Jale - Dreamcake (1994)
mijn stem
1 stem
Canada
Rock
Label: Sub Pop
-
Not Happy (2:54)
-
Nebulous (2:53)
-
3 Days (3:26)
-
To Be Your Friend (2:30)
-
Again (3:21)
-
River (3:28)
-
I'm Sorry (2:15)
-
Mend (2:10)
-
The Unseen Guest (2:29)
-
Lone Letter (3:21)
-
Emma (2:41)
-
Promise [Jimmy Beame Version] (4:34)
0
geplaatst: 22 februari 2013, 21:55 uur
Typische Amerikaanse Indie Rock uit het midden van de 90-er jaren. De band heeft maar één echte CD gemaakt en die is helemaal niet zo slecht. Integendeel. Leuke pakkende composities die sterk doen denken aan de Breeders. Met name Not Happy en I'm Sorry vind ik persoonlijk sterke nummers. Beslist eens beluisteren.
0
geplaatst: 21 maart 2023, 16:52 uur
Ter aanvulling op bovenstaande bericht:
Wie van The Breeders houdt zou dit album ook eens moeten beluisteren. Hoewel de kwaliteit van de muziek misschien net een treetje lager staat is het best een aangename plaat. Het album komt uit de periode waarin The Breeders net over hun hoogtepunt heen waren (1993 – Last Splash)
Jale uit Canada heeft maar 5 jaar bestaan. Van 1992 tot 1997 en bracht twee albums en een EP uit. Dit is het eerste album.
De stemmen van Alyson MacLeod en Jennifer Pierce hebben sterke overeenkomsten met die van Kim Deal van de Breeders, mede door de galm waarin deze gedrenkt is. Alyson Mac Leaod neemt ook het drumwerk voor haar rekening. Jennifer Pierce is tevens gitariste. Andere leden: Eve Hartling (gitaar), en Laura Stein (basgitaar). Het viertal zat destijds nog gewoon op school.
Het is best aangename indierock. Heerlijk gruizig en vrij melodieus. Not Happy geeft meteen een goed visitekaartje af. De connectie met de Breeders wordt direct gelegd. Ook de manier waarop de tweede stem een rol speelt legt direct deze link. De liedjes klinken echter een stukje onvolwassener. Het jeugdige spat er van af.
De meeste liedjes klinken behoorlijk aanstekelijk want het enthousiasme en de gedrevenheid zijn goed hoorbaar en geven de muziek een boost. Het is jammer dat Alyson MacLeod de band na het album verliet. Dat is ook goed te horen op het tweede album So Wound. Een meer eigen sound was het gevolg, maar ook een sound die niet meer echt opviel.
In 1997 viel dus het doek. Eve Hartling is inmiddels een gerespecteerde beeldend kunstenares.
Wie van The Breeders houdt zou dit album ook eens moeten beluisteren. Hoewel de kwaliteit van de muziek misschien net een treetje lager staat is het best een aangename plaat. Het album komt uit de periode waarin The Breeders net over hun hoogtepunt heen waren (1993 – Last Splash)
Jale uit Canada heeft maar 5 jaar bestaan. Van 1992 tot 1997 en bracht twee albums en een EP uit. Dit is het eerste album.
De stemmen van Alyson MacLeod en Jennifer Pierce hebben sterke overeenkomsten met die van Kim Deal van de Breeders, mede door de galm waarin deze gedrenkt is. Alyson Mac Leaod neemt ook het drumwerk voor haar rekening. Jennifer Pierce is tevens gitariste. Andere leden: Eve Hartling (gitaar), en Laura Stein (basgitaar). Het viertal zat destijds nog gewoon op school.
Het is best aangename indierock. Heerlijk gruizig en vrij melodieus. Not Happy geeft meteen een goed visitekaartje af. De connectie met de Breeders wordt direct gelegd. Ook de manier waarop de tweede stem een rol speelt legt direct deze link. De liedjes klinken echter een stukje onvolwassener. Het jeugdige spat er van af.
De meeste liedjes klinken behoorlijk aanstekelijk want het enthousiasme en de gedrevenheid zijn goed hoorbaar en geven de muziek een boost. Het is jammer dat Alyson MacLeod de band na het album verliet. Dat is ook goed te horen op het tweede album So Wound. Een meer eigen sound was het gevolg, maar ook een sound die niet meer echt opviel.
In 1997 viel dus het doek. Eve Hartling is inmiddels een gerespecteerde beeldend kunstenares.
* denotes required fields.
* denotes required fields.