Los Lobos - How Will the Wolf Survive? (1984)

Na La Bamba mijn grote kennismaking met deze groep.

En een goed huwelijk is het geworden kan ik zeggen

Hartverwarmend plaatje, heb er destijds van genoten, moet dat eens vaker doen, het is te lang geleden...

***1/2

Daar zaten we dan, nippend aan onze Corona met limoen, onder de stralende hoogtezon in downtown Los Angeles. Vanaf hier was het nog drie uur rijden naar Tijuana, de stad die Mexico met de Verenigde Staten verbindt. Toch leek het alsof ik me hier midden in Mexico bevond. Sinds jaar en dag maken Latino's in dit deel van Los Angeles per slot van rekening de dienst uit. De sfeer in deze buurt deed in alle opzichten denken aan een sfeervol, maar chaotisch Mexicaans stadje. De mensen leefden, dansten, aten en dronken hier op straat en speelden salsamuziek in de openlucht.

Mexico, land van sombrero's, burritos, guacamole en tex-mex. Eigenlijk is tex-mex - en in mindere mate ook een stroming als americana - in hoofdzaak Californisch-Texaanse muziek, maar de invloed kwam ontegenzeggelijk van Mexicaanse immigranten als Freddy Fender, Alejandro Escovedo en Los Lobos. Net zoals de Mexicaanse gemeenschap een prominente rol inneemt in de Amerikaanse samenleving, neemt ook deze oervorm van blues gecombineerd met salsa en folk een belangrijke plaats in binnen de muziekcultuur van de zuidelijke Amerikaanse staten.

We liepen een bar binnen op Mariachi Plaza, een in cultureel opzicht zeer verantwoorde plek, waar de gehele dag door Mexicaanse muzikanten acte de presènce gaven. Temidden van feestelijk uitgedoste jongedames en op maat geklede heren stond daar een man op het podium die mij in eerste instantie nog het meest aan the man in black, Roy Orbison deed denken. Voor mij stond echter César Rosas, net als Orbison herkenbaar door een karakteristieke grote zwarte zonnebril en zwarte, achterovergekamde haardos. Ineens stond ik oog in oog met de man die met zijn band Los Lobos twee decennia lang verantwoordelijk was voor de succesvolle synthese van authentieke Mexicaanse muziek met blues, cajun, folk en rock. In een tijd waarin americana, tex-mex en andere stijlen binnen rootsmuziek stevig op hun gat lagen, was daar ineens Los Lobos. Tegen wil en dank verwierven De Wolven wereldfaam met de carnavaleske dijenkletser La Bamba, maar voorafgaand daaraan waren er al enkele uitstekende platen verschenen, waaronder deze How Will the Wolf Survive?

Over het algemeen wordt de later verschenen Kiko als beste Los Lobos-album aangemerkt, maar deze mag er ook zeker zijn. Na de rockabilly-opener Don't Worry Baby geeft Los Lobos met A Matter of Time het bewijs dat je een ballad kunt schrijven zonder slijmerig of flauw over te komen. Dat Los Lobos een inspiratiebron is geweest voor veel artiesten in binnen –en buitenland was al bekend, maar nu hoor ik pas hoeveel Corrido #1 weg heeft van de later verschenen tracks Fiesta van The Pogues en Bestel Mar van Rowwen Heze. Vrolijk en opzwepend wordt het sterke Our Last Night ingeluid, dat op dezelfde voet verder gaat. Ook het ongecompliceerde The Breakdown is een dergelijk nummer, waarin de band nog mijlenver verwijderd is van de experimenteerdrift die Kiko zo bijzonder maakte.

I Got Loaded (on a Bottle of Whiskey) is wat meer recht-toe-recht-aan, maar daardoor niet minder sterk en Serenata Nortena doet me opnieuw aan Rowwen Heze denken. Met Evangeline is het sterkste nummer aangebroken, dat sprankelt en rockt tegelijkertijd en daarnaast een geweldige "vibe" heeft. Binnen americana behoort dit nummer tot de absolute top en door niemand te overtreffen, hooguit door Los Lobos zelf. Na I Got to Let You Know en het prachtige, instrumentale Lil' King of Everything is dan bijna het einde aangebroken. Met in mijn achterhoofd het besef dat deze plaat veel te kort duurt, geef ik nog even mijn volle aandacht aan het laatste nummer, dat met haar dampende ritmes en enorme drive ook weer een hoogtepunt op zichzelf is.

Variatie is troef op deze plaat, die tot een van de vele hoogtepunten behoort van Los Lobos. Om die reden moet er wel een hoge beoordeling uit rollen en dat gebeurt dan ook: 4,5*. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid de leden ooit aan het werk te zien, uitgezonderd de zanger die er op Mariachi Plaza niet bij was.

Het optreden was overigens zeer geslaagd. De avond viel over de metropool Los Angeles en eenmaal buiten, was het nog immer met artiesten gevulde Mariachi Plaza veranderd in een zee van kleurrijke lichtjes. Een oud Engels spreekwoord luidt: wolves lose their teeth but not their memory. En zo is het. De wolven zullen altijd trouw blijven aan hun achtergrond en de muziek spelen waar zijzelf en hun meest verstokte en gepassioneerde fans achter staan. Al was het maar voor hun geliefde vaderland. Daarvan is dit album How Will the Wolf Survive? een overtuigend bewijs.

Mooie review!

Dank u

Mijn favoriete Los Lobos album; lekkere variatie en prachtige nummers waarvan het openingsnummer en de titelsong mijn 2 grootste favorieten zijn.

Nu heb je eindelijk je ultieme recensie van je favoriete band geschreven.
Ik krijg zin om deze cd te leren kennen.

Moet je zeker doen, het album was voor mij een openbaring en doet nauwelijks onder voor het magistrale Kiko.

Mijn favoriete band is het overigens nog niet (dat zijn The Pogues, maar niet ver daarna komt Los Lobos), maar geweldige, tijdloze en tegelijkertijd originele muziek maken is iets dat ze prima beheersen

Prachtig debuut van Los Lobos waarin ze een staaltje geven van hun kunnen en veelzijdigheid : rock, tex-mes, blues ... Erg vrolijke muziek zonder één moment melig te klinken, het album straalt ongedwongen spelplezier uit, sfeervol en origineel ook. Jammer genoeg een onderschatte band (ook op MuMe), beluister dit album en hun meesterwerk Kiko, je zult er geen spijt van hebben.

Het eerste echte volwaardige album van Los Lobos laat gelijk zien uit welk muzikaal hout deze heren zijn gesneden. In vergelijking met hun debuut EP dringt de invloed van blues, R&B en country meer door in hun nummers maar wordt de 50's Rock N Roll ook zeker niet vergeten. Dit alles verpakt in een smeuïg texmex jasje waarin de saxofoon van Steve Berlin ook een steeds belangrijkere rol lijkt te spelen. Los Lobos lijkt niet in één hokje te vangen. 'Lil King of Everything' is een instrumenteel juweeltje dat wel langer had mogen duren. Hoogtepunt van het album vind ik het gelijknamige titelnummer, een nummer dat op de dag van vandaag nog altijd actueel is in de Verenigde Staten.

Sterker nog, ‘Bestel Mar’ is een 100% cover van het nummer ‘Enselma’ van de EP ‘…And A Time To Dance’ uit 1983.

Anselma, wat dacht je hier van dan Luis Perez Meza - La Anselma - YouTube

Mooi hoor. Opnieuw een fijne Tex-Mex uitvoering van de wolven uit L.A.