Marc Almond - Stranger Things (2001)

Een beetje vergelijkbaar met Open all night. Lekkere cd maar wat tijdelijker houdbaar dan zijn oudere werk.

heel mooi album, sterke songs, 4 sterren

Cherry Red Records is goed bezig: ze brengen de laatste jaren zeer goede Marc Almond albums uit (maar daar zijn zij natuurlijk niet echt verantwoordelijk voor) en geven oudere albums zeer aantrekkelijke re-releases met een tweede extra cd. Zo kreeg Open All Night onlangs zo'n mooie heruitgave en sinds maandag is de nieuwe 2 cd-versie van Stranger Things verkrijgbaar.
Almond is zwaar getroubleerd met Stevo Pearce die veel oud werk beheerst en deze dubieuze kerel presteert het dan ook rustig om geheel tegen de wens van Almond albums een re-release te geven zonder extra's, iets wat Almond juist toejuicht. Stevo is ook de reden dat er uiteindelijk toch geen verzamelaar verschijnt genaamd Dining with the Panthers waar al zijn werk op verzameld zou moeten worden en dat tevens mooi past in zijn 30-jarig jubileum dit jaar. Marc kon het niet verdragen dat er een incomplete verzamelaar zou verschijnen. Dan liever helemaal niets op de markt brengen. Daar valt wat voor te zeggen en het toont zijn integerheid als artiest aan.
Zeer prettig dus dat Cherry Red geheel anders hiermee om gaat en dankzij hen hebben we nu een extra cd met een aantal nummers die we al kenden van allerlei compilaties (Our Love, My Love) en samenwerkingen met andere artiesten als Trash Palace (I'm the Boy (Boy Toy), Replicant (Fur die hier in verschillende versies te horen valt) of Laska Omnia (The Guilt of My Secret, Passion and Pain).
Ook leuk om Smoke in demo-versie te horen. Dat nummer verscheen namelijk op het onlangs uitgebrachte Varieté en dan op de bonus cd die daar weer bij hoorde (ik meen dat deze luxe versie momenteel niet meer verkrijgbaar is) en nog veel leuker is de originele 2000 demo versie van The Exhibitionist, ook te vinden op Varieté, die ik nooit eerder gehoord had en die echt compleet verbouwd is op Varieté: niet meer terug te herkennen als je deze 2000 demo-versie hoort. Een geweldige versie trouwens waar ook de lyrics op zijn aangepast!
Uiteraard vooral erg geschikt voor de fans, maar als er dan toch geinteresseerden zijn dan is het altijd meegenomen als je een extra schijfje krijgt die apart geleverd wordt waardoor het origineel gewoon in tact blijft, iets wat ik altijd toejuich.

Het album Stranger Things zelf kreeg door deze nieuwe uitgave gelijk een herbeluistering en ik moet zeggen dat het nog steeds een goed genietbaar album is. Ik blijf van mening dat het een beetje tijdsgebonden is maar dat gaat niet voor alle nummers op. Zo is Glorious een nummer dat Marc Almond live nog regelmatig ten uitvoer brengt en moet ik toegeven dat veel albums tijdlozer zijn dan ik altijd in mijn hoofd had zitten.
Het is een redelijk kalm album waar geen echte uitschieters op te vinden zijn. Persoonlijk ben ik erg gecharmeerd van Under Your Wing die ook te vinden is op cd2 in een demo-versie. Dat nummer ademt een Bowie-sfeertje als je het mij vraagt.
Veel strijkers, pure pop en een beetje gecommercialiseerde versie van zijn Vaudeville albums. Minder duister, minder groezelig en daardoor misschien wat beter verteerbaar als je tenminste van goede, reflectieve pop houdt.

Stranger Things is ook een 'herboren' Almond. Niet alleen door zijn nieuwe blonde looks ten tijde van dit album, maar ook vanwege het feit hij de drugspillen heeft vervangen door vitaminepillen, en de alcohol zal ongetwijfeld ook vervangen zijn door brave kopjes thee.
Dat is dan ook een beetje terug te horen op de 12 nummers: het is wat braver geworden wat niet per definitie slechter is. Zelf geef ik toch meer de voorkeur aan de sleazy Almond en de cabaret-toer die hij regelmatig opgaat vind ik dan ook net even wat aangenamer.
Maar het moet gezegd: ook dit is een alleraardigst album van een man die al heel wat goed werk heeft uitgebracht en helaas nooit de erkenning heeft gekregen die hij in mijn ogen wel degelijk verdient.
Voor mij pas hij in het rijtje waar ook Nick Cave vertoeft en niet omdat deze twee ooit eens samen hebben gewerkt. Ik vrees alleen dat 'nichterige' Almond zo'n status alleen daarom al niet makkelijk zal verkrijgen: veel mensen trekken dat toch minder. Jammer, want velen missen toch wel wat hierdoor, en dat hoor ik vaak als men uiteindelijk toch eens wat werk uitprobeert: de reacties zijn in zeer veel gevallen telkens opmerkelijk goed.
Dit album zal ik nooit als eerste aanraden maar je zult er ook zeker geen buil aan vallen.

Moet zijn All the A's.

Dining with the Panthers is een tweede project met Michael Cashmore en dat gaat als het goed is nog wel uitkomen.

Met name Glorious is een machtig nummer.

Glorious is inderdaad een heerlijk nummer, verder is het allemaal wat wisselvallig. Soms wordt het wel wat klef zonder duidelijke knipoog: Almond excelleert toch in het compleet over the top gaan en dat ontbreekt hier af en toe. Lights en Dancer hebben dat wel en horen zeker bij de betere nummers, evenals Under your wing. De rest maakte op mij niet zo veel indruk.

Als je een tekst schrijft als die van Glorious heb je wel enig idee hoe de zaken in elkaar zitten.

Hoe bizar dat dit me nu pas opvalt. De producer van dit album is Jóhann Jóhannsson

Hij schreef ook mee aan 8 nummers en speelde bijna alle instrumenten in met hulp van wat muzikanten uit IJsland.... dat een berichtje van Marc Almond me hier op moest wijzen. Ik heb nooit eerder de link gelegd.

Stranger Things (Marc Almond album) - Wikipedia - en.wikipedia.org

Dit album is wederom opnieuw uitgebracht, nu in een 3CD versie met daarop het originele album, een disc met nog meer rarities, remixen, demos en live tracks. De extra's van de 2CD versie zijn allemaal nog aanwezig geloof ik, maar nu is er dus nog meer.

Dit blijft één van zijn beste latere albums vind ik en deze zeer complete heruitgave is erg goed. Ondanks dat het ontkent wordt lijkt me het succes van de gelijknamige tv-serie daar wel mee te maken hebben.. Het feit dat het in het Verenigd Koninkrijk zelfs weer even in de albumlijsten stond lijkt me daar het bewijs van. Mochten er mensen zijn die Almond op deze onbedoelde manier ontdekken, dan is dat alleen maar mooi natuurlijk!

De veelzijdigheid van Almond is vaak het euvel bij mij. Moet wel zeggen dat alles wat de man aanpakt hij vol overgave doet. Dat is te prijzen. Heb ooit beloofd me wat meer in hem te gaan verdiepen en tot op heden is dat er nog niet echt van gekomen, Ik heb een aantal albums maar ik weet ze vaak moeilijk op waarde te schatten. Zo ook deze. Op zich een fijne plaat maar weer niet iets wat ik regelmatig zou draaien. Draait het , dan is het prima, maar ik sla hem meer over als ik weer eens door mijn collectie loop. Note To Myself: Verdiepen in Almond 4 sterren voor deze.

Stranger Things was het allereerste Marc Almond-album dat ik meteen na de release in huis haalde. Er zouden nog heel wat dagverse aankopen volgen. Voldoende financieel vermogen en een modulair uitbreidbare platenkast zijn onontbeerlijk om ’s mans productie in deze eeuw te volgen. Een glasvezelkabel volstond in 2001 om zijn website ‘The Theatre of...’ te volgen. Hierdoor wist ik nog voor de eerste luisterbeurt al een klein beetje wat ik van dit album kon verwachten.

Op die website kwam de IJslandse producer uitvoerig ter sprake, maar er gingen geen belletjes jingelen. Blijkbaar genoot Jóhann Jóhannsson toen al enige roem door zijn filmscores. Luisteraars die er op letten, horen dat cinema-effect op meerdere plaatsen in dit album. Wat niemand toen kon horen is dat de jonge producer zeventien jaar later zou overlijden aan druggerelateerd hartfalen. Dit weinig glorieuze einde brengt me meteen bij de opener van Stranger Things.

'Glorious' is verdienstelijk, maar voor mij is het niet dat epische nummer dat sommige luisteraars er wel in herkennen. Het refreintje en de meerstemmigheid klinken me wat te braaf voor de sleazy Almond. Dit nummer had een hoger potentieel.

'Born to Cry' begint duister. Maar na een tijdje schiet het liedje de hoogte in, en dan doel ik op de toonhoogte. Almond kan dat hoge "Goodbye" net niet aan. Ten tijde van Soft Cell was die vocale onzekerheid een sympathiek handelsmerk. Je zou denken dat de ondertussen ontnuchterde en mentaal stabiele zanger hiervan afscheid had genomen. Helaas, en uit het keelgat van iemand met al een stuk of acht levens achter de rug, klinkt het nu eerder ijl.

Ook 'Come Out' klinkt bij aanvang veelbelovend. Gelet op 's mans levenswandel vind ik de titel echter wat inspiratieloos. Twintig jaar eerder riep Diana Ross al overtuigender op om uit de gesloten kast te komen. Het is natuurlijk wel wat moeilijker om uit te breken als je out of key bent.

'Under Your Wing' is een eerste lichtpuntje (!). Almond klinkt hier toonvaster en graaft af en toe wat dieper in zijn stemregister. Je hoort dat hij zich comfortabeler voelt. Niet toevallig werd dit nummer nog gespeeld tijdens het laatste concert van hem dat ik bijwoonde, voorjaar 2023. Tekstueel valt dit vleugelliedje wel wat vederlicht uit.

Die ondragelijke lichtheid wordt nog pijnlijker benadrukt met een lied dat 'Lights' heet. Het doorlopende basrifje kan de kleffe Kerstsfeer geen seconde onderdrukken. Waar is de rebel die tijdens een Mambas-optreden zijn ongezouten ongenoegen uitte over dit opgeklopte nep-feest?

'Tantalise Me' gaat mysterieus van start. Vervang de lichte elektronica door akoestische instrumenten en ik zie Almond-de-matroos voor me. Mother Fist-vibes: een groter compliment kan ik haast niet bedenken. Maar in het refrein ontspoort de trein niet, hij rijdt een ravijn in. Al is dat misschien geen geslaagde beeldspraak met een tempoverlaging en een toonverhoging.

In 'Moonbathe Skin' herken ik voor het eerst ten volle de zanger waar ik zo mee dweep. In deze eigen compositie wordt op zwoele wijze gerefereerd aan de Franse zangeres Juliette Gréco, van wie Almond eerder twee covers zong op het prachtige album Absinthe. Op Stranger Things is stukken eenvoudiger om het absolute hoogtepunt aan te duiden: dit nummer.

'Dancer' vangt nog een pak zwoeler aan en doet wat denken aan het wereldberoemde jazznummer 'Fever'. Alleen lijkt de zanger hier zelf aan koorts te lijden. Zijn stem mist af en toe kracht en de hoge noten zijn opnieuw meermaals niet raak. Voor de chronologie: dit album dateert van vóór Almonds zware verkeersongeval. Onterecht werd toen even voor het functioneren van zijn stembanden en nog veel meer werd gevreesd. Mijn toon (!) zou milder geweest zijn indien Stranger Things kort na het ongeval was opgenomen.

'When It's Your Time' zou ik op heel wat andere albums als een teder momentje beschouwen, zoals 'My Hand over My Heart' of 'Child Star'. Maar dit goed gezongen lied raakt wat ondergesneeuwd door de braaf kabbelende liedjes die eraan voorafgaan. Of om het met oude woorden van de zanger te zeggen: zo wordt tederheid een zwakheid.

Die stelling gaat ook op voor 'End in Tears'. De tristesse past mooi bij de bezongen thematiek. Maar ook dit lied wordt uitgevlakt door het merendeel van de songs die eraan vooraf gaan. Ik mis vonken en reliëf, een soort muzikale Eyjafjallajökull zeg maar.

Het laatste vocale lied, 'Love in A Time of Science', heeft een spanning opbouwend begin. Dit is zo’n moment waarop je de hand herkent van iemand met cinematografische ervaring. Maar zonde van die onbereikbare hoge noten, opnieuw.

De afsluiter is een tekstloze en wat mij betreft overbodige herneming van de titeltrack. Ook naar mijn smaak: te nadrukkelijke cinema-symfonieën, alsof Bugs Bunny op elk moment tevoorschijn kan komen ... in Santa-kostuum.

Op deze website lees je wellicht tienduizend keer dat een album soms moet groeien. Ik vraag me af of er al iemand gewag heeft gemaakt van een album dat kan krimpen. Een kwarteeuw geleden vond ik Stranger Things helemaal ‘wauw’, maar nu vind ik het één van Almonds mindere solo-albums. Doe mij maar een chaotisch album als Fantastic Star dat zowat alle richtingen tegelijk opschiet, dus ook af en toe kwalitatief de hoogte in.

Laat me toch maar afsluiten met wat vrolijkheid: Almond grapte tijdens het concert in 2023 dat de online verkoop van dit album op korte tijd fors was gestegen. Kopers dachten abusievelijk dat het om de soundtrack van de gelijknamige Netflix-serie ging. Hoewel Soft Cell in seizoen vier van die serie virtueel optreedt, kwam het niet tot een roemrijke cameo van Almond. Tot een roemrijk album kwam het zoveel jaar eerder evenmin, maar dat is louter mijn bekrompen mening.