Ad Visser - Sobriëtas (1982)

Ad Visser's eerste album. Dat was indertijd nogal een verrassing. De Toppop-presentator die ook nog muziek ging maken. Het nummer Giddyap a Gogo met de toen bekende zanger Daniël Sahuleka was eigenlijk een best goed nummer. En nog een hit ook. Ik heb dit album nog nooit op cd gezien, maar voor Giddyap a Gogo vind ik Sobrietas eigenlijk al interessant genoeg.
Bij het originele vinyl album zat, meen ik, ook nog een boek met een science fiction verhaal van onze Adje.

Ik wil hier geen hielen likken of zo maar de sympathieke Ad Visser heeft tot zover hij Top Pop presenteerde en leuke albums gemaakt heeft veel voor mijn leven so far betekend. Daniel Sahuleka vind ik ook een goede zanger/componist die helaas wat ondergewaardeerd is. Hij scoorde in de jaren 80 wel hit na hit met gave dance-classics zoals 'We'll go out tonight', 'Wake up' en 'Everybody feel the groove' maar daarna is het toch erg stil gebleven op hit-gebied, terwijl hij daarna toch daarna nog een aantal goede albums gemaakt heeft.
Van Ad Visser heb ik een tijdje geleden nog een gaaf Nederlandstalig album weten te bemachtigen dat zich tekstueel prima kan meten met het beste werk van Doe Maar.
Ik ben ook al jaren benieuwd naar de single die Ad Visser (ex- Poperts) in 1967 uitbracht als Adjeef met op kant A 'Iekk! I'm a .... freak' en op de andere zijde 'Squafreck Leman comes back' (Action AC 1003).
Ad Visser heeft later nog eens opgetreden met de Poperts tijdens de 'Mokum Beat Revival' en ik hoop dat daar nog opnamen van zijn.

Pieter heeft gelijk. Ik zal ook meteen maar een halfje meer punten geven voor dit album.

Haha.. Ben ze nu via Soulseek aan het downen!

Mij ook benieuwen wat onze Adje ervan bakt.

Nou, ik weet het dan: De zang is dus echt verschrikkelijk (Klinkt als: Ad Visser probeert een Engelstalig liedje te zingen.), de muziek verder wel aardig, beetje Stones-achtig, denk ik. Dat b-kantje kan ik kort over zijn: Een soort van doorgetripte hippieshit.

Kortom: Leuk om even mee te lachen, dat singeltje.

ad visser, vreemd typje, wereldvreemd, denkt dat ie na toppop nog wat relevants kan toevoegen aan hedendaagse muziek met projecten al la brainwavegeneuzel, iets met hersengolfjes en rust

kan best, maar totaal niet boeiend

presenteert nu als jankukel weer toppop , trug naar vroeger, zoiets

hoeft van mij nooit meer met zijn kop op de beeldbuis met zijn huis tuin en keuken projectjes , waar je na aankondiging never niks meer van hoort, want wassen neus, zoveelste, binnenshuis laten, zoals zovelen die wel begrijpen dat geen hond op hen zit te wachten

talent, nee nie echt, toevallig op het juiste moment met zijn snuffert op de buis gekomen, 20 jaar pophistorie, daarvan kent men ad visser, en dat moet zo blijven

Wel streng, Joy.

Supercleandreammachine vervult mij nog met warme gevoelens. Ad Visser leerde menigeen westcoast, underground en wat nog meer kennen. Of ben ik nou te veel op de Jethro Tull-toer: "Oh no we won't live here, let's go living in the past".

Even for the record: da's niet mijn ding, Jethro.

Dit weekend gekocht op vinyl - wel erg retro. Single misschien iets voor op een feestje.

Ik heb 'm ook nog op vinyl, en sinds kort ook gedigitaliseerd. Destijds had ik ook een wat ongemakkelijk gevoel bij het idee van Ad Visser die als artiest zijn opwachting maakte in het popprogramma dat hij zelf presenteerde. Is dat muzikaal-politiek wel helemaal correct? Is hier geen sprake van belangenverstrengeling? Gelukkig beslist het publiek wat er wel en niet in de hitparade komt, en gezien het hitsucces van Giddy up a go-go was een eenmalig tv-optreden wel gerechtvaardigd.

Want hoe je het ook wendt of keert, enig muzikaal talent als uitvoerend muzikant heeft-ie wel degelijk. Die brain- en andere sessies laat ik graag aan me voorbij gaan, maar dit is een heel aardige synthesizerplaat, waar Ad Visser zich echt niet voor hoeft te schamen.
Waarbij de single er wel als een zere duim bovenuit steekt, want die wijkt erg af van de voor het overige instrumentale lijn die hier wordt uitgestippeld. Hoewel geen onaardige single, wekt-ie toch de indruk dat-ie vooral gemaakt is om een hit te scoren (en in Toppop te staan ), zodat mensen ook de LP zouden aanschaffen.
Dat gebeurde in voldoende mate om deze LP een plekje in de vaderlandse LP-lijsten te laten veroveren. Klinkt inderdaad nogal retro, maar vind ik in dit geval geen bezwaar. Geen hoogvlieger in de wereld van de electronic music, maar luistert best lekker weg.

Oud berichtje dat wel maar Daniel Sahuleka is momenteel beroemd in Indonesie. Volgens mij woont hij daar ook.

Voor een klein prijsje mee kunnen nemen van een beurs, pure nieuwsgierigheid. Ad Visser is natuurlijk een cult-held voor een bepaalde generatie. Grootgebracht met Top Pop, het wekelijkse moment om je te laven aan de nieuwe hits. Ad Visser als hogepriester om je weg wijs te maken en als er geen beeld was , dan was daar het ballet van Penny de Jager. En wat deed dat met de hormonen van een 13-14 jarige...
Maar Ad Visser was ook de man achter Supercleandreammachine. Als jonge tiener sliep ik op zolder en dan probeerde ik een zeer oude radio (met ook nog korte en lange golf) aan de praat te krijgen en als je geluk had , kon je door het gebrom heen toch naar dit programma luisteren. In mijn verbeelding werd in dit programma enkel Duitse Krautmuziek gedraaid, enkel synthesizers, maar dat klopt toch niet. Op internet zijn er sites die alle programma's terug willen halen en daar blijkt dat het programma de 'betere' popmuziek een podium wilde geven. Elektronische, prog, rock, maar ook bepaalde psychedelische folk, als het maar meer te bieden had dan de bekende top 40 hits.
Dit album van Ad Visser past veel meer bij Supercleandreammachine dan bij Top Pop. Het is een Space Opera staat er op de hoes en is een soundtrack bij een novelle van Ad Visser met dezelfde titel. Supercleandreammachine wordt trouwens ook op de binnenhoes aangehaald.
Dan de muziek. Eerlijk is eerlijk, verwacht hier geen top album. Ad Visser kan redelijk overweg met zijn Korg synthesizers , drumcomputers, en Vocoders en zoekt daarin een weg tussen de zware Duitse synths (Tangerine Dream) en de wat lichtere Franse (Jean Michel Jarre). Uiteindelijk is het meer Jarré dan Tangerine Dreams. De melodieën zijn niet erg sterk, de uitvoering niet verrassend, maar op zich niet slecht. Een zekere Ron Martin moet ook hebben meegespeeld. Geen idee wat het verhaal achter deze plaat is (de novelle nooit gelezen). De plaat is uitgekomen begin jaren 80, waarbij de synths natuurlijk erg populair waren bij een bepaalde stroming (Depeche Mode, Yazoo etc) maar juist de zware synthesizer muziek aan populariteit inbond. Maar Ad Visser heeft volgens mij altijd gedaan wat hij leuk vond, lak had aan van alles en deze plaat op de markt heeft gebracht. De nummers met Daniel Sahuleka passen niet geheel bij de rest (die pastsen meer bij de synths jaren 80 sytroming), maar dat is ook Ad Visser.
Een leuk hebbedingetje, deze vinyl plaat, toch een wat bizar tijdsdocument van een belangrijk heerschap voor de pop muziek in Nederland.