Edith Frost - Telescopic (1998)

Wat een fraai, somber folkplaatje is dit toch. Frost's zang is melancholisch en ingehouden, en in veel nummers meerlaags. Het klinkt uniek, misschien nog het dichtst in de buurt van Lisa Germano's intieme sfeer, al klinkt Frost misschien wat gedesillusioneerder/monotoner. Tel hierbij op een overduidelijk talent voor het schrijven van folky liedjes met een sombere, ja zelfs duistere sfeer en mooie, veelal uitgebreide arrangementen, en je komt uit op een prachtig, sfeervol en uiteindelijk verrassend aangenaam klinkend pareltje, dat het oog van de media lijkt te zijn ontschoten. Dikke 4/5.

Drag City dame Edith Frost speelt op Telescopic de rol van verlegen buurmeisje. Een beetje introvert en zich helemaal teruggetrokken op haar kamer in haar muziek. Haar talent was al voor dit wonderschone album duidelijk te zien. En ook een heel rijtje indrukwekkende gastartiesten met oa. Jim O'Rourke moet dat talent hebben gezien. Nu komt ze na haar debuut dus terug met dit album.

De voornaamste instrumenten zijn de akoestische gitaar, de elektrische gitaar met een acidachtige feedback, de drums, bas en piano. Daarom heen worden de liedjes afgemaakt en ingepakt met mooie arrangementen. (Viool, cello, mandoline, trombone en accordeon) Edith zingt somber en melancholisch en de muziek is ingetogen, mysterieus, harmonieus en hypnotiserend. Een mooie combinatie van pop, folk en soms een portie lo-fi rock. Zoals op de wonderschone opener, Walk on the Fire. Misschien het hoogtepunt van dit zeer fijne plaatje. Een prachtig plaatje met een achtergrond gevuld door de noise-gitaar, (die regelmatig opduikt op Telescopic) de drums die de basis vormen en dan die wonderschone strijkinstrumenten die het nummer afmaken.

Telescopic is een folkplaat verpakt met harmonieuze arrangementen, maar de plaat is vooral een somber en sfeervol geheel gezongen door dat introverte buurmeisje. Prachtige pop en folkliedjes die soms even de realiteit lijken te ontvluchten, maar uiteindelijk weer hard met de voeten op de grond komen door de soms harde noisy-gitaren. Prachtige plaat van dit talent dat zich misschien wel kan meten met Lisa Germano, het komt er in ieder geval bij in de buurt. Andere namen die in mij opkomen zijn Palace Music en Smog (ten tijde van Julius Caesar en Wild Love), echter zou je dit als een vrouwelijke versie kunnen zien. Hier ook een dikke 4*

Nadat ik het nummer Temporary Loan van haar debuut op het spoor kwam dankzij een recente coverplaat van Marika Hackman, was ik dusdanig gecharmeerd van deze dame dat ik nog wat werk heb opgezocht. Zo kwam ik bij de opener van dit tweede album aan, en dat is toch net wat anders. Beetje meer gekkigheid, wat onstuimiger en harder, maar de stem van Frost houdt alles mooi bij elkaar.

Dit bevalt me zeer!