Uli Jon Roth - The Best Of (2006)

Op deze door gitaarvirtuoos Uli Jon Roth zelf samengestelde compilatie staan nummers afkomstig uit zijn zeer gevarieerde oeuvre van na zijn Scorpions tijd eind jaren '70 tot en met het album uit 2003 waarop hij Vivaldi's "Vier Jaargetijden" opnam en zelfs een vijfde seizoen daaraan toevoegde.

Van z'n eerste twee albums uit de tijd dat hij z'n project Electric Sun genoemd had, zijn de volgende nummers gekozen; "Electric Sun", "Still So Many Lives Away", het instrumentaaltje "Winterdays", "Firewind", het relaxte maar vlotte "Children of the Sea" en het vette "Hirsohima" met opvallende Oosterse melodieën. Aan dat stuk is een nieuw orkestrale intro toegevoegd speciaal voor deze release. Al deze nummers hebben veel weg van wat Uli al met Scorpions deed, hoewel er naast het nog steeds aanwezige Hendrix achtige gitaargeluid nog meer plek voor snelle solo werd ingeruimd. Maar nu het mooie ervan; het is nooit gepiel in de ruimte en alle melodieën hebben echt nut. De zang van Uli is weer een ander verhaal, die is namelijk nogal eigenaardig om het zo maar te zeggen en een echt goede zanger is hij niet. Maar vaker luisteren hielp mij persoonlijk in ieder geval het nog meer te waarderen, ook al is het allemaal niet perfect, het doet me wel wat, want het is wel met z'n hart gedaan.
"Why", "I'll Be There" en "I'm a River" zijn afkomstig van het derde album "Beyond the Astral Skies". Het is erg rockopera achtig en flink bombastisch. Er is naast de zang van Uli hierop ook gebruik gemaakt van vele anderen stemmen, waaronder die van Michael Flexig (o.a. Zeno).

Het zou leuk geweest zijn als het instrumentale "Amadeus" er ook bij op gezet was. Dat is dan wel een demo opgenomen in 1986, maar het haalde ooit al wel de "Metal Guitar" compilatie. Maar goed; "The Eagle and the Rainbow", "River of Oblivion" en "Aqua Vitae" zijn ook behoorlijk exclusief, het gaat namenlijk om solopiano stukken! De complete "Aquila Suite" was opgenomen in 1991, maar zowat alleen nog maar een keer uitgebracht op de vage "From Here to Eternity" release van pakweg tien jaar geleden. Dat was een driedubbel CD met verder de eerste twee Electric Sun albums en het hele "Prologue to the Symphonic Legends" album van midden jaren '90.
Van dat laatst genoemde album, dat ook onder de naam "Sky of Avalon" uitkwam, vinden we op de compilatie de stukken "Bridge to Heaven" met de mooie zang van Tommy Heart (o.a. Fair Warning), waarvoor een melodie van Puccini is gebruikt, "Pegasus" dat grotendeels een zeer vette viool achtige gitaarsolo is, Tod und Zerstörung" met een heel anders zingende Michael Flexig, "E le Stelle" met nog een melodie van Puccini en de prachtige ballade "Starlight". Ook deze nummers zijn zeer rockopera achtig.

In 2000 bracht Uli een dubbel CD uit om es te laten horen wat de door hemzelf ontworpen Sky Guitar allemaal nog meer kan. Als voorbeelden vinden we hier "Rondo Alla Turca" van Mozart op gitaar gespeeld en een stukje Chopin. Maar ook het eigen instrumentale nummer "Earthquake" en "Atlantis" dat geïnspireerd is op het zogenaamde "Gypsy Woman" van Jimi Hendrix, waar de Woodstock film mee eindigt.
De live gespeelde covers "White Room" met Jack Bruce en "Little Wing" met Uli ook weer es op zang, zijn afkomstig van het "Legends of Rock" live album van een paar terug, waar ook een mooie DVD van bestaat. De band UFO doet daarop ook mee.
Van het meest recente werk "Metamorphosis of Vivaldi's Four Seasons" zijn "Triumph of Spring" en "Ice Wind and Fire" afkomstig uit twee van de vier seizoenen gebruikt en verder "Thunder Candenza" en "The Heart of Chopin" uit Uli's vijfde seizoen. En "Cry of Night" daarvan staat er ook als video bij op trouwens. In tegenstelling tot de eerdere albums zijn al deze stukken eindelijk wel met een echt orkest gedaan en zodoende klinkt het samen met het bijzondere Sky gitaar geluid nergens als een tang op een varken, zoals bij velen andere 'rock ontmoet klassiek' projecten wel zo is naar mijn mening. Op "Metamorphosis…" is ruim genoeg plek voor het orkest, doordat er geen rockdrummer en basgitarist op mee doen, alleen de Sky gitaar is rock! De rest orkest en dat bevalt mij prima.

Conclusie: dit album geeft een mooi overzicht van wat Uli Jon Roth allemaal voor verschillende dingen gedaan heeft door de jaren heen. De tracks staan kris kras door elkaar, dus niet zoals in mij recensie. Maar de bedoeling was blijkbaar ook niet om een anthologie CD te leveren, maar meer een document van zijn werken denk ik. Voor mensen die nog niet zoveel in huis hebben van de beste man. En voor mensen met een iets wat brede smaak, die wel es vaker moeite doen om naar bijzondere muziek te luisteren.