John Sebastian - Tarzana Kid (1974)

Lowell George slideguitaart hierop lustig mee, maar dat is dan ook het enige leuke aan deze plaat: veel te keurignetjes, overdreven mooispelerij !

Nope, niet akkoord!
Dit is best een degelijke plaat. Toegegeven, naar het einde valt het wat weg...
Laat U niet misleiden door de lage score.

De koffer van Dixie Chicken en de nieuw opgenomen Sportin' Life vind ik hier de zwakke schakels. Zijn eigen songs halen zoals gewoonlijk minimaal een OK nivo maar echte uitschieters zitten er voor mij niet tussen vrees ik.

Face Of The Appalachia schreef hij samen met Lowell George maar is in mijn ogen ook geen echte hoogvlieger. Gewoon een lekkere plaat maar wel een die ik waarschijnlijk niet los zou kopen.

Wat kwaliteit betreft een wisselvallig album, waarop wat ik maar het Lovin' Spoonful-niveau noem vrijwel nergens wordt gehaald. Het klinkt een beetje te gepolijst, en dat is raar want het werd
geproduceerd door Sebastian samen met Erik jakobsen, die ook als producer betrokken was bij de Lovin' Spoonful-opnames.

Er wordt door een keur van goede artiesten meegewerkt, zoals bijvoorbeeld de Pointer Sisters op Friends Again en Ry Cooder (mandoline op Wild About My Lovin'), dus daar ligt het ook niet aan. Ik houd het er maar op, dat het onbevredigende van dit album gedeeltelijk tóch aan de ongeïnspireerde productie ligt, en voor een deel aan de songs, hoewel ik sommige covers wel geslaagd vind. Sitting In Limbo vind ik uitstekend, en Singin' the Blues heb ik zelfs als favoriet aangevinkt.

In 1977 of misschien een jaartje eerder kocht ik deze, samen met Look At The Fool van Tim Buckley, voor f 2,50 per stuk. Buckley vond ik in eerste instantie bitter tegenvallen, maar deze vond ik meteen mooi. Een jaar later draaide ik Look At The Fool voortdurend, en Tarzana Kid niet meer. John Sebastian-songs zijn doorgaans vriendelijk, soft en verzorgd maar toch ook: niet onmisbaar. Face of Appalachia en Sitting in Limbo scoren ruim voldoende, de rest is slappe hap en kan wel wat Viagra gebruiken.