Richard Swift - Dressed Up for the Letdown (2007)

Live vond ik deze meneer erg sterk en ook het debuut mocht er wezen. Ik zal zeker gaan luisteren naar dit album als het uitkomt want ik ben benieuwd wat hij er nu van weet te maken. De 2 songs op myspace zijn alvast prima.

Richard Swift stelt met zijn tweede niet teleur: hij gaat lekker door waar hij gebleven is en dat is met het maken van mooie liedjes met originele arangementen.
Nummers die goed in elkaar steken dus.

Opener Dressed Up for the Lady laat dat gelijk al horen. Er zit een deuntje in wat ik maar niet kan thuisbrengen, maar herkennen doe ik het zeker (alleen hoe heet dat nummer dan toch)! Als iemand anders weet wat ik bedoel graag een p.m. mijn richting.
The Songs of National Freedom heeft wat Elton John-achtigs. Waar een band als Scissor Sisters dit wat campy doet, pakt Swift het serieuzer aan en tovert het om tot een goed pop-nummer.
Most of What I Know klinkt ook alsof het al jaren oud is en toch krijg je niet een retro-gevoel (althans ik niet).
Een knap in elkaar gezet nummer dat een zomers gevoel weet op te wekken zonder te veel 'happy-joy-joy' te worden. Leuke drum-partij ook en de trompet geeft het wat intiems mee.
Buildings in America start gelijk al intiem. Lieflijke gitaar, af en toe handgeklap en mooie koortjes. Jammer dat de stem van Swift niet enorm uitblinkt (het blijft soms wat neuzelig). Na 2 en een halve minuut komt er wat meer spanning in het nummer wat het dan verder weet te behoeden voor de valkuil die saaiheid heet.
Artist & Repertoire heeft de piano in de hoofdrol. Hij zingt hier 'Sorry Mister Swift' tot zichzelf. Mooie blazers trouwens. Lijkt op het eerste gehoor wat onopvallend maar is wel een pareltje op dit album.
Kisses For The Misses daarentegen is weer een heerlijk popnummer. Een beetje die jaren '70 touch. Het neigt soms wat naar oubolligheid, en daar weet Swift zich gelukkig net vandaan te houden, maar hij moet oppassen want het scheelt niet veel.
P.S. It All Falls Down borduurt daar prima op voort. Het leven is zo treurig nog niet. Dit is een charmant nummer waar zelfs de meest grote chagrijn zijn voetjes nog wel op mee zal laten wiebelen. Revolutionair? Vernieuwend? Spannend? Welnee! Maar dat hoeft ook niet altijd, soms is het heerlijk om met dit soort muziek even op adem te komen. Zeker als ik heel in de verte de echo van een band als Queen hoor die naast hun pompeuze nummers ook wel eens van dit soort liedjes ten gehore brachten.
Ballad Of You Know Who gaat een versnelling omlaag en heeft iets zwierigs over zich. Het klinkt allemaal ook heel degelijk. Duidelijk een vakman die er mee bezig geweest is, alleen ook hier geldt dan weer: veel risico dat het het ene oor in gaat en het andere uit. Toch gebeurt dat net niet, met dank aan de strijkers die het wat schwung mee geven.
The Million Dollar Baby doet me heel in de verte een beetje denken aan Elliott Smith, die had ook dat softe over zich. Mooie liedjes die opvallen door hun eenvoud. Misschien wat zoet, maar zeker niet klef. De harmonieuze zang doet dit nummer een hoop goed.
De afsluitende song heet The Opening Band. Grappig om je album af te sluiten met deze titel...
Het heeft iets gospelachtigs, mede ook door de tekst.

Ik heb Swift ooit live gezien en vond het een innemende man. Misschien dat het een beetje doorwerkt in mijn beoordeling (een kleine 4*). We hebben hier niet te maken met dé sensatie van 2007, maar het zou wel jammer zijn als deze cd weer in de schaduw blijft staan van alle grotere broers en zussen.
Ik vrees wel dat dat gaat gebeuren en laten we in dat geval hopen dat Swift toch gewoon doorgaat met waar hij goed in is: het maken van prima popmuziek.

Absoluut een schitterend album en jammer zo te zien aan het aantal stemmen dat dit album niet een groter publiek heeft bereikt. Deze singer songwriter laat meerdere geluiden horen. Ellioth Smith is al door de vorige spreker genoemd maar ook hoor ik in The Million Dollar Baby een beetje CSN(&Y). Plaat wordt alleen maar mooier als je er vaker naar luisterd. Af en toe lekker dromerig en zeurderig anders weer vrolijk. Minpuntjes; niet gevonden.