Aina - Days of Rising Doom (2003)

vind het wel aardig. ze proberen ten minste weer eens wat anders te doen. veel artiesten zijn er trouwens te horen...

Dit is dan ook net als Avantasia een Metal Opera. Ik vind deze trouwens wel veel beter.

Lang gezocht, en toevallig tegen aan gelopen op marktplaats. Voor een redelijk bedrag kunnen bemachtigen. Met andere woorden; ik had bepaalde verwachtingen van dit album. Zo hier en daar heb ik namelijk positieve reacties gehoord, voornamelijk op (muziek)forums.
Toen de envelop met de cd in de bus belande, was ik enigszins verast door het uitermate verzorgde album. Mooi boekwerkje, uiterst gedetaitalieerde informatie, dvd, enz enz. (Limited edition versie) Zonder echt teveel op het verhaal in te gaan hier een wat uitgebreide recensie, aangezien ik die zelf nergens op het internet kon vinden.

De cd begint enigszins symfonisch/orkestraal, gevolgd door onvervalste “powermetal” in de “Overture”.
Dan begint het echt met de eerste echte track “Revelations”. Hier dient zich gelijk het jongenskoor aan, wat een leuk alternatief is voor de normale koortjes die nog wel eens in dit genre gebruikt worden. Deze track wordt op het einde nog versterkt door een uiterst kort optreden van Damien Wilson, een zanger die ik zelf erg kan waarderen. Hij vertolkt “King Taetius” in dit nummer, en mijn god; wat kan die kerel zingen! Onbegrijpelijk dat hij maar zo’n kleine rol krijgt toebedeeld.

“Silver Maiden” begint lieflijk, met weer orkestrale muziek, en is een mooi rustige passage tussen de powermetal door, wat met name in de volgende track “Flight of Torek” in al zijn hevigheid losbarst. De gitaarriffs die hier worden gespeeld zijn uitermate goed gespeeld en in het bijzonder Tobias Sammet (bekend van oa Avantasia, een ander metalproject) en Thomas Rettke zetten hier vocaal iets melodieus neer. Dit is een song die in eerste instantie niet de meest briljante op het album lijkt, maar na een aantal keren beluisteren moet ik toch concluderen dat hij erg goed in elkaar zit, met name het refrein is erg lekker om te luisteren.

“Naschtok is Born” is wat mij betreft iets teveel eentonige powermetal naar mijn smaak, met weinig variatie in de melodie, al is de zang van Thomas Rettke wel weer een pluspunt.
“The beast within” begint weer lekker stevig, “powermetal rules!!” met toch weer een een prima klinkende Rettke. De track varieert lekker met een dreigend klinkend koor; “Krakhon Choir. Waarom hier de single versie van is genomen is mij niet echt duidelijk, want het is zeker niet de beste song op de cd en in mijn ogen ook niet erg “Consument vriendelijk”.

“The siege of Aina” is één van de pronkstukken van dit album. Ondersteund door wederom een koor (weer anders van samenstelling) en hier gaan diverse kopstukken van Aina “los”.
Dan “Talon’s Last hope”. Dat kan echt zo van een Pink Floyd album afgelopen zijn, in ieder geval het begin, met een prachtige solo van Sacha Paeth, één van de drijfveren achter dit project. Ook een pronkstukje.

Dan komt in dreigende klanken “Rape of Orio” opzetten, met een kraakhelder zang van Candice Night, waar je even in rustig vaarwater komt. “Son of Sorvahr” is een neutrale overgangstrack, weliswaar weer een stevig nummer, maar niet de meest memorabele.

Dat is wat anders met “Serendipity”, voor de verandering heeft Paeth hier eens de akoestische gitaar gehanteerd, wat uitermate goed gelukt is. Het bereik van zanger Michael Kiske vind ik hier iets minder, maar een kniesoor die daar op let. Ik vind het alleen opvallend als je goed naar de track luisterd en analyseert, niet als je in de loop van het album luistert. Ook hier weer het jongenskoor.

Dan “Lalae Amer”; in een woord origineel, briljant en een avontuur. Erg mooi gecomponeerd, met een heerlijke “uit zijn strot” zingende Glenn Hughes.
Rebillion raakt je daardoor wat minder, maar ook daar is weinig op aan te merken.

“Oriana’s Wrath” wordt ondersteund door Nightwish’s Marko Hietala en Sass Jordan. Bij dit nummer kan ik heerlijk uit mijn dak gaan in de auto, door het volume even omhoog te gooien, vooral door die “vet” klinkende gitaar.
In de laatste track doet de Nederlandse rode schone Simone Simons nog even auditie. Lekker dreigend nummer om mee af te sluiten.


Al met al is dit een album wat bijzonder doordacht en goed verzorgd is. Dynamisch, emotioneel, snel, groots. Dit is een groei diamant, waar je je even door moet bijten voordat het in al zijn briljantheid openbaard. Je wordt in eerste instantie een beetje op de verkeerde voet gezet door de powermetal die veelvuldig voorkomt.
Ik heb de vergelijking met het Ayreon regelmatig gelezen, ik moet zeggen dat ik dat allesbehalve een goede vergelijking vind. Lucassen maakt zelden gebruik van zowel koortjes (en die komen op dit album in diverse vormen naar voren) en komt Lucassen niet met echte powermetal. Ook kan hij een beroep doen op de echte toppers in het vak, en dat is met de cast van Aina niet helemaal het geval, ook al komen daar klinkende namen als Glenn Hughes en Amanda Somerville daar wel in de buurt. Ik vind dit project meer in de richting van Avantasia gaan, niet voor niets speelt Sammet op dit album mee. Ook kan je dit album een beetje vergelijken met dat van Nikolo Kotzev; “Nostradamus”, alleen is die bij lange na niet zo goed geproduceerd en gemasterd als “Days of rising doom”.

Het lukt dit album niet om mij aan te spreken.
Ik heb hem een paar keer gedraaid maar het heeft me vooralsnog niet bij de kladden.

Daarnaast stoor ik me een klein beetje aan het concept inclusief de ontwikkelde neptaal. Daar hou ik gewoon niet van.

Dit is een van de slechtse albums van mij collectie. Het idee is niet origineel en nieteens naar behoren uitgevoerd. Dat laatste komt door de onwijs slechte cast van de karakters. Come on, wie geeft een maagdelijke koningin (of wat was het ookal weer, het is 8 jaar geleden dat ik Aina voor het laatst luisterde) een kraaienstem? Pretentieuze bagger.

Soms kom je iets tegen en je vraagt je af hoe het zo lang aan je is voorbijgegaan. Dit zou ik al bijna blind kunnen kopen... het verhaal is typisch wat Verdi zou kunnen schrijven. Volgens mij doen ze hun best een zo getrouw mogelijke opera ten opzichte van de klassieke muziek te maken.

Hoezo komt dit trouwens uit Nederland? Ik zag de vier oprichters en geeneen van hen waren Nederlanders? Mijn mening volgt...

Niet zo sterk als Avantasia, maar afgezien daarvan gewoon een erg solide plaat, met zeker ook enkele uitschieters. Tobias Sammett en Michael Kiske weer zeer overtuigend!

Veel waar voor je geld qua aankleding. Mooi boekwerkje. Dvd'tje erbij. Kan niet op. En het was helemaal niet duur. Zelfs niet toen ie uitkwam. Muzikaal gezien is het nogal standaard. Het dertien-in-een dozijn-tolkienconceptje hoort erbij en daar stoor ik mij verder niet aan.

Het verhaal komt uit het brein van Amanda Sommerville. Zo'n schoolzangeresje dat overal opduikt maar nergens echt een eigen voetafdruk weet te zetten. In de gelederen treffen we verder nog Sacha Paeth aan. Speelde ooit bij Heaven's Gate en produceerde albums van Rhapsody. Aan vocalisten komt de creme de la creme voorbijlopen: Glenn Hughes, Michael Kiske, Damian Wilson, Andre Matos, Simone Simons usw. Met die namen verwacht je meer van zo'n plaat, maar ja moet je wel de ruimte geven qua schrijverskwaliteiten.

Vrij aardig album. Niet alle nummers zijn even sterk maar al bij al is het allemaal vrij degelijk. Fijn ook om de heren Sammett en Kiske op dit album te mogen horen.

3.5*

Het was een hele zit, maar vandaag heb ik deze prachtige Metal/progrock Opera weer eens beluisterd. Twee en een half uur duurt het geheel, maar het verveelt geen moment. Alleen het laatste kwartier (The Story Of Aina) met veel gesproken tekst is wat minder spannend.

Amanda Somerville (concept en teksten) en Robert Hunecke-Rizzo (muziek) staan aan de wieg van dit Duitse project onder aansturing van producer Sascha Paeth.

Het middenstuk is het meest afwisselende deel van de opera en is ook wat minder stevig dan het begin. Gelukkig worden er geen grunts gebruikt, want dan zou ik al snel zijn afgehaakt.

De opera kreeg destijds veel positieve kritiek, maar er is nooit een vervolg gekomen. Een productie als deze met veel muzikanten en diverse (bekende) zangers en zangeressen is geen klusje voor er tussen door en erg prijzig vermoed ik.

Op spotify is Aina niet te streamen en op YouTube is de opera alleen als video aanwezig (met alleen een vast beeld van de cover van het album).

Op www.jorrios-muziekkeuze.nl staat de volgende review:

Het is een opmerkelijk album dat ongetwijfeld verdient om uitgelicht te worden is: 'Days of Rising Doom' van de Duitse formatie Aina, uitgebracht in 2003. Dit muzikale kunstwerk trekt de luisteraar mee in een episch verhaal dat niet alleen muzikaal maar ook thematisch diep gaat. Elk nummer op het album fungeert als een hoofdstuk in een groter verhaal, waardoor de luisterervaring bijna cinematografisch aanvoelt.

Vanaf de openingsakkoorden van het album wordt het duidelijk dat 'Days of Rising Doom' geen standaard album is. De orchestratie is rijk en divers, gebruikmakend van zowel klassieke instrumenten als elektrische gitaren, wat een unieke symfonische metalervaring creëert. De vocalen zijn even divers, met bijdragen van verschillende gerenommeerde artiesten, wat elke track een eigen identiteit geeft.

Een hoogtepunt van het album is ongetwijfeld het nummer "Rebellion". Dit lied combineert krachtige orkestraties met meeslepende gitaarriffs en dynamische zanglijnen die de strijdlustige sfeer perfect weten te vangen. De tekst, die spreekt over opstand en bevrijding, resoneert diep en moedigt de luisteraar aan om zich te verdiepen in de strijd die de personages binnen het verhaal doormaken.

Het verhaal dat door het album heen loopt, is even boeiend als de muziek zelf. Het vertelt over een koninkrijk geteisterd door machtsstrijd en verraad, maar ook over de hoop op redding en wedergeboorte. Dit thema van hergeboorte is bijzonder treffend in het nummer "Serendipity", waar de melodieën lichter en hoopvoller zijn, wat een sterk contrast vormt met de overwegend donkere toon van het album.

Technisch gezien is het album een meesterwerk. De productie is kraakhelder, waardoor elk detail van de muzikale arrangementen naar voren komt. Dit is vooral merkbaar in de meer subtiele momenten, waar de zachte tonen van een piano of een viool de luisteraar even veel raken als de krachtige explosies van de volledige band.

Afsluitend kan gezegd worden dat 'Days of Rising Doom' van Aina een ware odyssee is in de wereld van symfonische metal. Het album is niet alleen een verzameling van liedjes, maar een samenhangend verhaal dat de luisteraar meeneemt op een emotionele en muzikale reis. Voor diegenen die op zoek zijn naar een album dat zowel het hart als het verstand uitdaagt, is dit werk onmiskenbaar een aanrader. De diepgang en de complexiteit van de composities zorgen ervoor dat dit album een blijvende indruk achterlaat.

Leuke cd. Niet zo melodieus als Avantasia met toch vrij vermakelijk. Gitaarwerk is geen sterk punt van Sasha. Produktie is redelijk.
Verpakking is aller aardigst met mooi artwork.