Barren Cross - Rock for the King (1986)
mijn stem
2 stemmen
1
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 17 mei 2015, 10:46 uur
Mijn eerste levenswijsheid is “vrijheid, blijheid”. Mijn tweede is “Geloof in wat je wil maar val er mij verder niet mee lastig.” White Metal annex Christian Rock dat mij verder redelijk koud laat, hun geloofsovertuigingen en hun Christelijk geïnspireerde teksten hebben daar weinig mee te maken. Enkel wanneer het tempo iets hoger ligt (Just a Touch) valt er nog iets te genieten.
Alle nummers van de een jaar voordien verschenen EP Believe staan ook op dit debuutalbum, dus eigenlijk mag mijn toevoeging van die EP niet op MusicMeter, niet verder vertellen. In 1990 verscheen een heruitgave met zes extra live nummers en een andere hoes. Verdere info op Metal Archives, Barren Cross - Rock for the King - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives - metal-archives.com, of Discogs, Barren Cross - Rock For The King (CD) at Discogs . Voor de rest niets opzienbarends en ik geloof al lang niet meer in mirakels.
Alle nummers van de een jaar voordien verschenen EP Believe staan ook op dit debuutalbum, dus eigenlijk mag mijn toevoeging van die EP niet op MusicMeter, niet verder vertellen. In 1990 verscheen een heruitgave met zes extra live nummers en een andere hoes. Verdere info op Metal Archives, Barren Cross - Rock for the King - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives - metal-archives.com, of Discogs, Barren Cross - Rock For The King (CD) at Discogs . Voor de rest niets opzienbarends en ik geloof al lang niet meer in mirakels.
1
geplaatst: 4 augustus 2024, 08:35 uur
Debuut-lp Rock for the King van Barren Cross was niet hun debuutplaat. Hierboven noteerde Sir Spamalot al: "Alle nummers van de een jaar voordien verschenen EP Believe staan ook op dit debuutalbum, dus eigenlijk mag mijn toevoeging van die EP niet op MusicMeter, niet verder vertellen."
Hij was te streng voor zichzelf. Niet alleen omdat die eigen beheer-EP niet Europa bereikte – althans, nooit in het echt gezien – maar vooral omdat het label Star Song vervolgens de groep tekende en de zes nummers van de EP opnieuw liet opnemen met twee extra nummers. Het resultaat is dit Rock for the King.
Productie opnieuw door Dino Elefante, nu met een hoorbaar ruimer budget. Ik kende diens naam als co-schrijver van nummers op twee albums van Kansas, de platen uit '82 en '83 met diens broer John als zanger. De bandfoto op de hoes van deze Barren Cross deed terecht overeenkomsten met het geel-zwarte Stryper vermoeden, dat het jaar ervoor de eerste langspeler uitbracht. Hier is de kledingcode wit-blauw.
Het was door door de New wave of British heavy metal dat ik in 1980 de heavy metal was ingezogen en deze US-metal ligt in het verlengde daarvan. Sterker nog, de stem van Mike Lee lijkt op die van Bruce Dickinson.
Ze waren één van de jonge vlaggendragers van wat inmiddels white metal werd genoemd. Mijn eerste indruk was dat dit "de christelijke Iron Maiden" betrof, al is dat te kort door de bocht. Lee zingt weliswaar krachtig en gepassioneerd als zijn Britse collega, het is (enige) gitarist Ray Parris wiens vloeiende stijl afwijkt van de Britse genregenoten. Met als bonussen dat hij enorm snelle solosprintjes op de gitaarhals legt én weet hoe een vétte riff te schrijven.
De teksten kunnen hier - anders dan nadien - te simpel zijn, tegelijkertijd zitten melodieën en composities goed in elkaar. Dat mede omdat er een goed ingespeelde groep staat met het melodieuze spel van bassist Jim LaVerde en de vet in de mix gezette drummer Steve Whitaker. He Loves You bijvoorbeeld met de solo's en tempoversnelling halverwege.
Mijn drie favorieten van toen zijn dezelfde gebleven: opener Dying Day (nog altijd als ik een UPS-busje zie rijden, zing ik als vanzelf de regel "UPS on trahaaaaaain"), het nog iets snellere Just a Touch en het akoestische, op twaalfsnarige gitaar gespeelde Light the Flame. Die laatste één van de uitzonderingen op de regel dat ik niet van rockballades houd. Parris' spel doet hier aan het akoestische werk van Black Sabbaths Tony Iommi denken, zoals op album Sabbath Bloody Sabbath: zeer fraai!
Het album is te vinden op YouTube. Aardig debuut van een band die hierna de puntjes op de i zette.
Hij was te streng voor zichzelf. Niet alleen omdat die eigen beheer-EP niet Europa bereikte – althans, nooit in het echt gezien – maar vooral omdat het label Star Song vervolgens de groep tekende en de zes nummers van de EP opnieuw liet opnemen met twee extra nummers. Het resultaat is dit Rock for the King.
Productie opnieuw door Dino Elefante, nu met een hoorbaar ruimer budget. Ik kende diens naam als co-schrijver van nummers op twee albums van Kansas, de platen uit '82 en '83 met diens broer John als zanger. De bandfoto op de hoes van deze Barren Cross deed terecht overeenkomsten met het geel-zwarte Stryper vermoeden, dat het jaar ervoor de eerste langspeler uitbracht. Hier is de kledingcode wit-blauw.
Het was door door de New wave of British heavy metal dat ik in 1980 de heavy metal was ingezogen en deze US-metal ligt in het verlengde daarvan. Sterker nog, de stem van Mike Lee lijkt op die van Bruce Dickinson.
Ze waren één van de jonge vlaggendragers van wat inmiddels white metal werd genoemd. Mijn eerste indruk was dat dit "de christelijke Iron Maiden" betrof, al is dat te kort door de bocht. Lee zingt weliswaar krachtig en gepassioneerd als zijn Britse collega, het is (enige) gitarist Ray Parris wiens vloeiende stijl afwijkt van de Britse genregenoten. Met als bonussen dat hij enorm snelle solosprintjes op de gitaarhals legt én weet hoe een vétte riff te schrijven.
De teksten kunnen hier - anders dan nadien - te simpel zijn, tegelijkertijd zitten melodieën en composities goed in elkaar. Dat mede omdat er een goed ingespeelde groep staat met het melodieuze spel van bassist Jim LaVerde en de vet in de mix gezette drummer Steve Whitaker. He Loves You bijvoorbeeld met de solo's en tempoversnelling halverwege.
Mijn drie favorieten van toen zijn dezelfde gebleven: opener Dying Day (nog altijd als ik een UPS-busje zie rijden, zing ik als vanzelf de regel "UPS on trahaaaaaain"), het nog iets snellere Just a Touch en het akoestische, op twaalfsnarige gitaar gespeelde Light the Flame. Die laatste één van de uitzonderingen op de regel dat ik niet van rockballades houd. Parris' spel doet hier aan het akoestische werk van Black Sabbaths Tony Iommi denken, zoals op album Sabbath Bloody Sabbath: zeer fraai!
Het album is te vinden op YouTube. Aardig debuut van een band die hierna de puntjes op de i zette.
* denotes required fields.
* denotes required fields.