John Mayall & The Bluesbreakers - Blues for the Lost Days (1997)

Dit album heeft een wat langere 'incubatietijd' gehad dan mijn favoriet Padlock on the Blues, maar toch ben ik nu volkomen besmet:
wat een klasse-album van de godfather van de Britse muziek.
Indrukwekkende teksten (vooral bij All Those Heroes en Trenches), maar wat het belangrijkste is: prachtige blues.
De enorme inspiratie die Mayall en zijn band (de meest standvaste formatie uit de 'Bluesbreakers'-historie) moeten hebben gehad dreunt nog steeds door op de latere albums, Stories en Road Dogs. En dan te denken dat deze man dit jaar 74 jaar wordt. Ongelofelijk. Hopelijk zal hij nog lange tijd in goede gezondheid blijven om de wereld elke dag een stukje mooier te maken met zijn muziek, en ons te laten delen in zijn blues.

Favoriete nummers (en het worden er weer meer dan 3 ): All Those Heroes, Blues for the Lost Days, Trenches, How Can You Live Like That, Some Other Day en Sen-Say-Shun, de sensatie voor de lispelende man.
4,5*

Een voortreffelijk John Mayall album. One in a million is een lief liedje voor zijn toen nog levende stokoude moeder. 6000Miles between us; de afstand Engeland-Californië. Hij zal de genen van zijn moeder hebben geërfd, want inmiddels is John zelf hoogbejaard. Trenches is een wrang lied over de eerste wereldoorlog. Alle nummers zijn van prima teksten voorzien. De band bestaat uit Buddy Whittington gitaar, John Paulus bas, Tommy Eyre orgel en Joe Yuela drums. Af en toe duikt ook Red Holloway op met zijn tenor saxofoon.

Dit is inderdaad een zeer aardig album van John Mayall, dat naar mijn gevoel en smaak echter iets te modern klinkt, wat uiteraard mede aan de productie ligt; zo klinken (in mijn oren) de drums te hard.
Aan de andere kant: Mayall heeft een aantal uitstekende songs geschreven voor dit album, en de musici zijn zonder meer van niveau. Maar in mijn oren klinkt het toch minder sprankelend dan Mayall's albums uit zijn begintijd en de eerste helft van de zeventiger jaren. De covers zijn bovendien een stuk minder dan de originelen. Vergelijk Sen-Say-Shun maar eens met het zinderende origineel van Freddie King.
Toch heb ik met genoegen geluisterd - vooral het piano- en mondharmonicaspel van Mayall kunnen mij altijd boeien.