Kenji Kawai - Kôkaku Kidôtai (1995)

Kawai weet precies dat ‘’cyberpunk’’ gevoel op te roepen wat vereist was. Hij onderscheidt zich van de andere stroming componisten die science fiction projecten voorzien van composities. Neem als voorbeeld Vangelis en zijn werk voor Blade Runner, waarin gebruik wordt gemaakt van synths.Kawai vertrouwt meer op special drums en zijn koor. Centraal door zijn score heen is een thema waarbij simpel een effectief de drum dominant is en de spanning van het verhaal verbeeld in de score. Vaak wordt deze dan langzamerhand begeleidt of overgenomen door de overige insturmenten. Hier en daar gitaargeluiden als in ‘’Nightstalker’’. Op bepaalde momenten doet het qua sound een beetje aan als zijn score voor Ringu. 5 sterren

Met alle respect, maar dit slaagt werkelijk nergens op. Als er één soundtrack ontypisch cyberpunk is, is deze het wel. Zal hier later wel een wat uitgebreidere uitleg neerpennen, maar de overwegend ambient sfeer zou toch een weggever moeten zijn .

Ik doelde meer op het cyberpunk gevoel wat deze film moest uitstralen, niet in het algemeen dus.

Ghost In The Shell is dan ook geen cyberpunk pur sang, mede door de soundtrack.

Weer zo'n geval van veel cyber en weinig punk. In dit geval helemaal geen kritiek op de film/soundtrack ...

Ik weet dat het geen pure cyberpunk is. Heb er wel aan gedacht door de '' haakjes

Kawai over de track Nightstalker:
I played rare music instrument which I made it from motif an old Chinese music instrument.

Dit blijkt er werkelijk belachelijk uit te zien (waar de componist niet verder op in ging)

http://www.kenjikawai.com/cgi-bin/cafe/bbs.cgi

Stel zelf je eigen vragen aan KK. De man is vriendelijk genoeg om te antwoorden (wel in't Engels uiteraard)

Inderdaad, hij probeert het tenminste nog.

Een uitmuntende soundtrack! Heel sfeervol, minimaal, en een perfecte begeleider van de film.

Making of a Cyborg bevat dat koortje dat je nog een aantal keer op de soundtrack terug zult vinden. Stemmig, hoewel het een beetje uit de toon valt van het geheel. Dat is geen nadeel overigens.

Ghosthack is behoorlijk minimaal, met hier en daar wat zachte ritmeslagen op de achtergrond als je heel goed luistert. Puppetmaster wat minder minimaal en heeft een sfeertje dat goed bij de uitstraling van de film past; ijskoude klanken alsof er op metaal wordt geslagen.

De montage in de film geeft me een gevoel van eenzaamheid, en de muziek bouwt hierop voort door heel klein te zijn, met ijskoude klanken, eerst dromerig, dan wat grootser (het koor), maar altijd subtiel en ingetogen.

Hoogtepunten zijn Virtual Crime, Nightstalker (is dat een Spaanse gitaar die ik hoor?), en Floating Museum. Jammer van het laatste nummer, See You Everyday (in mijn iTunes staat 'ie trouwens als To Be Or Not To Be :S). Dat ligt geheel uit de stijl van de film en soundtrack. Aan de andere kant, dat heeft dan ook wel weer wat. Neem een gezellig ouderwets plaatje, zet het onder een horrorfilm, en het is ineens luguber...

Ik ken de film niet en wellicht vind ik het daardoor niet volledig betoverend. Op de droeve momenten vind ik deze score het best; de strijkers hebben wel wat weg van die op Avalon (of omgekeerd), maar dat doet er weinig toe: het blijft vooral ijzersterk. Toch op sommige momenten net wat te weinig sprankelend voor mij om echt telkens te boeien. Nu, zoals ik al zei, ontstijgt het het etiket deels betoverend en grotendeels geslaagd nog niet.
Hou het dus op 3,5*

Probeer Innocence ook maar eens, dan zie hoe fantastisch ie verder boortduurt op bepaalde rode draden.

'Reincarnation' klinkt fantastisch maar in zijn geheel is deze soundtrack toch veel minder dan van het GITS vervolg 'Innocence' . De laatste track had trouwens beter weggelaten kunnen worden. Past helemaal niet op dit album.

3,5*

Super goed maaaarrrr vergeleken met Joe hisaishi toch iets minder