Paul Flaherty - Whirl of Nothingness (2005)
mijn stem
geen stemmen
Verenigde Staten
Jazz / Avant-Garde
Label: Family Vineyard
-
Compassion Lost and Found Again (6:53)
-
Blankets Wear the Naked Fear (7:38)
-
Firetrance Lonely Heartache Still (7:07)
-
Shattered Scenes of Blinding Burst (5:53)
-
Sweetly Danced in Times of Hurtful Pleasure (8:11)
-
If You Step Back Far Enough...It'll Be All Right (8:37)
-
Monsters Hide in Plain Sight Dark (8:51)
-
Waiting to Be Lifted Onto the Flames (9:02)
0
Ik Doe Moeilijk
geplaatst: 21 september 2013, 23:13 uur
Serieus onderkend en ondergewaardeerd hier, zeer onterecht (volgens mij).
Precies dat hoor ik hier: een man met een saxofoon die het onuitspreekbare probeert uit te drukken en daarbij het klassieke idioom van genremuziek ontoereikend heeft ondervonden.
Zeer intens, velen zullen het einde van dit niet eens zo heel lange album wellicht niet halen. Maar toch, een man en een saxofoon, niet om bang voor te zijn lijkt me? Wie heeft je ooit wijsgemaakt dat muziek luisteren een plezante, leuke bezigheid zou zijn? Ga de uitdaging eens aan en durf in je eigen ziel af te dalen. Leer jezelf kennen! Bij mij staat het kippevel me doorgaans duimendik op de huid na afloop van dit album.
In his liner notes, Flaherty (always very good at putting his music in context) writes about pain and suffering, murder and genocide, and the God who lets it all happen. "And we try to understand what it's all about...and we can't...we can't." There is sorrow, incomprehension, and rage in these solo pieces, all poignantly expressed by Flaherty's tortured runs, ear-splitting multiphonics, exhausting acrobatics without a net, and sudden shifts toward devastatingly lyrical jazz melodies. Being somewhat calmer and more subdued than Voices, this album is a bit more listenable for the unsuspecting ear, something done without compromising its drive or emotional presence
Aldus François Couture op de Allmusic website.Precies dat hoor ik hier: een man met een saxofoon die het onuitspreekbare probeert uit te drukken en daarbij het klassieke idioom van genremuziek ontoereikend heeft ondervonden.
Zeer intens, velen zullen het einde van dit niet eens zo heel lange album wellicht niet halen. Maar toch, een man en een saxofoon, niet om bang voor te zijn lijkt me? Wie heeft je ooit wijsgemaakt dat muziek luisteren een plezante, leuke bezigheid zou zijn? Ga de uitdaging eens aan en durf in je eigen ziel af te dalen. Leer jezelf kennen! Bij mij staat het kippevel me doorgaans duimendik op de huid na afloop van dit album.
0
Ik Doe Moeilijk
geplaatst: 3 oktober 2013, 23:14 uur
Overigens, in tegenstelling tot wat er uit mijn vorige post kan worden opgemaakt is het ook weer niet zo dat dit album een grote uitzinnige, intense, ruige improvisatie is. Flaherty komt namelijk op een aantal momenten met een prachtige bluesmelodie uit de hoek. Dat is wat mij betreft ook wat dit album is: een grote blues, een klaagzang.
Dan is er nog de primale schreeuw aan het einde van Monsters Hide in Plain Sight Dark die door merg en been gaat. Zo moet Jezus hebben geklonken aan het kruis: 'Mijn God, Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?' De schreeuw die ik me inbeeldt bij het zien van Edvard Munchs gelijknamige schilderij; de verklanking van een menselijke existentiële oerangst.
Het schijnt dat zijn eerdere soloplaat Voices nog wat intenser is. Daar moet ik binnenkort nog maar eens voor gaan zitten.
Dan is er nog de primale schreeuw aan het einde van Monsters Hide in Plain Sight Dark die door merg en been gaat. Zo moet Jezus hebben geklonken aan het kruis: 'Mijn God, Mijn God, waarom hebt U mij verlaten?' De schreeuw die ik me inbeeldt bij het zien van Edvard Munchs gelijknamige schilderij; de verklanking van een menselijke existentiële oerangst.
Het schijnt dat zijn eerdere soloplaat Voices nog wat intenser is. Daar moet ik binnenkort nog maar eens voor gaan zitten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.