:06 uur
Een zoveelste goede plaat van The Hip. Gordon Downie gaf als zanger alles tijdens optredens en ook op plaat lijkt hij vaak zijn demonen te lijf te gaan. De man is in 2017 overleden aan de smerige ziekte K. Moest er iemand tot op het bot ontroerd willen worden door rechttoe rechtaan rock gebracht met de moed der wanhoop check dan zeker de Netflix documentaire Long Time Running met kippenvel verwekkende live fragmenten opgenomen toen de man al terminaal was. Het waren de afscheidsconcerten in Canada (van waar de band komt en waar ze veel fans hadden waaronder zelfs de premier Justin Trudeau) en waarbij je nog eens zag en hoorde dat Downie alles gaf tijdens optredens en hiermee waardig afscheid heeft genomen.
Terug naar deze plaat kan ik zeggen dat opener Yer Not The Ocean al direct erin beukt. De zanger lijkt te schreeuwen op het strand tegen de beukende oceaan maar net als de meeste andere songs schrijft Downie teksten barstensvol metaforen.
Luv(sic) knalt er ook meteen in. Last Night I Dreamed You Didn’t Love Me is weer zo’n wanhoopsschreeuw verpakt in een song en baadt nog in het angstzweet na een onrustige nacht. The Lonely End Of The Rink is Tragically Hip by Numbers maar des te meer effectief om de plaat definitie open te breken.
Alleen In View lijkt teveel op een afleggertje van Bruce Springsteen, de muziek past minder op deze plaat dan de rest maar eerder op een b-sides van The Boss.
Terug naar deze plaat kan ik zeggen dat opener Yer Not The Ocean al direct erin beukt. De zanger lijkt te schreeuwen op het strand tegen de beukende oceaan maar net als de meeste andere songs schrijft Downie teksten barstensvol metaforen.
Luv(sic) knalt er ook meteen in. Last Night I Dreamed You Didn’t Love Me is weer zo’n wanhoopsschreeuw verpakt in een song en baadt nog in het angstzweet na een onrustige nacht. The Lonely End Of The Rink is Tragically Hip by Numbers maar des te meer effectief om de plaat definitie open te breken.
Alleen In View lijkt teveel op een afleggertje van Bruce Springsteen, de muziek past minder op deze plaat dan de rest maar eerder op een b-sides van The Boss.
0
geplaatst: 26 juli 2025, 19:04 uur
Vreemd dat ik album altijd links heb laten liggen. Ik dacht dat het beste wel al geweest was en dat dit een soort mosterd na de maaltijd album was.
Vandaag heb ik dit album voor onder een tientje meegenomen vanuit Sounds Delft en ik moet zeggen dat ik er eigenlijk best mee in mijn nopjes ben. Het is echt een sterk album met als kers op de taart The Kids Don't Get It wat tot hun betere songs ooit behoort! De andere vink is voor Family Band. Een redelijk "veilige" poprocksong die door Gordon Downie volledig wordt opgetild naar een erg hoog niveau. Wat een zanger was dat toch.
Vandaag heb ik dit album voor onder een tientje meegenomen vanuit Sounds Delft en ik moet zeggen dat ik er eigenlijk best mee in mijn nopjes ben. Het is echt een sterk album met als kers op de taart The Kids Don't Get It wat tot hun betere songs ooit behoort! De andere vink is voor Family Band. Een redelijk "veilige" poprocksong die door Gordon Downie volledig wordt opgetild naar een erg hoog niveau. Wat een zanger was dat toch.
* denotes required fields.
* denotes required fields.