Erin McKeown - Sing You Sinners (2007)

Nu is er een film uit 1938 die zo heet, en dat is ook zo ongeveer de tijd waarin veel van deze liedjes zijn geschreven. Een aantal kennen we uit de jazzhistorie en zijn standards al of niet uit het American Songbook geworden.

Ze hebben wel een modernere interpretatie gekregen, zij het hier en daar wat blues/jump/boogie-achtig zonder electronische klanken waardoor het wat 'echter' aandoet. Het drumwerk bevat af en toe wat stijlkenmerken uit vooroorlogse stijlen (een soort charleston-fills en korte stootklankjes hier en daar) en het geheel klinkt gezellig quasi spontaan-losjes-rommelig.

Haar stem is echter te matjes voor het echt blueswerk, niet soepel genoeg en te kortademig voor het jazzwerk dus de rest van musici zullen zich een beetje moeten inhouden om haar er niet uit te spelen. Mag het beetje meer zijn ? Ik krijg het zelf wat moeilijk met ademhalen als het zo hoor. Het lijkt wel een fiets die je door het zand moet duwen.

Door het gebrek aan dynamiek (uithalen) moet de cd het meer van de wat vlakkere stijl hebben, dan komt haar stemkleur beter uit, dat is dan in de meer lichte countryfolk, stemmingsfeertjesmuziek en akoestische pop.
Door de noodzaak dichtbij de mic te zingen is het wel lekker intiem natuurlijk, wat gezien de aanzoeken door andere dames wel pre-tje is.

Toch wel gezellig genietbaar de plaat. Ik kan me voorstellen dat voor veel mensen de zang er wat te disproportioneel tussen hangt en dat je daar aan gaat storen, terwijl dat nu juist de hoofdrolspeler is. Nou ja, ik heb Lou Reed ook nooit begrepen.

Prima voor de nachtelijke autoritten.

Of trek je schoenen uit, en maak eens een quickstepje met je moeder in de woonkamer op het liedje Cou-cou.



2.5

Dit is ook niet mijn muziek. Teveel jazz melodietjes te weinig folk aar mijn smaak. Stem is wel a-ok. Mijne echter niet: 3*