Lida Husik - Bozo (1991)

Bozo is eigenlijk precies wat je verwacht van een album dat geproduceerd is door Kramer en waarop Lida Husik compleet onder de invloed van hallucinogene middelen haar composities inzingt. Ze is niet helemaal verbonden met de wereld, ze zingt haar teksten in op een neerslachtige afstandelijke manier en de psychedelica is nooit ver om de hoek. Lida Husik is misschien daarin toch wel een beetje de Syd Barrett van de vrouwelijke popmuziek.

Ze verpakt haar fragiele dromerige popliedjes in surrealisme en experimenteert breed met het begrip popmuziek. Ze eindigt de plaat met For Virginia en slaakt de kreet ''It sucked'' uit, waarop Kramer vraagt: ''You hated it?''. ''Well...'' Deze nonchalante opmerking weerspiegelt eigenlijk de hele plaat. Maar dat is misschien ook wel de reden waarom dit mij zo goed ligt. De reden waarom ik dit album moeiteloos kan blijven luisteren en ik in de verte Syd Barrett hoor, elke keer als ik naar Bozo luister. Dat zelfde ''under the influence'' gevoel.

4/5

Ik moet deze vinyl plaat gekocht hebben in de Vinylloods op goed geluk. De jaren 90 zijn een beetje langs mij heen gegaan. En LIda Husik moet in die tijd haar eerste albums hebben uitgegeven. Op Music Meter wordt er weinig gestemd op haar en meer een enkel commentaar waarvan ik dat van Ataloona wel grappig vind.
De eerste drie albums van de Amerikaanse zangeres zijn uitgegeven op het gerenommeerde label Shimmy Record. Daarna is ze wat van stijl en label gewisseld. Maar de drie albums op Shimmy Records moeten toch redelijk goed zijn. Ik ken en heb enkel het eerste album Bozo. Ze speelt daar bijna alle instrumenten zelf op de drums na en soms zijn er wat gastmuzikanten op gitaar.
Het is een wat dromerig album en de zang van Lida is inderdaad wat afstandelijk, wat eigenlijk wel goed past. Door haar teksten en muziek schotelt ze de luisteraar een eigen wereld voor, die moeilijk te vergelijken is. Er zijn nog duidelijk sporen van de new wave uit de jaren 80, maar al met al blijkt het toch een jaren 90 album. Etherische muziek, psychedelisch, soms wat oude Velvet Underground gecombineerd met Beth Orton, soms weer dreamy pop en bij Hateful Hippy Girls zou ze een zus van Siouxie Sioux kunnen zijn. Kant 1 is door Kramer geproduceerd, kant 2 door anderen. Het verhaal gaat dat LIda eerst dacht dat het om een ep ging en toen nog met wat oude opnames aankwam. Maar dat doet er verder niet toe. Een apart album van een aparte muzikant.
Ze is nog een tijdje doorgegaan en toen was er een tijd dat niets meer van haar vernomen werd. Tot 2018 toen er opeens een in eigen beheer uitgegeven single verscheen.