Anthony Guerra & Matthew Nidek - White Eagle (2006)

deze moet ik nog eens goed checken. Beetje zwaardere gitaarimprov's. Maar Sietse is gaat betere uitleg kunnen geven denk ik. Enfin, kheb nog maar net deze 5 kunnen beluisteren van foxglove en er staan er weer 6 of 7 nieuwe op de site.

ben er nog eens aan het doorgaan en ik denk dat Bob deze blindelings kan kopen. Ik heb zijn top 10 2006 eens in download gezet (om te weten welke goede releases ik zou kunnen mislopen) en dan past deze toch ook in het rijtje. Daarom misschien geen top 10 materiaal, echter wel een aanrader. Ik moet er echt wel inkomen in deze, wegens echt wel improvisatie en zeer lange nummers....

Dit is inderdaad materiaal voor bubbachups.

Erg mooie release en ik gooi hem toch een half je om hoog.

Uitleg komt straks

ruim een maand later, maar alsnog de uitleg:

Binnen de “New Weird America” is improvisatie een “hot” iets. Allerlei verschillende mensen komen samen om gezellig een potje te spelen. Vaak worden dit soort zaken opgenomen en onder een naam de wereld ingebracht. Enkele bekendere namen die zo te werk gaan zijn bijv. Sunburned Hand of the Man en Wolf Eyes. Hun ouput is gigantisch en zeer divers, echter soms toch ook weer zeer veel van hetzelfde (hoeveel cd’s kun je maken met feedback).

Naast deze totale freakout zijn er ook lui die met hun improvisatie geheel andere dingen doen. Het rustiger aanpakken en niet zo’n zwaar experimenteel geluid willen laten horen. Tot deze groep mensen horen ook Anthony Guerra & Matthew Nidek. Guerra bespeeld de gitaar en Nidek heeft de drums als zijn instrument.
Al samenspelend weten deze twee heren een improvisatie neer te zetten die zijn invloeden lijkt te halen uit de jazz en country, en dat met een folk inslag. Nidek zit tijdens de nummers als een bezetene te drummen, maar toch raakt hij nergens de weg kwijt. Daar tegenover staat Guerra die een combinatie van gitaar drones met pulserende akkoorden mengt.

Al in het eerste nummer, Sky Mountain, leidt dit tot een bijna hypnotiserend geluid, dat eindigt in een gecontroleerde waanzin van wilde drums en zware distortion gitaar. Nu zou je denken, dat moet een bak herrie zijn, maar niets is minder waar. Al de verschillende lagen zijn nog steeds erg goed te onderscheiden van elkaar.
Na dit wat hardere stuk gaat het duo verder met het rustige nummer “As”, waarin wederom ruimte is voor de vrije drums van Nidek en waar Guerra een Stars of the Lid achtig gitaarstuk inzet. Langzaam evoluerende e-bow drones zwellen langzaam op. Het geheel geeft een desolaat gevoel als of je in ergens midden in de Nevada woestijn loopt op zoek naar een stukje schaduw. Verder op in het nummer neemt de gitaar duidelijkere noten aan. Er wordt op haast minimale wijze noten aangeslagen die ons langzaam met beide voeten op weer op aarde zetten. Het is helemaal niets baanbrekends of super ingewikkelds, maar dat is juist de kracht van deze nummers.
Pascua Lama, genaamd naar een controversieel mijnbouw project in het Andes gebergte gedeeltelijk in Argentinië en gedeeltelijk in Chili, begint met het schrapen van metaal. Nidek schraapt waarschijnlijk met aan metalen object over zijn bekkens. De gitaar speelt hier een zeer spannend stukje muziek wat een zeer bezwerende druk achterlaat. Het is net alsof je ook echt midden in die mijn staat en er aan alle kanten wordt gewerkt door mannen, die met gevaar voor eigen leven, in die put staan te hakken en boren. Ik kan er wel inkomen als de bevolking in Chili en Argentinië hier niet helemaal over te spreken is. Er zal vast veel geld wegstromen dat juist net in deze landen erg nodig is.
En dan het laatste nummer, wat ook mijn favoriet is van deze vier. Alleen de naam van het nummer zegt eigenlijk al genoeg: White Eagle. Dit nummer lijkt te gaan over de vrijheid van de vogels. Als een adelaar zwevend boven het uitgestrekte land op zoek naar zijn voedsel met zijn altijd scherpzijnde blik. Je kent het wellicht wel, dat je ergens je in de bergen begeeft en dat je in de verte een kleine stip ziet bewegen die steeds groter en groter wordt. Hoe imposant, ja echt indrukwekkend zo’n vogel op dat moment is. Zo klinkt dit nummer ook.

Deze release is mij erg goed bevallen en ik kan een ieder deze aanraden aan de liefhebbers van de samenwerking tussen Ben Chasny en Chris Corsano, als ook de liefhebbers van de hele Australische en Nieuw-Zeelandse psychedelische folk en freakout scene.

als bob nu nog niet overtuigd is van onmiddellijke aanschaf, dan weet ik het ook niet meer

Ben wel benieuwd geworden eigenlijk Binnenkort maar eens pindakazen.

toch weer een halfje lager nu. Het is heel erg mooi, maar sommige nummers hadden toch iets meer kunnen zijn...
White Eagle blijft wel mijn favoriet.

Klopt, White Eagle is erg tof. De rest vind ik niet erg bijzonder. Ik zou 3,5 ster geven, maar aangezien ik enkel hele sterren geef twijfel ik nog een beetje.

misschien een goed moment om de halve ster weer te introduceren