Midwinter - The Waters of Sweet Sorrow (1973)

Schilderkunst en folk muziek.
Op het CD hoesje is The Lady of Shalott afgebeeld. Dit wereldberoemde schilderij van J.W. Waterhouse (1849-1917) is nog een paar weken te bewonderen in het Groninger Museum.
De muziek van Midwinter past wel bij het trieste verhaal dat bij de afbeelding hoort.

Deze acid folk band heeft deze demo in 1973 uitgegeven , pas in 1993 werd deze opnieuw verspreid. De opvolger van Midwinter Stone Angel heeft duidelijk meer bekendheid .2 leden van Midwinter Ken Saul en Paul Corrick zaten in deze band, enkel zangeres Jill Child dus niet. En zij zorgt met haar engelengezang toch voor een heel apart geluid. Midwinter is wel wat te vergelijken met Fairport Convention, maar is toch net wat anders. In de begin jaren 70 waren heel wat folkachtig artiesten en groepen actief, die bewust zochten naar een eigen invulling van de folkmuziek en hierdoor ontstonden allerlei verschillende soorten. Psychedelische folk, freak folk, acid folk. Dit is een duidelijk voorbeeld hiervan, men zoekt nadrukkelijk aansluiting met de progressieve muziek uit die tijd. In de zero's (2000-2010) bij de revival van de folk muziek in de new folk beweging zijn veel groepen weer herontdekt en opnieuw uitgegeven. Midwinter staat ook op de uitgave 'Folk is not a 4 letter word part 2' de serie bestaat uit 2 platen met totaal vergeten pareltjes. Grappig is dat op part 2 ook een Nederlandse bijdrage staat De Heksenkring van de toen nog niet bekeerde Elly en Rikkert wat als zeer experimentele freak folk wordt betiteld.
De cd van Midwinter die ik heb is uit 2013, uitgegeven door Prog Temple, het heeft wel een hele andere hoes, een oranje met daarop de drie leden van de band. Er staan ook 2 extra nummers op, Warm Summer Rain en Picture frame in my mind. Maar ik vind de getoonde hoes wel veel mooier.
Een mooie ontdekking.