John Mayall - The Blues Alone (1967)

Vond dit weekend dit plaatje voor amper 5 € in de afprijsbakken in Fnac Gent en heb niet getwijfeld.
Had van deze bluesartiest al John Mayall & The Bluesbrakers, en wist dat dit niet slecht kon zijn.
Op deze plaat uit 1967 (40 jaar oude bluesmuziek is dit) speelt de man ingetogen en voornamelijk alleen en levert een puik werkje Britse Blues af !

Weet je zeker dat dit niet met de Bluesbreakers is want op Wikipedia staat namelijk dat dit wel met de Bluesbreakers is

http://en.wikipedia.org/wiki/John_Mayall_%26_the_Bluesbreakers

Nee, hier speelt Mayall zonder de Bluesbreakers. Hij speelt alle instrumenten zelf, alleen de drums worden waargenomen door Keef Hartley.

Dit is juist, alleen Keef Hartley deed nog mee de rest heeft John Mayall waar genomen en zo staat het ook op de achterkant van het hoes van deze uitstekende blues plaat.

Nooit wakker kunnen liggen van deze plaat vrees ik. Vind het een soort half-assed poging om de wereld te laten zien dat het bij zijn band ook allemaal om hem draaide en niet om al die fijne gitaristen. Resultaat klinkt door alle overdubs behoorlijk amateuristies in mijn oren met als enige memorabele momenten Broken Wings, wat dan ook direkt helemaal prachtig is, en Marsha's Mood

Ok bedankt voor de info.

Hoe is het gitaarwerk hier dan? Ik heb John Mayall & the Bluesbreakers in Oktober gezien, en met alle respect, maar John Mayall kan zelf totaal geen gitaar spelen...

Het accent ligt hier vooral op Mayall zelf; dus rustige zang, wat orgel en piano partijen en ondersteunende gitaarpartijen. Verwacht dus geen uitspattingen à la Clapton, Green of Taylor. Een heerlijk intiem en kalm plaatje, wat mij betreft, en als hoogtepunt (zoals Droombolus al zei), Broken WIngs.

Integer, intiem en eerlijk, zo klinkt deze toch wel redelijk to the bone gestripte bluesmuziek van één van de Britse peetvaders van de blanke blues. Samen met Alexis Corner, die andere bluesgrootheid in Engeland.

Prima warm klinkende schijf waar ik nu eens niet genoeg van krijg, zie, Droombolus

12 stemmen voor zo'n prachtige intieme en ingetogen bluesplaat van het zuiverste water... ik vind het zeer magertjes en niet in verhouding tot de grote klasse van dit album;
Ach, dat gebeurt hier zo vaak...

Ik vind deze net de kort schieten voor 4*, maar Mayall bewijst wel dat hij het in z'n eentje ook kan. Het is allemaal wel wat soberder, maar de sfeer is er.

Ben het absoluut met je eens Father. Met dit album heeft John Mayall zijn gevoelens in golven van emotie treffend op muziek gezet. Iedereen weet dat hij in de liefde niet veel mazzel had en op zijn minst een aantal complexe relaties heeft onderhouden. Op al zijn albums zijn verbroken relaties een leidraad voor veel van zijn nummers. Denk aan bijvoorbeeld "Leaping Christine" Perfect/McVie!
Op dit album horen we John Mayall de ene keer barstensvol positivisme Brand New Start en dan weer in diepe droevenis zoals in Broken Wings. Om weer op te fleuren met No More Tears nadat hij eerst Marsha's Mood heeft laten klinken. Het betreft hier de gemoedstoestand van ene Marsh Hunt, een dame wier avonturen, eind jaren 60 in Londen, op het internet uitgebreid zijn te vinden. Je ziet het voor je... John Mayall droomde van de mooie Marsha en die vreselijke Mick Jagger dook ermee in de koffer! Kijk, als dát geen blues oplevert....
Beide heren schreven overigens een song met de titel Brown Sugar. Ongetwijfeld geïnspireerd door Marsha.

Alle instrumenten bespeelt hij zelf en hij wordt alleen ondersteund door "zijn" drummer Keef Hartly.
Prachtig orgelspel vooral in Broken Wings, mooie mondharmonica in Sonny Boy Blow en Harp Man. Grappige versnelde gitaren in No More Tears (mooi trucje, afgekeken van Les Paul).
En 'last but not least' de zware slaggitaar (Foxy Lady?) en het slepende orgel in Don't Kick Me.

5 sterren voor dit album van deze "Blues Giant".

"The Blues Alone" is een sfeervolle en intieme plaat geworden. Waar Mayal zich met zijn Bluesbreakers omringt met topmuzikanten bespeelt hij op deze plaat bijna alle instrumenten zelf. Door de sobere instrumentatie moet Mayall leunen op zijn stem en de liedjes. Dit lukt hem over het algemeen heel aardig. De intieme sfeer vergoedt veel, maar ik mis de bijdrage van een echt goede gitarist en Mayall leunt teveel op toetsen. Met de Bluesbreakers weet Mayall me meer te overtuigen, al overstijgt deze plaat met het gemak de middelmaat.

Dit (bijna) solo-album van John Mayall bevalt me heel erg, al deel ik wel het bezwaar dat het geluid niet al te best is. De geluidsbalans is hier en daar gewoon zoek. Maar dat wordt in voldoende mate gecompenseerd door de frisse songs, met goede pianopartijen en het fraaie mondharmonicaspel van Mayall. Jammer dat hij niet uitblinkt op gitaar, maar daarvoor hebben we zijn opnames met de Bluesbrakers.

Ik heb inmiddels de geremasterde CD versie van Decca en die klinkt wel erg goed:
John Mayall - The Blues Alone (CD, Album) at Discogs
Ook met mooi artwork van de originele LP.

Ingetogen bluesalbum van een groot man.Een verkenning van de relaxte blues in al haar facetten. Mayall bespeelt op dit album alle mogelijke instrumenten en mag zich al gauw multi instrumentalist noemen. Hij bereikt met dit solo album veel aanzien in de muziekwereld

Ach, alleen al Marsha's Mood en Broken Wings maken dit album gedenkwaardig.