Mary Gauthier - Drag Queens in Limousines (1999)

Moeilijk te omschrijven welk soort muziek dit is; singer-songwriter (ongetwijfeld), roots-rock (ook wel wat), countryrock (heeft het veel van weg).

Ik deel niet graag muziek in vakjes in. Om maar te zeggen dat dit een hele smaakvolle plaat vol mooie intense liedjes is van ene Mary Gauthier!

Ik Drink kreeg nogal wat airplay op de radio en heeft me deze plaat laten in huis halen.

4 ****

Als geheelonthouder ben ik toch behoorlijk onder de indruk van deze dame. Geen gezwelg of getob: gewoon goudeerlijk en overtuigend. .

Een prachtig album van deze artieste, 25 jaar geleden uitgekomen.
Mary Gauthier heeft dan een heel leven achter de rug van vooral verslavingen.
Haar moeder heeft ze nooit gekend, ze werd geadopteerd door een echtpaar dat een slecht huwelijk had en haar stiefvader was alcoholist. Geen wonder dat Mary ook snel verslaafd raakte aan alcohol en drugs en op 15 jarige leeftijd vluchtte ze met de gestolen auto van haar adoptieouders. Al snel zat ze voor de eerste keer in een afkickcentrum en wegens diefstal van pillen op haar 18e in de politiecel. Ze besloot filosofie te gaan studeren, maar in een opwelling ging ze op haar 23e naar Boston. Startend als afwashulp in een restaurant werkte ze ze zich op als chef kok en manager en lukte het haar zelfs om een tweede restaurant te openen. (Dixie kitchen, ook de titel van haar eerste album). Toen ze werd gepakt voor rijden onder invloed besefte ze dat ze daadwerkelijk moest veranderen. Een keerpunt in haar leven , een kelner nam haar mee naar een goed afkickprogramma en daar besefte ze dat ze al die jaren een gat wat ze mentaal voelde probeerde te vullen met alcohol en drugs. Een andere medewerkster van het restaurant nam haar mee naar een open podium en hierdoor kwam een echte omkeer. Ze verkocht haar aandeel van het restuarant om haar platen te financieren. In november komt ze weer naar Nederland met de 'saved by a song'tour. Toepasselijk.

Dit tweede album is sterk auto biografisch. Mary Gauthier heeft geleefd met de outcasts, ze weet wat verslaving is, weet wat het is om uitgekotst te worden door de samenleving. Mede daardoor zijn haar nummers empatisch en vol compassie. Verder weet ze ook wat het is om vanwege haar seksuele voorkeur buiten de boot te vallen, zeker in het conservatieve deel van Amerika, waaronder Nashville. Ze is in Europa (zeker in Nederland) dan ook populairder dan in haar thuisland. Heel wat nummers zijn herkenbaar als je het boek van haar hebt gelezen, maar ook een nummer over een misdadiger die 15 jaar in de dodencel heeft gezeten voordat het vonnis wordt voltrokken zegt iets over haar. Niet dat ze de misdaad goed praat , maar wel het belachelijke systeem dat is opgetuigd in Texas, de onmenselijke behandeling van misdadigers.
Een intiem prachtig album, alt-country op zijn best. Voor Nashville begrippen onbestaanbaar om zulke thema's te bezingen, dat past absoluut niet in dat imago. Maar daar heeft Mary Gauthier totaal lak aan.
De muziek is alt-country, maar zelfs noemt ze het country noir. En dat is het ook. Ze heeft een ongelooflijke goede band achter haar staan die subtiel accenten aangeven. Veel van de songs van dit album zingt ze nog vaak tijdens optredens. Haar manier van zingen is ook apart, soms helder, dan weer zuchtend, half pratend. Bij optredens is er een zeer onderkoelde humor aanwezig, soms zelfs galgenhumor.
Mary Gauthier is voortaan ook bekend als voorvechter voor LHBTIQ+ beweging en speelt daarin een fikse rol voor acceptatie. Een geëngageerde artieste die Bob Dylan tot één van haar fans mag rekenen, dat zegt toch genoeg !

indrukwekkend tweede album van Mary Gauthier (spreek uit Go-Shay). haar levensgeschiedenis is al eerder hierboven goed verwoord. in mijn beleving heeft haar muziek weinig van doen met roots rock of country rock. zou het eerder alt.country of folk met wat country invloeden of omgekeerd noemen.

op dit album staan 10 eigen liedjes, waarvan 1 "Lucky Stars" (co-written Wayne Lawrence) en 5 co-written met de Amerikaanse songwriter/producer Crit Harmon, die dit album produceerde en ook albums produceerde van o.a. Martin Sexton en Lori McKenna. zijn songs werden o.a. door Tim McGraw en Bobby Bare opgenomen.

haar uit het leven gegrepen teksten worden op dit album prachtig ingekleurd, met de ene keer mandoline zoals in "Our Lady of the Shooting Stars", de andere keer accordeon in het kippenvel veroorzakende "Karla Faye", dan weer fiddle, accordeon en mandoline in "Lifetime", samen met "Jackie's Train" het enige mid-tempo nummer.

hoewel velen het iets bekendere "I Drink" als het prijsnummer beschouwen, doen stemmige, klein gehouden nummers als "Karla Faye", "Lucky Stars", "Different Kind of Gone" en "Lifetime" er nauwelijks voor onder.

3 nummers, het voornoemde "Karla Faye" met een hartverscheurende tekst over de lotgevallen van een drugsverslaafde vrouw die in de gevangenis beland, "Evangeline" en "Jackie's Train" krijgen een extra dimensie door de achtergrondzang van het muzikale gezelschap The Austin Lounge Lizards. Crit Harmon excelleert met zijn elektrische gitaarspel op het titelnummer en "Evangeline".

met recht een "roots" klassieker met 10 stuk voor stuk sterke liedjes die onder de huid kruipen met teksten die je als luisteraar raken, als je daar tenminste voor open sta. zo niet, dan blijft de prachtig uitgevoerde muziek een lust voor het oor.

deelcitaat uit de liner notes:

"I've gone from the Netherlands to New Orleans, Germany to Manhattan singing and writing the songs on this recording. All along the way there have been people who have helped in so many ways by offering me a bed to sleep in, calling the local DJ to request my music on the radio, sharing their stories with me, cooking for me, and simply being kind to me, the songwriting stranger they just met. I want to thank you all"