John Beltran - Earth & Nightfall (1995)

Zeer degelijk mooi ambient-techno album van John Beltran. De muziek bevat een hoog gehalte Detroit techno en dan ook erg mooie. De percussie is erg Derrick May geïnspireerd, maar al met al heeft de muziek een wat rustigere instelling.

De meeste nummers hebben een fenomenaal kwalitatief sfeertje wat tot 4,5 ster zou leiden (bijv. Synaptic Transmission klinkt als een klassieker). Twee nummers (The Dawn en Aquatic) zijn echter wat saaiig, waardoor ik 'm op 4*zet.

Blijft een mooi album. Het lijkt me passend voor de actief twijvelende twintiger, hoewel vooral destijds waarschijnlijk. Tot die conclusie kom ik mede door de commentaren van enkele mensen op internet, waarvoor dit album sentimentele waarde heeft. Ik vind het nog steeds mooi klinken, ik hou ook van oldschool geluid. Maar de vrij unieke melodieen blijven redelijk tijdloos denk ik. Naast ontspannen sferen die doen denken aan kusten en blauwe meren en andere schoonheden van de wereld, worden introspectieve en melancholische melodieën gebracht met synthesizer of soms gitaar. Altijd met een integer, subtiel gevoel en de synths lijken vaak op strijker uit klassieke muziek. Verder krijg je goed gedoseerd een lekkere Detroit techno breakbeat op je bord geserveerd om de verbeeldingskracht in gang te helpen zetten.

ja man, daar kan ik me alles bij voorstellen. dit is ambient techno (zo'n maffe combi op papier vind ik) met idd een zeer hoge melancholische waarde.
dit album opzetten maakt mij echt een beetje terug zetten in de tijd. niet dat ik dit album al had in 1995, maar de sfeer in deze plaat, de echtheid, en de puurheid maken dit tot een echte classic.
tijdloos durf ik het niet noemen, het klinkt immers nu al wel wat gedateerd, maar het klinkt er nu iig nog niet slechter om.
vooral voor de trancewereld zal dit toch wel een enorme inspiratie geweest moeten zijn.
wat ik vooral mooi vind aan oudere electronische muziek is dat je alle lagen en geluiden van elkaar kan onderscheiden. een snare is een snare, een kick is een kick. tegenwoordig zitten tracks helemaal volgebatst, wat een mooi vol geluid geeft, maar vaak alle dynamiek uit een track haalt.
wat dit album sentimenteel maakt is volgens mij vooral het gevoel dat deze plaat met liefde is gemaakt voor de muziek zelf. iets wat tegenwoordig uitzondering is.

Erg emotioneel geladen album, dat invloeden uit alle kanten van de muziekwereld heel erg goed en gecontroleerd weet te kanaliseren in een rustige technovorm. Beltran is duidelijk ook niet bang om de plank mis te slaan en neigt soms sterk naar hele cheesy geluiden om vervolgens toch volledig te overtuigen met een heldere, overzichtelijke structuur binnen datzelfde nummer. Dit lijkt me een goede aanrader voor veel mensen.

Ik ken echt geen enkel elektronisch album waar zo hoorbaar veel emotie ingestopt is als deze. In tegenstelling tot John Doe vind ik ook The Dawn heel erg goed; enkel Aquatic weet zich niet te meten met de rest. Toch weerhoudt mij dat er niet van om deze naar 5 sterretjes te promoveren.