Dexter Gordon - Daddy Plays the Horn (1955)

Ondanks dat ik eigenlijk geen echte jazz-liefhebber ben krijgt deze Daddy Plays The Horn toch bijna de volle mep, 4,5*

Een plaat die ik eigenlijk ben gaan zoeken door een boek van King & Straub (De Talisman), waarin deze plaat wel 'ns vernoemd word. Ik dacht, laten we deze 'ns gaan opzoeken... En het bleek een schitterende plaat te zijn. Overtreft voor mij Miles Davis' Kind Of Blue & John Coltrane's A Love Supreme moeiteloos. Ik denk dat ik me misschien langzaamaan ook wat meer in de jazz moet verdiepen...
Kortgezegd is dit album een aanrader voor iedere jazz-liefhebber, of ook voor al de rest.

Ik ben geen echte jazz kenner, maar wat luistert deze plaat lekker weg! Ik kende alleen nog maar Dexter Gordon's Go, maar dit debuut klinkt ook weer heerlijk. Ik ga denk ik maar eens wat meer beluisteren van deze man.

Ik raad je Ballads en Our Man In Paris aan.

Dexter was een grote man al in de jaren '40 en na jaren van struggles kan deze plaat als zijn eerste comeback gezien worden. Een kort opleving voor hij weer voor een tijd van het podium verdween op daarna weer op te duiken met een Bluenote-contract in de 60's.

Over deze plaat; opgenomen met Kenny Drew (piano), Leroy Vinnegar (bass) en Larry Marable (drums) is het een lekker swingende plaat met vooral Drew die erg goed op dreef is. Hij heeft hij hier zoveel solo's dat het net lijkt alsof het een Drew-plaat is. Maar ik zie het als een co-leader. Een Drew/Gordon plaat aldus.

Dexter vind ik hier wat zoekende en vind ik vooral erg goed op de ballads zoals Autumn in New York.

Een onbekende plaat van Dexter en hier en daar beter en spannender dan zijn Blue Notes.