Jack - The Jazz Age (1998)

Het orchestrale zit er nog altijd in (zie hun eerste album), maar de muziek gaat wat alle kanten uit, en elke track is te vol gespeeld, waardoor alles heel druk overkomt. Een stapje naar beneden, zoals vele andere bandjes duidelijk hun beste kruit verschoten met de eerste cd Pioneer Soundtracks.

Ik vind dit juist een betere uitwerking van de ingrediënten die al op het debuut aanwezig waren, maar die pas op dit album op hun plaats vallen.

bwah, ik vind dat er ook nog goeie nummers opstaan, maar dat er al wat tekort aan echt goeie ideeën was.

steaming bijvoorbeeld heeft een leuke hook, maar is eigenlijk doodsimpel en is gewoon verschrikkelijk volgespeeld om het nog wat te doen overkomen.

de cd hierachter (die ik niet terugvind hier) zie je dat gebrek aan ideeen alleen maar verder doorsijpelen, wat ik jammer vind, want na dat eerste album gewoon blindweg gekocht te hebben in de platenwinkel (toen ik jong was had ik zo die gewoonte, af en toe een geleid gokje dankzij de aanwijzingen van de platenman in de winkel, zonder zelfs te beluisteren) was ik een absolute fan.

Vandaag nog eens op zijn geheel herbeluisterd, en toch wat te kritisch geweest. Vooral het middenstuk Nico's Children / Lolita Elle is fenomenaal goed, sfeervol/melodieus/breed uitwaaierend. Voor iedereen die houdt van het orchestrale aspect van Suede's 'dog man star' is deze plaat (en de voorganger 'pioneer soundtracks') toch zeker het beluisteren waard.