Alexi Murdoch - Time Without Consequence (2006)

Zeer fijn debuut. Dream about flying is het mooiste nummer tussen al de andere mooie intieme liedjes.

Orange sky is naar verluid gekend voor O.C. volgers, zelf ken ik het programma niet.

Heb hem ontdenkt via Prison Break, waarin 'Orange Sky' en 'Home' te horen zijn. Vervolgens creeerde ik toch een zwak voor deze man, die met zijn gitaar en niet zo speciale stem hele simpele en aanstekelijke liedjes maakt. Als ik zijn nummers hoor, wil ik meteen een gitaar pakken en meespelen, helaas kan ik nog geen gitaar spelen...
Mijn favorieten: Orange Skye, All my days en Breathe.

4,0 *

Weinig bekend blijkbaar deze man. Ik heb verhoogd van 3 naar 4 want ik heb zopas genoten van de plaat, zeer rustgevend, akoestisch, warme stem.
Als je de tijd niet in het oog houdt dan vliegt de plaat voorbij ondanks de lengte van de nummers.

Ha, ik ben er zo eentje die dankzij the O.C. bij Alexi Murdoch terecht kwam. Jammer dat deze man niet bekender is, van mij zou hij wel meer CD's mogen maken. Het fijne aan 'Time Without Consequence' is dat ik hem altijd wel kan luisteren, ongeacht hoe mijn humeur is. Favoriete nummers: All of my days, Breathe en natuurlijk Orange Sky.

* 4,5

Snap niet goed dat deze een relatief lage quotering krijgt 3.68. Ik vind het 1 van de meest sfeervolle singersongwriters die sinds de jaren 2000 hun intrede deden.

Deze man combineert zachte akoestische gitaarmuziek met subtiele drums en violen en een bloedmooie rustgevende stem. Sommige nummers werken bijzonder hypnotiserend "blue mind" anderen dan weer inspirerend "shine".

"It's time to shine, no you don't need strength to be strong" kippnvel krijg ik wanneer hij dat zingt.

Op andere muziekfora wordt hij vergelek nmet Nick Drake maar dat vind ik persoonlijk niet echt het geval.

Het minste maar nog steeds goede nummer is "12" dat is een voornamelijk instrumentaal nummer dat eerder een progressieve rocksound heeft, toch past het wel in het geheel.

Beter dan Jack Johnson,Ben Harper, Ray Lamontagne en de andere grootheden uit de huidige songwriter scene.

Hij heeft een prachtige stem, schrijft mooie teksten, maar kan z'n liedjes niet lang genoeg boeiend houden. Het is allemaal een beetje té zacht voor mij. Nergens voelt de melodie plots anders aan of schiet het volume de hoogte in; het blijft allemaal te veel in hetzelfde sfeertje!

Hij is er dan wel weer in geslaagd een geheel van z'n album te maken; het is net een lang lied. Helaas te lang voor mij!

Bijzonder aangenaam folk album. Bij vlagen doen de vocalen denken aan John Martyn, al gebruikt die in veel nummer een eigen ontwikkelde zangstijl. Maar als ik bijvoorbeeld Martyn's 'Over The Hill' hoor, dan is de gelijkenis toch wel aanwezig wat mij betreft. En dat is zeker niet negatief.

Mij pakt het in ieder geval. Erg warme en ingetogen muziek die het vooral moet hebben van gitaar klanken en vocalen. Om heerlijk tot rust te komen na een drukke dag, en weg te dromen in de warme sfeer die met bakken tegelijk de kamer komt binnenstromen. 4*

Ik zag "Away we Go" in de bios afgelopen zondag...Ik dacht Hé Nick Drake? Ik zeg Nick Drake, dit is zo ontzettend Nick Drake. Zeg maar helemaal zijn ding, maar daarom wel retegoed!
4 sterren

Same here. Schaamteloos Nick Drake

De reïncarnatie van Nick Drake, maar wel een goeie
Dit is zeg maar de vierde cd van Nick

Ik hoor ook de gelijkenissen, maar het verschil is dat de stem van Nick Drake breekbaar is, in de meest uiterste vorm. Dat is bij Murdoch niet het geval. Ik zou het geen kopie willen noemen, daarvoor klinkt zijn stem veels te 'echt' voor.

Dit is een sterke plaat, hoor. In het midden zakt het wat in met, Love You More en Blue Mind, maar het begin en eind is schitterend. Vooral de laatste drie nummers zijn erg sterk; meeslepend, sferish en onheilspellend. Op zijn zang is niks aan te merken en als de melodieën ook dik in orde zijn heb je al gauw een pracht plaat te pakken. Ben benieuwd met wat Alexi Murdoch hierna zal komen. Iemand om in de gaten te houden.

Ik zou hem trouwens eerder vergelijken met John Martyn, zeker als je ook let op de composities.

Dat kan niet hoor, daar schijnen eerst 8,4 miljoen niet-menselijke reincarnaties tussen te moeten zitten Dan zou Nick wel een erg snelle zijn. Maar dat ie kort heeft geleefd staat natuurlijk vast, triest genoeg..

Ik vind dat Alexi Murdoch nog veel te weinig aandacht krijgt. Naar mijn idee maakt ie muziek die toch een vrij breed publiek aan kan spreken. Zowel de liefhebbers van singer-songwritermuziek, folk, meer sferische muziek en rustige, relaxte muziek moeten dit kunnen waarderen toch? (zit natuurlijk overlap tussen de genres)

Ik vind het in ieder geval erg mooi. In eerste instantie leek het me wat veel van hetzelfde, maar daar ben ik wel van teruggekomen. Alexi herhaalt nog weleens een bepaalde frase, maar storend vind ik het niet. In een nummer als Wait versterkt het please wait for me dat hij herhaalt juist de emotie.

Nummers als Shine en 12 zijn uitgesponnen, maar blijven toch boeien. Die zijn muzikaal niet echt Drake-like trouwens. Als ik Murdoch hoor zingen, krijg ik een gevoel van 'het komt allemaal wel goed', zoals bij Blue Mind: Slowly, slowly, I am drifting Hij klinkt zo vredig en rustgevend, heerlijk!

Tekstueel overigens ook dik in orde, je kan wel horen dat we met iemand te maken hebben die filosofie gestudeerd heeft.

Prachtige plaat, inderdaad. Ik voel zelfs een verhoging aankomen, maar ik ben nog voorzichtig. Dit is eigenlijk precies 'mijn muziek'. Heerlijk om op dit soort, koude, momenten te draaien. En geen enkel minder nummer te vinden! Wat wil een mens nog meer..

Lekker ontspannen wegluisterend plaatje. Wel een beetje te lang, en de zang gaat wel vermoeien na een uur. Maar verder gewoon niets mis mee hoor. Vooral afsluiter Orange Sky blijft hangen.

Ik kom niet voorbij het eerste nummer!
Potverdorie wat een bloedmooi nummer is dat zeg, hij staat op eindeloze repeat hier! Als de rest van het album ook zo is zou dit een zegen zijn voor m'n bankrekening; deze muziek mag direct m'n top 10 vervangen, elke positie. Oh, en de top 2000 (wie kent'm nog!), wordt dat ook nog eens een leuke ervaring!
Wat is het lang geleden dat ik weer spontaan verliefd werd op een nummer zeg...
Now I see clearly
it's you I'm looking for
All of my days

Het album bestaat uit een serie hoogtepunten...maar ook een aantal niemendalletjes helaas, of in ieder geval tot nu toe. Jammer ook dat z'n stem af en toe onvast lijkt, of net niet in staat om het nummer te beheersen. Daartegenover staan dus hoogtepunten als All My Days, Blue Mind, 12 (prachtige post-rock zeg! kwam totaal onverwacht, maar heel plezant!), Orange Sky... 4 sterren zijn zeker verdiend, ik hoop dat de makkelijkere songs uiteindelijk nog iets meer identiteit krijgen, dan kan dit plaatje nog eens heel veel verder stijgen!

Voor mij is het eigenlijk bijna een aaneenschakeling van hoogtepunten. Echt dé winterplaat van deze winter. De enige nummers waarover ik niet helemaal te spreken ben zijn 12, en Home. Opzich mooie en goeie nummers, maar op een rustige plaat als dit is met mooie singer-songwriternummers merk ik dat ik deze 2 nummers altijd skip wegens onrustigheid. Ik heb Blue Mind helemaal grijs gedraaid. Fantastische opbouw zit daarin!

Ik begrijp de vergelijking met Nick Drake wel, ik herken hem er ook vaag in; vaag zeg ik, want Nick Drake had volgens mij één van de meest ononvertroffen, unieke stemmen ooit, die de luisteraar opzadelen met een erg speciaal, haast ondefinieerbaar gevoel. Zijn stem had iets mysterieus, bijna mythisch zelfs... Maar tot zover de lofrede over Nick Drake. Deze Alexi Murdoch, een singer-songwriter van het zuiverste water, kan me wel bekoren. De nummers op deze plaat zijn van een degelijk niveau, met enkele uitschieters (vooral op het einde).

3,5 sterren

Talbott & the Wolfkings

Aanrader om eens te luisteren als je Alexi Murdoch leuk vindt.

Natuurlijk, er staan prachtige nummers op dit album. All My Days is een schitterende opener, en Orange Sky is het absolute meesterwerk. Maar in totaliteit komt dit album toch tekort voor een topwaardering. Daarvoor zijn niet alle nummers sterk genoeg (Love You More) of vallen teveel uit de toon (Home). Eerlijk gezegd heb ik wel hoge verwachtingen voor zijn volgende album. Ik hoor namelijk veel potentie, wat er op dit album niet helemaal uitgekomen is.

net even te makkelijk allemaal, gezapige kabbelend watertje waar niks maar dan ook niks mee aan de hand is ha ha

dan liever de nieuwe Gus black-the day i realized of olivia pedroli - the den of Hobotalk-homesick of andi almqvist of 't prachtige Lost in the trees, of wat dacht je van sean rowe's magic etc etc....

Gezapig kabbelend snap ik wel, maar ik vind het toch wel mooi allemaal. Net als bij zijn nieuwe album kan ik hier ook zeggen dat ik aan één Nick Drake genoeg heb (want ook daar moet je voor in de stemming zijn).
Prima debuut!

Eeuwig respect voor deze wondermooie plaat. Telkens als ik deze plaat op zet raak ik in een apparte sfeer. Blue Mind is mijn absolute favoriet op deze cd, maar eigenlijk zijn het stuk voor stuk pareltjes. Stiekem ben ik blij dat niet al te veel volk Alexi Murdoch kent waardoor er niet zo'n hype wordt gecreerd als bv. Jack Johnson. Dikke 5 sterren van mij

Een naam als Nick Drake hoor ik hier al veelvuldig voorbij komen, ook ik ontkom daar niet aan. De stijl, zang en spel hebben daar eenmaal veel van weg. Is ook niets mis mee, Murdoch weet er toch wel zijn eigen draai aan te geven. Maar de sfeer uit die periode van Drake, zijn breekbaarheid in diens zang en kwetsbaarheid in de nummers, hoor ik hier toch minder. Het is idd. als een kabbelend beekje, maar nog onopvallend genoeg om ook oog voor de omgeving te hebben, daar waar ik bijj Drake soms het gevoel heb om in diezelfde beek te gaan lopen en mij te verliezen in de horizon. Het beginstuk weet mij het meest te bekoren, wanneer er daarna de band erbij komt, krijgt de muziek toch een stuk minder zeggingskracht, wat daarna enigszins weer hersteld wordt. Neemt niet weg dat ik graag zo zou willen kunnen spelen.

Orange sky kende ik al een poos uit de film Garden state (fantastische muziek in die film trouwens).
Nu ben ik toch maar eens de cd gaan luisteren.

Jammer.. Alleen Song for you vind ik verder de moeite waard.

Wat een klasbak is dit zeg! Ik hoor termen als "kabbelend" en snap wel waar dat vandaan komt. Toch helpen juist die kabbelende tracks de minder kabbelende tracks nog beter uit de verf komen. Als geheel vind ik het resultaat fantastisch.