Trouble - Simple Mind Condition (2007)

Gewoon een goede comeback.
Zelfde sound, zelfde soort songs.
Zelfde gitaarduo, zelfde riffs, zelfde zanger.

Goede Trouble-plaat en beter dan veel rockplaten die tegenwoordig het daglicht zien.
Dankzij slecht label-support is deze plaat niet echt bekend geworden. Jammer.

Kan bijna niet geloven dat ik dit schrijf, maar dit is de 1ste keer dat ik deze plaat hoor... als groot Trouble fan zijnde.
Het is gewoon smullen, de riffs, de groove (gvd wat heeft die band toch een groove). Enige wat me niet altijd bevalt is de sound, maar dat had ik ook met de voorganger, op 1 of andere manier heeft deze producer iets in zijn geluid wat me niet helemaal bevalt.
Anyway, alle kenmerken zijn hier weer gewoon aanwezig. Wagner is goed bij stem ook, de nummers zijn af. Het is gewoon een geweldige band, nooit in verkopen een hoogvlieger geweest, maar niet voor niets geliefd onder medemuzikanten/bands en ware liefhebbers van smeuïge groovende Rock/Metal.

Btw, ik zie hier een volgorde van de cd die niet klopt en andere nummers... ik kan ze niet thuisbrengen.

De discografie van Trouble verdeel ik in periodes van steeds drie qua studioalbums. Met Simple Mind Condition begint de derde periode, tevens de minst overzichtelijke. Kort na Plastic Green Head (1996) vertrok zanger Eric Wagner. Hij werd vervangen door Kyle Thomas, studiowerk bleef uit. In 2000 keerde Wagner terug en pas zeven jaar later is daar Simple Mind Condition. Een gat van elf jaar, nieuw is bassist Chuck Robinson.

Ondertussen waren er zijprojecten: Wagner maakte een stoneralbum met Lid (1997) en was in 2003 één van de gasten op Dave Grohls Probot. In 2000 maakten gitarist Bruce Franklin en drummer Jeff Olson met Doug Pinnick van King's X een album onder de vlag van Supershine.
Kennelijk zat het Trouble niet mee om een platenmaatschappij te vinden, het in Cleveland gedurende vier jaar (!) opgenomen album verscheen aanvankelijk slechts in Europa en wel via Escapi. Pas twee jaar later volgde een Amerikaanse uitgave. Producer is opnieuw Vince Wojno, die de zang wolliger en de gitaren iets scheller doet klinken dan op Plastic Green Head. Helaas.

De eerste keer - enkele jaren later - dat ik iets van het album hoorde, was via internet. Ik meende enige slijtage op Wagners stem te horen, iets wat in diezelfde dagen ook met David Coverdale aan het gebeuren was. Het deed me oprecht pijn, want sinds mijn eerste kennismakingen had ik hen hoog zitten.
Nu draait Simple Mind Condition hier in de 2022-uitgave van Hammerheart met als bonus-cd Live in Stockholm. Al met al valt het me mee qua stem. Wel is opvallend dat Wagner de hogere regionen meestal mijdt en daarmee mis ik die hoge cirkelzaag. Uitzonderingen zijn er kort in de shufflerock van Pictures of Life en het titellied.

Met opener Goin' Home kiest Trouble voor groovende hippiemetal. Midtempo klinkt "Love is in the air, flowers in her hair, your most passionate desires". Dat is jammer voor mij, met mijn voorkeur voor de doommetal van de heren. Alhoewel het gitaargeluid van Franklin en Rick Wartell uit duizenden herkenbaar is, mis ik het écht scherpe randje. Peace man.
Mijn favorieten zitten in de tweede helft, uitgezonderd de stoempende Sabbathiaanse track 2 Mindbender dat een betere opener was geweest, mede dankzij een prachtige gitaarsolo. Simple Mind Condition is als track 8 pas de eerste echt uptempo kraker; cover Ride the Sky is oorspronkelijk van Lucifer's Friend (1970, de groep van de latere Uriah Heepzanger John Lawton) en bevat een riff die me aan Judas Priests Exciter doet denken - en blazers! Die toeteren als in een James Bond film, het werk verrassend goed. Vast mede het werk van drummer Jeff Olson, die een studie filmmuziek op zijn cv heeft staan.
Lekker slepend is de riff van If I Only Had a Reason en het met sobere piano opgeluisterde, trage The Beginning of Sorrows is het verrassende en fraaie slot.

Sympathiek is dat voormalige drummer Barry Stern in het boekje met een R.I.P. wordt herdacht, te midden van zwart-wit afbeeldingen van schilderijen van Hieronymus Bosch en Pieter Breughel de Oudere. Het zou tevens de laatste zijn met Wagner, die zijn weg zou vervolgen met Blackfinger én The Skull en in 2021 kwam te overlijden; Olson en Robinson ontbreken eveneens op opvolger The Distortion Field, de eerste dook op bij The Skull samen met Ron Holzner, een andere voormalige bassist van Trouble.

Zoals MetalMike al constateerde, klopt de huidige trackvolgorde van MuMe niet. Ik zal dadelijk een correctie indienen en ondertussen speel ik cd 2 Live in Stockholm af.

Verbeterde tracklist is nu te zien, dank Sir Spamalot.