Steve Forbert - Jackrabbit Slim (1979)

Volgens de muziekpers en -critici zou Steve Forbert de nieuwe Bob Dylan moeten worden.
Jongen met gitaar, mondharmonica en zag er ook nog eens uit als een jonge Bob Dylan.
Het heeft niet zo mogen zijn. Beroemd is hij nooit geworden.
Dat ligt zeker niet aan de muziek.
Steve heeft een aangename, vrij lichte stem die in ieder geval een stuk beter is dan die van Dylan.
Verder staat deze plaat vol met echte poppy rock- en folkpareltjes, steeds mooi ingekleurd door piano, (die feitelijk meer de hoofdrol speelt dan de gitaar), orgel, dameskoortje en hier en daar wat blazers.
En die een heerlijk zomers feelgood gevoel geven.

Romeo's Tune kent misschien nog wel iemand. Het was zijn grootste hit in Amerika (maar niet hier natuurlijk).
Een heerlijk feelgood huppelend poppareltje.
De mooie rustige liedjes I'm In Love With You en Wait zijn andere hoogtepunten.
Net als op de andere kant Make It All So Real en Baby en het mondharmonica-nummertje January 23-30, 1978.
Verder niet 1 slecht nummer.
Jammer dat deze liedjesmaker nooit echt is doorgebroken.
Op vinyl (snap niet dat dit ooit is weggedaan door iemand, komt van de kringloopwinkel).
Is namelijk pas sinds een jaar op CD te verkrijgen via zijn eigen website.
4 sterren.

Heb een tijdje geleden eens via een online veiling een stapel platen gekocht van een aantal voor mij totaal onbekende singer-songwriters. Deze plaat is er één van en maakt nu zijn eerste rondjes.
Steve Forbert bevalt me uitstekend!
10 uitstekende popliedjes, helemaal niets mis mee. Gaat vaker op de draaitafel!

Op een soortgelijke manier kennisgemaakt met Steve Forbert; zat tussen de collectie platen van mijn vader die nu deels in mijn kast hun intrede hebben gedaan. Achteloos deze plaat opgezet en pas later wat achtergrond opgezocht. Een buitengewoon fijne plaat en Romeo's Tune had gewoon een dikke wereldwijde hit kunnen/moeten zijn. Maar daar zijn wel meer voorbeelden van