Kris Kristofferson - Easter Island (1978)

Wederom een lekker Kristofferson plaatje, met als favoriet het tweede nummer How Do Yoj Feel About Foolin' Around. Kristofferson liefhebbers zullen hier wel weer van kunnen genieten.

Zeker weten. Ik vind hem ook een stuk beter dan zijn voorganger. Binnenkort zie ik hem in Antwerpen, 81 jaar inmiddels. Alleen al op basis van zijn vroege werk, hoort hij wat mij betreft bij het eliteclubje van songwriters. Toch blijft het jammer dat hij misschien té productief is geweest in deze jaren, veel albums met altijd een paar klasse nummers. Had een aantal legendarische albums op kunnen leveren.

Bij Feeling Mortal heb ik al een stukje geschreven over Kris Kristofferson. Intussen wat cd's in bezit en nu een eerste vinyl (uit de kringloop).
Een plaat uit 1978, de tijd dat Kris groot werd als filmacteur (o.a. A Star is Born), maar zijn platen deden weinig. De vorige twee waren eigenlijk flops en ook deze plaat had niet het succes wat er van verwacht werd. En prive ? Hij had natuurlijk de prachtige Rita Coolidge afgepakt van Leon Russell maar die relatie eindigde een jaar na het uitkomen van dit album.
Geen wonder dat ik weinig had met Kris Kristofferson eind jaren 70, kijkend naar zijn films (zeker die met Barbara Streisand), allemaal klef gedoe. Ik wist dus niets van die prachtige eerste platen, die hij gemaakt had en ook films waarbij hij niet enkel de mooie acteur is met prachtige blauwe ogen.
Maar nu naar de plaat 'Easter Island' , 'A Star is Born' is net een paar jaar eerder uitgekomen en zal Kris daarop voort borduren ? Met andere woorden, kleffe Nashville achtige country maken.
De plaat hinkt op twee gedachten, er staan 4 liefdesliedjes op, die redelijk romantisch, bijna wat klef aandoen. Maar daarentegen zijn de andere nummers op zich best stevig en serieus qua thematiek en tekst en een paar nummers vind ik bijzonder sterk.
Muzikaal heeft hij heel wat artiesten op weten te trommelen met onder andere Rita Coolidge (wat een verrassing) en Billy Swan.
Na zoveel jaren is het lastig te duiden waarom ook dit album weinig deed. Muziek redelijk country/folk, maar dat soms met zware thematiek, paste dat wel ?
Zoals ik al schreef , een paar nummers vind ik muzikaal ook erg sterk. Zo vind ik 'Sabre and the Rose' echt een mooi nummer met steel gitaar en de heerlijk knauwende zang (soort combinatie van Bod Dylan en Leonard Cohen), maar echte country puriteinen zullen hier wel anders over denken.
Mijn mening : had hij het hele album maar op deze wijze gemaakt !
Ook op kant 2 staan een paar opvallende nummers , zo start 'Easter Island' bijna Beatles achtig ( Come Together !). Een mooi nummer, weinig country meer, maar meer West Coast. Ook 'The Bigger the fool' mag er zijn en Lay me down heeft ook weer die West coast uitstraling (een beetje Billy Swan achtig)
Thematisch gezien is Kris redelijk progressief en dat zal ook niet altijd goed vallen in Nashville.
Een album dat eigenlijk best wat meer aandacht verdient.
De andere cd's die ik heb zijn naast de eerste plaat van Kris en 'Feeling Mortal' meer akoestisch (the autumn sessions en wat demo materiaal uit de jaren 68-72),
Maar ben toch van plan me nog wat breder te oriënteren, als je wat ouder wordt kun je deze muziek toch wat meer waarderen dan als jonge adolescent waarbij natuurlijk de hormonen alle kanten opgaan, misschien zelfs wel de goede....