Envy - A Dead Sinking Story (2003)

Ik vind het altijd lastig mijn favoriete Envy-plaat aan te wijzen aangezien ik er altijd wel wát op aan te merken heb. Die op- en aanmerkingen mag u verder voor lief nemen, want die doen het net lijken alsof deze band er meer eentje is van potentie en misschien-komt-het-nog dan eentje van we-hebben-het-al-lang-gedaan (en we-kunnen-het-nog-steeds, getuige Abyssal). Waar het de post-2000 output betreft vond/vind ik All the Footprints... altijd stylistisch net wat te weinig een geheel, Insomniac Doze een tikkeltje te saai, Abyssal te kort. En dan A Dead Sinking Story, waar ik het zo jammer vond dat er zo hier en daar weer een interlude tussen moest enzo.

Gezeur van de bovenste plank (net zoals de commentaren op die andere platen, hoewel Insomniac Doze echt wat saai is), eigenlijk. Ik denk zo dat dat commentaar voortkomt uit het feit dat ik eerst niet helemaal wist wat ik nu precies met deze plaat aanmoest. Envy is nooit een standaard screamoband geweest, maar desalniettemin beluister(de) ik elke plaat van de heren als zo dergelijk, en dientengevolge was deze er eentje waarop men net te weinig chaotisch klonk, net te weinig doorknalde - en ja, die interludes kun je dan óók missen als kiespijn. Maar zoals ik al zei: gezeur van de bovenste plank. Men haalt, zoals u vast al weet, met regelmaat een kopje suiker bij de post-rock-buren, iets wat vooral op Insomniac Doze (die wat saaie plaat) erg goed te horen is. Veel de tijd ervoor nemen enzo, beetje mooi dit en dat, beetje gezapig eigenlijk, beetje te muzakkerig (maar met de nodige uitschieters, dat evengoed).

Dit A Dead Sinking Story ligt zowel chronologisch als stylistisch gezien tussen All the Footprints... en Insomniac Doze in. Aan de ene kant horen we nog steeds de machtige furie en dat heerlijk zware geluid, aan de andere kant gaat het tempo wat omlaag en gaat men wat epischer te werk. Dat pakt éigenlijk gewoon geweldig uit, maar het behoeft even een omschakeling aan de kant van de luisteraar. Evengoed heeft dat bij mij óók heel lang geduurd; pas met het concert in Worm vorig jaar viel het kwartje pas echt. Zoals men toen, op gepast luid niveau, met Chain Wandering Deeply inzette, zo dan, ja, zó hoorde het. Met een vernieuwde frisse kijk op deze plaat belandde 'ie weer in de rotatielijst (lees: in de CD-speler in de auto, alwaar 'ie op schandalig hoog volume met regelmaat uit de speakers dreunt) en begon de liefde voor A Dead Sinking Story pas echt te ontluiken.

Envy neemt hier inderdaad dus de tijd voor hun songs, maar dat komt de plaat alleen maar ten goede. Het post-rock cliché van de hard-zacht dynamiek gaat hier duidelijk ook op, maar de heren verzanden niet in saaie herhalingsoefeningen van wat we al zo vaak eerder hebben gehoord. De ontzettend lekkere, loodzware basis steekt elke post-rock-band alvast naar de kroon, en de geniale scream van Tetsuya (de beste scream in screamoland?) maakt het karwei volledig af, de reguliere post-rock-divisie in zijn volledigheid tot kamermuziek (prettige kamermuziek, hoor, maar kamermuziek) makend. Daarbij schudt Envy de meest hartverscheurende melodieën schijnbaar met het grootste gemak uit de mouw, wat uitbarstingen als in een A Will Remains in the Ashes, om er maar eentje te noemen, doet klinken als de meest intense, treurige en tegelijk zo zalvende, hoopvolle muziek die je oren ooit zal strelen. De verzameling enigmatische Engelse vertalingen van de originele teksten (in kanji naast de vertaling te vinden) in het boekje doet er nog een schepje bovenop, en als men dan afsluit met een klein, zo mooi nederig, humble als altijd (zie ook de dedicatie in het boekje van Abyssal) 'in memory of Hiromichi Kanno', hè, ja, shit, dan heb je me. Wat een fucking intense plaat.

Daarbij mag de productie en het geluid in het algemeen ook nog even geroemd worden. Zoals gezegd, alles klinkt als vertrouwd weer heerlijk zwaar. Fantastische scream. En dan die drums, nog nooit klonken toms zo fantastisch als op A Dead Sinking Story; elk roffeltje dat Dairoku over die dingen geeft is gewoon pure bliss. Samengevat dus pure genialiteit. Wellicht toch wel de beste plaat van deze heren, hoewel 'ie enigszins vreemd toch de laagste score heeft op MuMe, maar, zoals ik al zei, echt zo'n plaat die tijd nodig heeft. Een absoluut loze opmerking verder, negeer 'm gerust, ikzelf heb ook een grafhekel aan de zogenaamde 'groeiplaat', een term die nochtans vooral wordt ge/misbruikt als leuk eufemisme voor een kutplaat die niet meer zó kut klinkt na een periode van gewenning, en waar je uiteindelijk heerlijk langsheen kan luisteren, die je fijntjes kunt negeren. A Dead Sinking Story is dat, althans voor mij, allerminst. Een vrij gesloten, donkere plaat die zich niet meteen prijsgeeft, maar die zoveel schoonheid herbergt dat 'ie de moeite die je er misschien voor moet doen driedubbel en dwars waard is. Hij staat nog even op 4,5*, maar de 5* sluit ik evengoed niet uit. Verdient 'ie eigenlijk gewoon.

Gisteren magnum opus Footprints en daarna deze geluisterd in de auto en ai... Deze is toch best wel stuurloos en een heel pak minder eigenlijk, behalve Go Mad and Mark dat onverwoestbaar is.