Vince Watson - The eMotion Sequence (2006)

Heel mooie Detroit techno en deep house nummers staan op The eMotion Sequence van deze Schotse producer. Het is een melodieus sensuele plaat die voor thuis beluistering minstens even geschikt lijkt als voor de dansvloer. De nummers zijn uitgebalanceerd, trance inducerend en brengen een kwalitatief positief gevoel.

Een aanrader voor liefhebbers van deze stijl, maar ook voor buitenstaanders die even een kijkje willen nemen naar kwalitatieve soulvolle techno.

Floating Chamber en MidiSensual zijn tot nu toe mijn favorieten, klasse. Maar alles scoort goed.

Jesus, wat blijf ik hiervan genieten! De producties blijven erg emotief en helder. De kletterende syncopische percussie die de zachte melodica inlockt. Ongelovelijk wat een warmte er wordt gecreeërd met de melodieën in MidiSensual, The eMotion Sequence, Fragment 7 en Long Way From Home.... De drive, beleving en het gevoel die van deze muziek afstralen. Een album als dit zal ik nog lang meedragen. Wat leven sommigen op deze planeet toch in een welvarende toestand dat ze dit kunnen maken en aanschouwen

De muziek ligt enigzins in de lijn van producties van onder andere The Black Dog, As One, John Beltran, Derrick May en Kenny Larkin. Alleen heeft het een vloeiender verloop door iets meer gebruik van zachte akkoorden en wat meer uitgebalanceerde ritmes. Maar Vince W. past in dit rijtje, omdat ze allemaal melodieuze techno maken met een open/zacht karakter. Ze communiceren hun mooie gevoelens.

Ik ben extra benieuwd naar nieuwe releases, want z’n ontwikkeling belooft veel plus zijn contacten met personen als Derrick May en het label Submerge zouden hem goed kunnen doen. Dit album was trouwens oorspronkelijk bedoeld om op het (enigzins legendarische) Transmat label van Derrick May uit te komen, maar dat is toch non-actief gebleven na 2003.

Leuk trouwens om mijn vinyl getekend te hebben, ‘TO EELCO, MUCH RESPECT + ENJOY !! VW’ Daardoor herinner ik me als ik de plaat opgraaf uit de kast weer even mijn ontmoeting met ‘m.

Tip voor herman

Dit is hoe de Detroit-techno van de toekomst klinkt.

Heerlijk album met opvallend weinig mindere tracks, hoewel ik 'The Emotion Sequence' niet lekker vind beginnen. Had zelf nooit voor zo'n opener gekozen, tempo bij 'Vanishing Point' ligt 4 a 5% te hoog... genoeg om me er aan te storen iig. Had liever de diepte ingegaan, iets wat zeker in de track verschuilt ligt. Gelukkig is de opvolger en titeltrack van andere orde. Warm geluid als Funk D'Void (terwijl ik dit typ herinner ik me dat John Doe die vergelijking ook al maakte met 'Diabla')in hun geniale dagen. De helderheid van de productie komt er ook een stuk beter uit dan bij de eerste track. Prachtige plaat en één van de hoogtepunten het album.

'Ioa' is dan weer een wat ritmischere track dan zijn voorganger, maar de accenten zijn wat beter geplaatst dan de opener van dit album. Heerlijke track voor half twee 's nachts op een technofeestje, beetje in de stijl van Joris Voorn ook.

Maar Watson's talent ligt toch in de warmte en emotie van de electronische muziek. 'Floating Chamber' doet erg oldschool aan met zijn typische chicago-detroit piano sample maar blijft gelukkig niet alleen bij die aanstekelijke beginmelodie. Track wordt mooi uitgebouwd met waves en submelodiën. Prachtig geheel eigenlijk, erg mooi in elkaar gezet en geproduceerd. Track leeft echt en houdt zich ver af van het mechanische waar techno zo vaak (onterecht) mee wordt geassocieerd.

Tandje terug met de opvolger 'Believer' waarbij Watson het zich wat makkelijker maakt, maar nergens ten koste van de kwaliteit. Dit doet echt niks onder van wat May, Atkins en Craig eind jaren 80 begin jaren 90 produceerden. Lief plaatje met goede bedoelingen zonder écht uit te schieten. 'Midisensual' klinkt weer wat ritmischer. Tempo ligt me weer ietsjes te hoog, jammer. Verder aardige track.

'Long Way From Home' is weer zo'n typische track die dit album definiert. Prachtige plaat. Niet heel extreem in emotie, maar mooi onderkoelt met mooie waves en jazz-achtig getokkel (hoewel dit er niet écht bovenop ligt). 'Fragment 7' is een favoriet van me. Plaat die geen haast heeft, maar voortkabelt in de goede zin van het woord. Veel, veel, heel veel emotie zonder maar een moment een sentimenteel tintje te krijgen. 'Way it's ment to be' gaat mooi door waar zijn voorganger is geëindigd. Is dus ook wat minder verrassend, maar klinkt gewoon weer fijn. Heerlijk en herkenbaar. Een warm bad.

'Soltitude' is bij mij dan de laatste plaat. Terechte afsluiter (want aangenaam rustig). Denk niet dat iedereen dit zal trekken door het extreem lage tempo (heeft een erg jazzy-karakter), maar het is één van mijn favorieten op deze plaat. Er zit zoveel ziel en emotie in dat het, ondanks dat het een buitenbeentje genoemd zou kunnen worden, karakteristiek genoemd zou kunnen worden. Meer qua sfeer en effect dan qua tempo en dansbaarheid trouwens. Heerlijke afsluiter. Nachtkaars in de goede zin van het woord.

Helemaal mijn ding dit album. Vreemd toch dat ik meer naar de koude electronic/ambient luister dan dit, maar in dit genre wordt ook te weinig échts briljants gemaakt. Ook die hele Detroit achterban mag zich dit aanrekenen, de laatste tien jaar hebben zij amper vernieuwing en tegendraadsheid gebracht tegenover de Europese mechanische en berekenende techno. Gelukkig zijn er nog labels als Delsin en artiesten als Vince Watson.

"Techno die een arm om je heen slaat en je vertelt dat het goed komt"

4,5*

Mooie uitgebreide review. Dat verdiend zoeen werk wel.

Ik kan me in veel vinden, alleen mechanisch geluid zit hier ook wel in zou ik zeggen, maar dan op een mooie dromerige bezielde manier, zoals bijvoorbeeld Derrick May, Carl Craig of Kraftwerk het ook produceerden. Met een visie waarbij de mens de machine gebruikt voor zijn doeleinden. De meeste mensen gebruiken techniek echter helaas niet als hulpstuk voor hun creativiteit, maar laten zich in plaats daarvan erdoor afstommen.