John Mayall & The Bluesbreakers - Padlock on the Blues (1999)

John Mayall blijft mij verbazen. Ik ken JM & the Bluesbreakers sinds 2004 toen ik ze heb zien optreden op Bospop. Daarvoor was ik niet zo into blues, maar na dit optreden werd ik toch wel geïnteresseerd. Veel bands kende ik niet, dus is het voornamelijk gebleven bij het zelf spelen van blues (meestal met rock of boogie-woogie invloeden). In 2005 zakte die interesse weer, maar toen ik afgelopen jaar wat albums wou gaan toevoegen op deze site, kwam ik weer bij Mayall uit. Ik zag dat er veel te weinig albums van hem opstonden, dus ik begon toe te voegen en vanzelfsprekend ook meer cd's te beluisteren. Nu kende ik vooral de oudere, bekendere albums (Bluesbreakers with Eric Clapton, Crusade en Bare Wires) en nieuwer album (Wake Up Call). Ik was niet zo weg van Wake Up Call, en ook toen ik meer albums ging luisteren, in eerste instantie alleen uit de jaren '60 en '70, bleef ik erbij dat het vuurtje in de loop van de jaren een beetje uitgeblust was. Maar toen ging ik de albums van ná 1993 beluisteren. Met 'Spinning Coin' (1995) was ik al aardig verrast, maar toen zette ik 'Blues for the Lost Days' en 'Padlock on the Blues' op. 'Volkomen verrast' zou nog steeds een van de grootste understatements ooit zijn.
Vooral dit album is één van de beste die ik in mijn (relatief korte) leven heb gehoord. Een plaat met geen enkel zwak nummer. Afwisseling tussen pure blues, rustig of swingend, en hardere bluesrock, maakt dit tot een album dat ik wel 10 keer achter elkaar kan horen zonder ook maar één maat verveeld te worden.
Ik wou proberen het voorgaande iets te relativeren, door iets aan te geven wat me minder bevalt, maar ik kan werkelijk niets bedenken.
Als je niet overtuigd bent door het voorgaande, heb ik 1 tip: luister naar John Lee Hooker's solo tijdens Padlock on the Blues en kom terug op je mening.
Dit album zal waarschijnlijk binnenkort hoog in mijn top 10 terecht komen.

3 favorieten zijn moeilijk te kiezen bij zo'n geweldig album, dus geef ik er hier 5: Padlock on the Blues (dankzij die kippenvel-bezorgende solo), Always a Brand New Road, The Strip, Ain't No Surrender en White Line Fever.

Natuurlijk: *****5*****

MetalDex, dank voor het toevoegen. Mijn interesse is gewekt. Ik ken de jaren 60 en 70 platen beter, maar deze nog niet.

Volgens mijn boekje speelt John Lee Hooker alleen mee op 'Bad Dream Catcher'?

Hoe dan ook, dit is een uitstekend album. Warme, soulvolle blues, waarvan je eigenlijk het plezier van Mayall en co kan horen. Mayall weet zich altijd met goede muzikanten te omringen. Die man heeft echt een uitstekend oog voor talent.

Jammer dat de latere Mayall blijkbaar veel genegeerd wordt. Ik vind dit album eigenlijk niet eens zo veel onderdoen voor veel van zijn werk uit de seventies.

A hard road staat ook op de 1967 LP met Peter Green als gitarist. Nu dus in een nieuw jasje gestoken met Buddy Whittingon op de gitaar. Deze Buddy schreef samen met drummer Joe Yuele een toepasselijk vervolg met als titel Always a brand new road. Het is duidelijk dat de tekst over John Mayall gaat, die dit lied dan ook ten gehore brengt. Alle andere songs zijn door Mayall zelf geschreven. Persoonlijk ben ik niet zo gecharmeerd van Mayall’s oudere werk, uitzonderingen daargelaten; alles wat John Mayall sinds 1990 (A sense of place tot heden) liet horen, vind ik stukken beter.