Melanie - Gather Me (1971)

Krijg het toch lichtelijk warm als ik naar de stem van deze vrouw luister en oude foto's van haar bekijk... check Ik blijf dan ook een te laat geboren hippie... (dit album is dus uit mijn geboortejaar)

Goeie smaak, ze zag er lekker uit en maakte nog toffe muziek ook.

Ik vind "Some Say, I Got Devil" een zeer pakkend nummer.
Destijds ook de flipzijde van " Brand New King".

Live gezien in Uden in december 2019 en me rot geschrokken wat men vroeg voor cd's. In de afgelopen jaren continu Melanie platen uit kringloop en tweedehands vinyl zaken gehaald, vaak voor een prikkie. Dus heb ik zeker van de 'oude' Melanie zo'n beetje alle platen op origineel vinyl en zo nu en dan maar weer eens opzetten en hier een stukje over schrijven.
Deze plaat is een beetje een 'break' met het verleden op verschillende fronten. Man Peter Schekeryk is de producer en arrangeur Roger Kellaway zorgt voor een totaal ander geluid dan de folky Melanie. De folk is natuurlijk altijd nog aanwezig, maar de zorgvuldig uitgekozen arrangementen zorgen voor een mooi vol geluid. Bij een enkel nummer net over de grens, dan had het wat minder gemogen. Verder is het de eerste plaat op het eigen label van Melanie en haar man Neighborbood. Haar stem lijkt ze iets beter onder controle te hebben en de afwisseling van het album is groot, zowel muzikaal als tekstueel. Natuurlijk zijn de hits bekend 'Someday I'll be a farmer' en natuurlijk 'Brand New Key'. De eerste is echt back to the nature hippie song en tijdens het optreden in Uden zei ze dat ze ondertussen wel een vreselijke hekel had gekregen aan Brand New Key (maar ze zong het wel). 'Steppin' gaat over een verloren liefde en heeft een hele mooie tekst. 'Soms Say (I got devil)' is ook een geweldig mooi nummer. Een mooi afwisselend album, waar ze laat zien dat ze een zeer veelzijdige singer songwriter is. En als je de productie ziet in een paar jaren moet ze toch uioteindelijk wel uitgeput zijn geraakt. Dit hele album zelf geschreven.
Melanie pakt ook uit met de hoes, mooie dubbelhoes, met ook nog een gekleurde binnenhoes met de teksten. Op mijn exemplaar is de titel er met doorzichtig tape opgeplakt, anders wist men waarschijnlijk niet welk album het was. Ook bij de volgende uitgave op haar eigen label (tussen door weer een paar op Buddah) is de uitgave ook weer zo uitgebreid en degelijk.
Na al die lof moet ik de schrijvers hieronder (of boven, net hoe je het heb ingesteld) wel teleurstellen over haar uiterlijk. Want deze aantrekkelijke vrouw in 1971 is wel heel erg veranderd. Ze kwam in 2019 zeer moeizaam, ondersteund door twee mensen het podium op , is bijzonder corpulent geworden , bijna wat opgeblazen en moeilijk om deze schone dame (zie hoes) nog te herkennen. Alleen toen ze haar stem weer liet spreken wist je dat je toch bij het concert van Melanie was en ook haar spontaniteit en vriendelijkheid zijn niet veranderd. Schoonheid zit van binnen, maar ik kijk wel met wat weemoed terug op deze foto uit 1971.....