Larry Carlton - Alone / But Never Alone (1986)

Mister Carlton heb ik live gezien op het NSJ, maar toen ben ik maar heel even geweest, want ik vond het allemaal erg eentonig. Naderhand toch maar eens wat muziek opgezocht, en zo kwam ik terecht bij dit album.

Eigenlijk heb ik hierbij precies hetzelfde als bij het live-optreden. Het is allemaal zo eentonig. Erg jammer, want op zich is de muziek wel goed. Maar het blijft dus totaal niet boeien.

2 sterren.

Slappe hap, inderdaad.
Deze heeft wel een erg hoog Henk Mouwe gehalte. Errug clean!(Late Date, weet u nog wel?)
Zoniet "Last Nite", het livealbum. Zijn topstuk.

Larry's hoogtij dagen lagen in de 70-er jaren toen hij bij The Crusaders speelde en ook veel bij Steely Dan in de studio te vinden was. Zijn spel op de elektrische gitaar is uit die tijd maar door enkelen evenaart. Wie herinnert zich niet die karakteristieke scheurende gitaar uit de Mike Post tune van Hill Street Blues?

Dit album draai je niet om te dansen. Toen ik het kocht was ik ook teleurgesteld: Ik had de LP's Strike Twice en Last Nite. Dit klonk wel erg laid-back allemaal. Maar op een gegeven moment hoor je het vakmanschap en is zijn spel melodieus en zit het erg mooi in elkaar.

Glaasje wijn, rustig achterover leunen en genieten van een fraaie zomeravond.
Van mij toch 4 sterren!