Pete Droge - Necktie Second (1994)

Prachtige cd die ik toevallig ontdekt heb bij de platenboer.
Pete Droge heeft een aangename stem en prachtige songs.
Helaas blijf ik op mijn honger zitten met zijn latere albums.

Inderdaad zijn beste!

Ik ken enkel het nummer Two of the Lucky Ones van zijn groep met z'n vrouw The Droge & Summers Blend.

check it out, pracht van een nummer!

YouTube - Two Of The Lucky Ones (song from Zombieland by The Droge & Summers Blend)

Voor meer informatie schrijf naar Pete Droge aan de Woodstock Boulevard in Portland Oregon. Oftewel zo oud is deze plaat alweer. In 1994 stond dat wat we tegenwoordig roots/americana noemen nog in de kinderschoenen. Hoewel aan dit album de term roots wordt meegegeven zou ik dit eerder gewoon onder rock scharen, al maakt het ook weinig uit allemaal. Hier zijn nog wat uitvloeisels van de jaren 80 productie hoorbaar, waardoor je soms een zekere intimiteit mist. Iets dat juist onmisbaar is in dit genre.

Het eerste dat opvalt is de lay out van de CD hoes en dan vooral het lettertype in het boekje. Behalve zijn eigen naam is niets op een normale manier te lezen en de doelgroep van Droge, waar ik ook toe behoor, begint langzaam aan steeds minder goed te zien en daar had hij wel even bij stil mogen staan.

Met de muziek is verder niets mis. Het album kabbelt heerlijk voort, zonder dat er echte toppers op staan. Ik zou de muziek vergelijken met een ingetogen Tom Petty, ik hoor er soms wat Joe Henry in door. Henry maakte begin jaren 90 het prachtige Short man's room en daar lijkt deze her en der wat op, al was die iets traditioneler van aard. Eigenlijk wat meer roots dan deze. Qua stem heeft het wel wat weg van Paul Carrack vind ik. Dit is typisch zo'n plaat waarvan je denkt: leuk om te horen, maar een echte topper is dit zeker niet. Klonk elk nummer echter als de afsluiter dan was dat waarschijnlijk wel zo geweest.

Een van die vergeten juweeltjes in mijn cd-kast. Destijds veel naar geluisterd, maar deze eeuw nauwelijks. En wat blijkt? Het is nog steeds een uitstekende plaat! Ik weet niet of ik er de komende weken heel vaak naar ga grijpen, maar ik geniet weer enorm. Hoogtepunten zijn Northern Bound Train en Hardest Thing to Do. Ik herinner me nog een puik concert in Paradiso van Pete met zijn vrienden van The Thorns (met Matthew Sweet en Shawn Mullins) in 2003. Ze mogen van mij best weer eens wat samen doen.