Peter Hammill - Singularity (2006)

Op een paar nummers na vind ik deze toch vrij matig. Vooral 'Meanwhile My Mother' wat hij schreef voor zijn dementerende moeder vind ik wel touching.

Hammill ging rond deze tijd weer toeren met zijn band. Het vuur zit m duidelijk niet in het solo werk. Een van zijn meest teleurstellende platen. Zelf de titels willen niet bij me blijven hangen. Ik kan er eigenlijk geen zinnig woord over zeggen, daarvoor heb ik te weinig gedraaid. Maar als je bij alle Hammill albums een stukje schrijft zo op zo'n dag als deze mocht deze niet ontbreken. Wellicht dat ik dan toch ook weer uitkijk naar "Thin Air" zijn volgende studio album en dat volgende maand moet verschijnen.

Ik vind dit een prima Hammill plaat. Sommige nummers, zoals Our eyes give it shape en Famous last words doen denken aan de periode Black box/Sitting targets. Andere nummers zijn meer typisch voor zijn latere solo werk.

Het zijn vooral de nummers Event horizon and White Dot die erbovenuit springen. Event horizon gaat over zijn ervaring en gevoelens toen hij door een hartaanval werd overvallen. The donkere muziek past er perfect bij. White Dot is een zeer biza nummer. Een 'song'kan je het eigenlijk niet noemen, meer een bizarre geluiscollage. Het boeit echter tot de laatste seconde.

Singularity laat een Hammill een prima vorm horen, die na zijn hartaanval en met de VDGG reunie weer hernieuwde energie en inspiratie heeft gevonden.

Ook nog maar eens opnieuw proberen dan, "Thin Air" bevalt inderdaad goed. Heb erg veel Hammill gedraaid de laatste tijd. "the Future Now" en "Nadir" blijven mijn uitschieters (lang geleden), maar een vergelijking met "A Black Box" is ook nooit weg.

Vandaag gedaan. Ben er weer niet kapot van. Het begin is redelijk sterk met 'Our Eyes Give it Shape', maar 'Event Horizon' is gelijk al een tegenvaller. Daarna krabbelt het niet meer echt overeind, te geforceerd moeilijk doen, wat voroal geldt voor 'White Dot' dat ik echt een misser vind.

Draai nu "Thin Air" weer en hoewel de sound op het eerste gezicht overeenkomt (niet gek natuurlijk) is die dreigende sfeer daar niet geforceerd, maar natuurlijk en een organischer geheel van stem, keyboard, gitaar etc. En de dubbele vocalen ondersteunen dat geheel uitstekend.